Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλαω για τον Μουρακάμι

Ο Μουρακάμι περιμένει υπομονετικά δίπλα στον υπολογιστή μου (από κάτω του περιμένει επίσης ένα βιβλίο που λέγεται Women Who Run With The Wolves. Άλλο άθλημα αυτό. Νομίζω.).

photo murakami

Παραδόξως, το μόνο που έχω διαβάσει γι’ αυτό το βιβλίο είναι η φράση «αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσεις» σε πάρα πολλές παραλλαγές. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι όταν μου λένε, σε πολλές παραλλαγές, ότι πρέπει να διαβάσω κάτι, μουλαρώνω και δε θέλω ούτε να το δω. Ή το ότι για κάποιο λόγο είχα στο κεφάλι μου την εικόνα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένας μεγάλος τόμος και πραγματικά δυσκολεύομαι να διαβάσω μεγάλους τόμους που δεν είναι μυθιστορήματα. Τελικά το συγκεκριμένο τόμος δεν είναι. Παρόλ’ αυτά δεν το έχω διαβάσει, το οποίο ακούγεται σχεδόν ύβρις για κάποια που γράφει ένα μπλογκ για το τρέξιμο, forgodssake.

Αλλά και πάλι, αποκλείεται να το διαβάσω πριν τελειώσει αυτή εδώ η προετοιμασία.

[Φυσικά, επειδή είμαι ο άνθρωπος που ξέρεις ή που αρχίζεις να φαντάζεσαι, όση ώρα τα γράφω αυτά, έχω ανοίξει τον Μουρακάμι και διαβάζω τον πρόλογο. Όπου ευτυχώς αναφέρει ένα παλιό άρθρο της International Herald Tribune, στο οποίο διάσημοι δρομείς μοιράζονται τα motivational mantras που τους βοηθάνε να συνεχίσουν να τρέχουν, ακόμα κι όταν αισθάνονται ότι είναι αδύνατο να συνεχίσουν να τρέχουν. Είναι μια καλή στιγμή να κλείσω το βιβλίο και να ψάξω να βρω το άρθρο. Βρίσκω το άρθρο αλλά είναι ανοιχτό μόνο επί πληρωμή. Κλείνω τσαντισμένη τον browser και συνεχίζω να γράφω.]

Αποκλείεται, λοιπόν, να διαβάσω τον Μουρακάμι πριν τελειώσει αυτή εδώ η προετοιμασία, με την ίδια λογική που δεν διάβαζα Naomi Wolf όσο ήμουν έγκυος και έγραφα για την εγκυμοσύνη, ούτε διάβαζα εφηβικά μυθιστορήματα τίγκα στο υπαρξιακό όσο έγραφα το δικό μου (μην το ψάξεις ακόμα, θα σου πω).

Γιατί, ως τώρα τουλάχιστον, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος που έχω βρει για να γράψω για ένα θέμα είναι να μαζέψω τις σκέψεις μου γύρω από άλλα, φαινομενικά άσχετα, θέματα και με ένα σχεδόν μη ελεγχόμενο τρόπο να τις συνδυάσω με το πρώτο.

Αλλιώς: αν όλα σου τα ερεθίσματα προέρχονται από το χώρο της κουζίνας, μου φαίνεται πολύ δύσκολο να γράψεις για τη μαγειρική ή για το φαγητό κάτι που να μην είναι ασύλληπτα βαρετό. Αν πάλι βγεις εκεί έξω και παρατηρήσεις τα παιδιά από οικογένειες μεταναστών, 9 χρονών το μεγαλύτερο, που κάθε απόγευμα κατεβαίνουν στην παιδική χαρά, και προσέχουν, μόνα, τα μικρότερα αδερφάκια τους, τότε μπορεί να γυρίσεις και να γράψεις ένα φανταστικό κείμενο για κάτι που σχετίζεται με το φαγητό και την αγάπη και τις μυρωδιές που βγαίνουν από την κατσαρόλα όταν μαγειρεύει ο μπαμπάς σου και τις μυρωδιές που βγαίνουν από το φούρνο όταν είσαι 8 χρονών και καις τα μπιφτέκια για πρώτη φορά.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το τρέξιμο. Γιατί την ώρα που τα πόδια σου κάνουν τη μισή δουλειά, το μυαλό σου πρέπει να κάνει την υπόλοιπη. Να ξαναφέρει στην επιφάνεια εικόνες και σκέψεις που δεν έχουν να κάνουν με το τρέξιμο, να τις κοιτάξει αλλιώς, να μιλήσει μαζί τους, να πετάξει από πάνω του όσα δεν χρειάζεται πια και να κατασκευάσει άλλα, αυτά που πιθανότατα θα πας να γράψεις μετά.

Αλλά ξέφυγα.

Ίσως ο βασικός λόγος που δεν ξεκινάω ακόμα να διαβάζω τον Μουρακάμι, είναι ότι αμφιβάλλω σοβαρά για το αν μετά θα έχω το κουράγιο να συνεχίσω να γράφω για πράγματα που έχουν ήδη γραφτεί έτσι, με αυτόν τον τρόπο, που απ’ ότι φαίνεται κάνει απολύτως απαραίτητο το να τα διαβάσεις.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s