Γιατί τρέχω μαραθώνιο #2

Η τηλεόραση στο σπίτι είναι ανοιχτή και χαζεύω το Lonely Planet. Δεν είμαι σίγουρη πού βρίσκεται ο τυπάκος αυτή τη φορά, είμαι μόνο σίγουρη για το ότι σε λίγο θα πηδήξει, δεμένος με σκοινί, από μια πανύψηλη γέφυρα (και, να ξέρεις, δεν είμαι υπερευαίσθητη με τα ύψη: η γέφυρα είναι ΠΑΝΥΨΗΛΗ). Το πλάνο είναι ότι, πηδώντας, θα φτάσει ως το πιο χαμηλό σημείο του φαραγγιού που βρίσκεται κάτω από τη γέφυρα, θα αιωρηθεί κατά μήκος του σαν έκκρεμές, φτάνοντας σχεδόν στο ύψος απ’ όπου ξεκίνησε, από την άλλη πλευρά, και στη συνέχεια… η συνέχεια δεν έχει και τόση σημασία αν σ’ αυτό το σημείο δεν έχεις ήδη πεθάνει από καρδιακή ανακοπή.

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα συνέχιζα να βλέπω: δεν είμαι καλή στις εκρήξεις αδρεναλίνης, ούτε καν όταν συμβαίνουν σε άλλους, ούτε καν όταν προκύπτουν από ένα σπριντ στο τρέξιμο (ναι, σιχαίνομαι τις διαλειμματικές προπονήσεις, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ). Το μόνο που με κρατάει, που με κάνει μέχρι και να θέλω στ’ αλήθεια να παρακολουθήσω αυτή τη φάση, είναι ότι ο τύπος (που είναι κατά συρροή bungee jumper, όχι κανένας πρωτάρης) δεν κάνει κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια, ενώ ετοιμάζεται να πέσει, να βάλει φρένο στο φόβο του. Απλώς παραδέχεται ότι φοβάται. Το επαναλαμβάνει ακόμα και την ώρα που πηδάει τελικά –κι αυτό, με έναν περίεργο τρόπο, βοηθάει την καρδιά μου να αντισταθεί στο σπάσιμο. Είναι ειλικρινής, είναι ανθρώπινος.

Δεν τον θαυμάζω ακριβώς, αλλά αναγνωρίζω αυτό που κάνει. Όταν, μετά την πτώση, ανεβαίνει ξανά στη γέφυρα, περπατώντας πια, τα χέρια του τρέμουν (φαντάζομαι όχι μόνο τα χέρια του), αλλά είναι ευτυχισμένος που το έκανε.

Σκέφτομαι το κείμενο του Robert Krulwich που μου έστειλε ο Θοδωρής, «Γιατί αυτός ο ψυχαναγκασμός με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων;». Θα μου πεις, το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων δεν εμπεριέχει καμία έκρηξη αδρεναλίνης (τουλάχιστον όχι απ’ αυτές που προκαλεί μία πτώση εκατοντάδων μέτρων), όμως τα βασικά συμπεράσματα παραμένουν, σε μεγάλο βαθμό, νομίζω, κοινά:

Α. Τρέχεις μεγάλες αποστάσεις (ή πηδάς πανύψηλες γέφυρες) για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να νικήσεις τους δικούς σου δαίμονες.

Β. Τρέχεις μεγάλες αποστάσεις (ή πηδάς πανύψηλες γέφυρες) για να νιώσεις το σώμα σου, την καρδιά σου, τις ορμόνες σου –ειδικά όταν στην καθημερινή ζωή σου αισθάνεσαι πως όλα τα παραπάνω μένουν ενοχλητικά στο περιθώριο.

Γ. Τρέχεις επειδή μπορείς. Και αφού μπορείς να τρέξεις, κόντρα σε όλα τα δύσκολα που προκύπτουν από αυτό, θυμάσαι πόσα άλλα πράγματα μπορείς να καταφέρεις, λιγότερο ή περισσότερο κόντρα στα καλά που θα ήθελες να σου συμβούν.

Δες τι ωραία που το έχει περιγράψει στο The Oatmeal ο Matt Inman.

oatmeal-running-ch-6

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s