Monthly Archives: August 2013

Running power

Άραγε, υπάρχει μαραθωνοδρόμος που αισθάνεται ότι στην υπόλοιπη ζωή του είναι loser;

Υπάρχει πιθανότητα να κατακτάς ένα στόχο τόσο μη αυτονόητο και να έχεις την αίσθηση ότι οι άλλοι στόχοι σου γλιστράνε μέσα από τα χέρια, σαν energy gel;

snail

Υπάρχει πιθανότητα να τρέχεις προς μία γραμμή τερματισμού και να μη βρίσκεις στόχους για τα υπόλοιπα πράγματα που αγαπάς;

Δεν έχω την απάντηση.

Μπορεί το τρέξιμο από μόνο του να μην είναι αρκετό για να σε φέρει πιο κοντά σε όλα όσα ονειρεύεσαι να κάνεις.

finish line

Αλλά σίγουρα είναι μια δυνατή αρχή.

Advertisements

Πλάνο, αεροπλάνο

Αυτό θα είναι το πλάνο μας, λοιπόν.

planΔιαβάζεται απλό. Δεν είναι και τόσο. Είναι όμως εφικτό.

Από σήμερα θα τρέχω στη μαγευτική Στούπα. Εδώ κάπου (#cult).

Με τη Ρόη, αυτή τη φορά. Η οποία δεν ετοιμάζεται για μαραθώνιο, αλλά το 10άρι σίγουρα θα το τρέξει (χτίζω κερκίδα, καταλαβαίνεις).

Ξέρω ότι δεν θα τρέχω τόσο ευσυνείδητα όσο αν δεν με περίμενε η θάλασσα, ο ήλιος, τα καλαμαράκια, αλλά ξέρω επίσης πως όσο πιο πολύ τρέχω τόσο πιο εύκολα θα γυρίσω το διακόπτη του μυαλού μου στο off.

Κι αυτό (θα τα ξαναπούμε, αλλά) είναι όσο σημαντικό φαντάζεσαι για να τρέξεις οτιδήποτε παραπάνω από το Σύνταγμα-Κηφισιά.

Ξεκινάμε;

Running app that hill

Όταν προετοιμαζόμασταν για το μαραθώνιο της Βαρκελώνης, μαζί με τον Σταύρο, δεν είχαμε running apps –δεν είχαμε καν smartphone, ούτε gps. Οι προπονήσεις στο διάδρομο του γυμναστηρίου μου έδιναν μια εικόνα για τα δεδομένα της κάθε διαδρομής, όμως στις προπονήσεις του δρόμου, τις μεγάλες και δύσκολες, έχανα κάθε αίσθηση.

Κι αυτό, μπορείς να πεις, δεν έχει φοβερή σημασία, από τη στιγμή που τερμάτισα τελικά, όμως τώρα μπορώ να σου πω ότι το να παρακολουθείς, έστω και σε διάγραμμα, τον ιδρώτα που έχεις χύσει και τη βελτίωσή σου στο τρέξιμο, είναι η μισή χαρά.

Τότε, φορούσα πότε πότε το καρδιοσυχνόμετρο, σαν καινούριο γκάτζετ απ’ αυτά που σου δίνουν έμπνευση και σε κάνουν για λίγο να πετάς στις ανηφόρες, αλλά το ζουμί της παρακολούθησης της προπόνησης εξακολουθούσε πεισματικά να μου διαφεύγει.

Οπότε, κάναμε με τον Σταύρο 3-4 (κι αργότερα 5-6) φορές το μεγάλο γύρο του Άλσους Συγγρού, μαζί με παιδάκια με ποδήλατα και βετεράνους δρομείς ζωσμένους με αριθμημένα μπουκαλάκια με ισοτονικά ποτά, και ύστερα υπολογίζαμε μπακαλίστικα την ταχύτητα, την απόσταση, το ρυθμό μας –συνήθως με γνώμονα αυτό που θα τόνωνε κάπως το ηθικό μας.

Σου φαίνεται σαν να γράφω για καμιά δεκαετία πριν; Κι εμένα. Όμως όχι, ήταν μόλις το 2008.

Τώρα δεν μου φτάνει ένα ποστ για να σου απαριθμήσω τις επιλογές σε applications.

(Αλλά πρώτα άκου αυτό, κι ας μην είναι για τρέξιμο.)

Στην αρχή ενθουσιάστηκα με το RunKeeper που μου πρότεινε ο Αντώνης. Όμως ο Αντώνης τρέχει σχεδόν πάντα έξω. Κι έτσι εγώ γλίτωσα παρα τρίχα το εγκεφαλικό όταν, προχθές, αφού είχα τρέξει ένα (βασανιστικό, θα το πω) 40λεπτο στο διάδρομο (μέσα), το κινητό μου ανακοίνωσε θριαμβευτικά ότι είχα διανύσει την απίθανη απόσταση των 320 μέτρων. Η διαδρομή μου πάνω στο χάρτη του app έμοιαζε με σεισμοδιάγραμμα: το gps είχε μετρήσει πολύ αποτελεσματικά το πάνω-κάτω των ποδιών μου στον ιμάντα –αλλά μόνο αυτό.

Ύστερα είπα να δοκιμάσω το Sports Tracker, που ο Βασίλης δάκρυσε σχεδόν καθώς μου το περιέγραφε. Τζίφος κι εκεί. Εκτός του ότι λειτουργεί κι αυτό με gps (άρα είναι ακατάλληλο για διάδρομο) το ST δεν έχει καν τα ωραία προπονητικά προγράμματα που σου προτείνει το RunKeeper.

Κι έτσι χθες, στο πρώτο μου long run, άνοιξα ξανά το Nike+ (ναι, αυτό που χρησιμοποιούν σχεδόν όλοι όσοι σου ισοπεδώνουν το ηθικό ποστάροντας αυτόματα στο facebook, γύρω στις 5.30 το πρωί κατά προτίμηση, τις όντως απίθανες αποστάσεις τους) που αποδείχτηκε καλός φίλος όπως πάντα. Τα μόνα του μειονεκτήματα, ότι δεν διαθέτει ούτε αυτό training plans κι επίσης ότι η απόσταση που δίνει είναι μάλλον ένα 15% μεγαλύτερη απ’ αυτή που έχεις στ’ αλήθεια κάνει.

Τώρα, μένει μόνο, λοιπόν, να διαλέξω πλάνο.

Γυαλιά δρόμου

Αν σήμερα το πρωί φορούσα Google glass δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να γράφω κάτι απ’ όλα αυτά.

Θα με είχες δει να τρέχω στην αγουροξυπνημένη Μεσογείων, τη μοναδική ώρα μες στη μέρα που δεν άχνιζαν τα πεζοδρόμια.

Να βρίζω που πάλι ξέχασα το μπουκάλι του νερού (δοκίμασε να πιεις από απλό μπουκάλι εμφιαλωμένου)/τη θήκη του iphone για το μπράτσο (γύρισα και την πήρα)/τα ακουστικά που δεν χοροπηδάνε μέσα στ’ αφτιά (και απ’ έξω, κυρίως απ’ έξω)/το σωστό playlist. Ευτυχώς θυμήθηκα πώς τρέχουν.

Δεν είμαι εγώ, είναι κάποιος που φωτογράφισε ο Spyros Papaspyropoulos

Να φτάνω σε 10 (δέκα) λεπτά στη δουλειά (να γιατί στο Λονδίνο πολλές εταιρείες παρέχουν ντους στους εργαζόμενους που αψηφούν το τσιρ τσιρ της βροχής πάνω στα αθλητικά τους). Και να ξαναφεύγω.

Να ανεβαίνω την όρθια ανηφόρα του Saloon ακούγοντας αυτό, φαντάσου. (Ήθελα να αποφύγω τις ανηφόρες για σήμερα, φαντάσου).

Να μπαίνω στο Άλσος των Ιλισίων, που μοιάζει λίγο με μινιατούρα nature preserve και σε ρίχνει κατευθείαν πάνω σε εξίσου αγουροξυπνημένους φοιτητές και ατσαλάκωτα χάσκι.

Να βγαίνω από την είσοδο που οδηγεί στο σπίτι με τη μυστηριώδη Μερσεντές 280 SLC cabrio που ήθελε κάποτε να κάνει δική του ο μπαμπάς μου (μαζί με το σπίτι).

Να μυρίζω το τσουρέκι της Εύης, να ανεβαίνω ξανά τη Μεσογείων, να περνάω πάνω από τη γέφυρα Καλατράβα, να φτάνω σπίτι την ώρα που κανείς ακόμα δεν είχε μαζέψει τα γράμματα από την είσοδο της πολυκατοικίας.

Αν σήμερα το πρωί φορούσα Google glass θα καταλάβαινες, με ένα πέρασμα του χεριού μου από το δεξί κρόταφο, γιατί τελικά μ’ αρέσει τόσο να τρέχω, νωρίς το πρωί και αργά το βράδυ, στους δρόμους της Αθήνας.