Τρέξε μαραθώνιο, αν αυτό σημαίνει ότι θα τρέξεις στη Μάνη

Είχα αποφασίσει να κάνω τα πρώτα 15 χιλιόμετρα τρέχοντας από τη Στούπα σε ένα χωριό, Λεύκτρο -δεν το είχα δει ποτέ ξανά, ούτε το είχα ακούσει, μέχρι που πήρε το μάτι μου την ταμπέλα σε ένα ανηφορικό μονοπάτι, που ξεκινούσε από τον κεντρικό δρόμο εδώ δίπλα. Την ώρα που ξεκινούσα, έξι το πρωί, και η παρέα των μεθυσμένων εικοσάρηδων έβγαινε από το δεν-έχω-λόγια μπαρ δίπλα στο κάμπινγκ, το Stereomood με ρώτησε σε τι φάση είμαι, για να διαλέξει μουσική, και τότε σκέφτηκα «θάλασσα, γλάροι, κύματα, ουρανός και θέα». Το ανηφορικό μονοπάτι και το Λεύκτρο είχε μόλις χάσει την ευκαιρία του.

Οπότε πήρα το δρόμο που απλωνόταν νοητά προς την παραλία. Έστριψα στη χειρόγραφη ταμπέλα που έλεγε «προς Άγιο Νικόλαο», αυτό το συγκλονιστικό χωριουδάκι πάνω στη θάλασσα, δίπλα ακριβώς από τη Στούπα. Να δες, το έβγαλα φωτογραφία το ίδιο βράδυ:

agios nikolaos

Χώθηκα μέσα στις ελιές και όταν βγήκα ήμουν αλλού. Στον πρώτο πεζόδρομο/ποδηλατόδρομο που έχω δει ποτέ σε ελληνική εξοχή. Σε μια διαμορφωμένη λωρίδα, πάνω από τα βράχια και τη θάλασσα και κάτω από τα βράχια και τις ελιές. Με απίστευτη θέα, συγκλονιστικές μυρωδιές, σκιά μόνο λόγω ώρας, σκόρπια πυργόσπιτα να ξεπροβάλλουν εκεί που χάζευες αριστερά και μια γιαγιά με μπολάκι στο χέρι, να μαζεύει –μου φάνηκε- αλάτι με το κουτάλι στα δεξιά.

Έτρεχαν μαζί μου κάτι Γερμανοί. Εγώ αυτομαστιγωνόμουν που δεν έχω βρει ακόμα τρόπο να τραβάω φωτογραφίες τρέχοντας. Αυτό έπρεπε να το δεις. Τρελαίνομαι στη σκέψη ότι αν δεν είχα ξεκινήσει προπόνηση για μαραθώνιο μπορεί να μην το έβλεπα ποτέ. Ότι αν δεν έτρεχα μπορεί να μην το έβλεπα ποτέ.

Ο Άγιος Νικόλαος ήταν μόνο 5 χιλιόμετρα τελικά. Ήπια νερό από τη βρύση στο δρόμο, είπα καλημέρα σε τρεις απορημένους ταβερνιάρηδες, συνέχισα για 2 χιλιόμετρα ακόμα, δίπλα στην παραλία, κι έκανα επί τόπου στροφή.

Την προηγούμενη φορά που είχαμε έρθει εδώ, είχαμε δει μια τεράστια κολοκύθα έξω από ένα από τα παραλιακά μαγαζιά. Είχα πει στη Στεφανία πως ήταν η κολοκύθα της Σταχτοπούτας και παραλίγο να βγάλω τα μάτια της μαγείρισσας που το πήρε πάνω της να εξηγήσει στη μικρή ότι δεν υπάρχει Σταχτοπούτα, ανοησίες σου λέει η μαμά.

Στο γυρισμό, τα πόδια μου είχαν γίνει άμαξες. Κι ας είχε βγει ο ήλιος, κι ας μην είχα άλλο νερό, κι ας είχε ανηφόρες, κι ας πόναγαν οι τετρακέφαλοι, κι ας μην έπιανε ούτε για ζήτω το 3G. Άκουγα στο ριπίτ το Where dreams go to die, το μόνο που είχε μυστηριωδώς βρει το δρόμο για το iphone μου (βάζω στοίχημα ότι σ’ ολόκληρη τη Μάνη μαίνεται ακύρηχτος πόλεμος εναντίον του ίντερνετ) και έφτασα πίσω, μέσα πάλι από τις ελιές, λες και είχα φύγει πριν δέκα λεπτά από το σπίτι.

Στην παραλία, καθυστέρησα ακόμα λίγο για να κάνω την πρώτη βουτιά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s