Ice, ice, baby

Εδώ, αγκαλιά με την παγοκύστη.

pagokusti

Πάνω που ετοίμαζα ποστ ψυχικής ανάτασης γράφοντας πόσο ομαλά έχει κυλήσει αυτή η πρώτη περίοδος της προετοιμασίας, χωρίς τραυματισμούς –ακούς, χωρίς τραυματισμούς- πάρ’ την κάτω τη δρομέα. Για την ακρίβεια, όχι κάτω, απλώς λίγο πιο δεξιά απ’ ότι έπρεπε στη διάταση του προσαγωγού, και να ‘την τώρα η κάκωση στον τένοντα.

Και να σκεφτείς ότι σιχαίνομαι τις παγοκύστες. Όχι για άλλο λόγο, απλώς επειδή η κρυάδα μένει εκεί πολλή ώρα για να σου θυμίζει ότι, όχι, όταν σηκωθείς δεν θα μπορείς να τα κάνεις όλα όπως πριν, θα πρέπει ακόμα να προσέχεις -στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στη χειρότερη εύχεσαι να καταφέρεις απλώς να σηκωθείς. Εδώ έχουμε μία από τις καλές, αλλά και πάλι: τώρα δεν ήταν ώρα για προσοχή, ήταν ώρα δώσ’ τα όλα. Ώρα πετάμε. Ώρα τρέχουμε. Ώρα το ‘χουμε.

Ηττοπάθειες. Το ‘χουμε ακόμα, μην κοιτάς που η τάση μου είναι να κάνω την τρίχα τριχιά και την κάκωση τετραπληγία. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να τρέξω τα 21 χιλιόμετρα το σαββατοκύριακο, αλλά αυτού του επιπέδου η αναποδιά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να πεις ότι ξεφεύγει από τα αναμενόμενα μιας προετοιμασίας για μαραθώνιο, forgodssake. Οι προπονήσεις είναι μετρημένες μεν, κανείς δεν απαγορεύει μερικές ταρζανιές δημιουργικής λογιστικής δε –μια ανακατανομή των χιλιομέτρων, αναπλήρωση των κενών με παγοκύστες. Και με προσοχή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s