Μπορείς να τρέξεις αγκαλιά με το γραφείο σου (ή με τον καναπέ σου)

Μου χάλασαν τα ακουστικά. Σιγά το πράγμα, θα μου πεις αν δεν τρέχεις ή αν ανήκεις στο περίπου 20% (αυθαίρετες εικασίες) των ανθρώπων που βρίσκουν εξίσου εύκολο το να τρέχουν με μουσική ή χωρίς. Αν όχι, καταλαβαίνεις.

Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο η μουσική. Το σκέφτηκα εκείνη τη μέρα, τρέχοντας χωρίς αντιπερισπασμούς. Το θέμα είναι ότι ίσως το τρέξιμο (ως μια εντελώς μίνιμαλ μορφή άσκησης, μόνο εσύ και τα παπούτσια σου –βάζω μέσα και το κολύμπι και τη γιόγκα χωρίς δάσκαλο) γίνεται όλο και πιο δύσκολο για μας, επειδή είναι πια το ακριβώς αντίθετο αυτού που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε όλη μέρα: έχει κίνηση και δεν έχει τη βροχή από νοητικά ερεθίσματα που δέχεσαι όταν δουλεύεις/χαζεύεις ακίνητος μπροστά στον υπολογιστή σου (διάβαζε: τηλεόραση/τηλέφωνο/tablet/kindle σου).

Παλιότερα, οι άνθρωποι ήταν μαθημένοι να κινούνται και καθόλου εξαρτημένοι από τη συνεχή ροή πληροφοριών που κρατάει το νου απασχολημένο. Είχαν, ενδεχομένως, μεγαλύτερη ικανότητα να αντέξουν σωματικά την προσπάθεια αλλά και να διαχειριστούν το μυαλό τους έτσι ώστε να τα βγάλει πέρα σε συνθήκες σιωπής, μοναξιάς, κούρασης, μονοτονίας, σκέψεων που δε θέλεις πάντα να είναι εκεί. Εμείς; Καμία σχέση.

Το αστείο είναι ότι, αντί να δεχτούμε την πρόκληση και να βάλουμε για μία ώρα το σώμα μας να κουνηθεί και το μυαλό μας να μείνει ακίνητο, τι κάνουμε; Συνήθως προσπαθούμε να κρατήσουμε αμετάβλητη τη δεύτερη σταθερά: είναι πια πανεύκολο να κουβαλήσεις μαζί σου εκεί που τρέχεις το playlist ή το audiobook σου –κι αν τρέχεις σε διάδρομο είναι επίσης εύκολο να διαβάσεις ένα ebook, να δεις μια ολόκληρη ταινία ή να κάνεις ένα μαραθώνιο Newsroom -παράλληλα με τον κανονικό.

Μπορεί ακόμα αυτή η ευκολία να είναι το κρίσιμο κίνητρο που θα σε κάνει να ξεκινήσεις ή να συνεχίσεις το τρέξιμο, γιατί, κακά τα ψέματα, οι ανηφόρες γίνονται τρελά πιο εύκολες όταν το μυαλό σου είναι αλλού (νομίζεις ότι ο βασικός λόγος που το τρέξιμο μας δυσκολεύει είναι το σώμα μας; Όχι, κάποια στιγμή μπορεί να γράψω κάπου εδώ γιατί πιστεύω ότι μάλλον είναι το μυαλό μας) και όταν το μέρος που τρέχεις θυμίζει συγκινητικά πολύ το γραφείο σου. Και αυτό, αν με ρωτήσεις, είναι ένας πολύ καλός λόγος να κουβαλήσεις όντως το ipad μαζί σου στο γυμναστήριο, αν πρόκειται να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο να τρέξεις ή όχι.

Αλλά έτσι, για αλλαγή, έχει ενδιαφέρον να αφήσουμε μια μέρα τα ακουστικά και να δοκιμάσουμε να τρέξουμε, μόνο.

Advertisements

One thought on “Μπορείς να τρέξεις αγκαλιά με το γραφείο σου (ή με τον καναπέ σου)

  1. Στέλλα μου, καλορίζικο!
    Όταν άρχισα να διαβάζω, μετά την αρχική έκπληξη (δεν είχα ιδέα ότι ασχολείσαι με το σπορ) σκεφτόμουν αφού δεν έχω καμία σχέση…τι θα διαβάσω που μπορεί να με αφορά…τελικά το «ρούφηξα» όλο με μιας. Λατρεύω τον τρόπο που γράφεις…το κάνεις να έχει ενδιαφέρον!
    Και φυσικά αυτό το λεπτό χιούμορ που σε χαρακτηρίζει…Τι άλλο να πω,,,μόνο και πάντα επιτυχίες! Και φυσικά καλή προετοιμασία!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s