5 πράγματα που μου έμαθε (+3 κομμάτια ’80s που μου θύμισε) ο ημιμαραθώνιος

1. Ο Αντώνης είναι πιο βραδινός τύπος από μένα.

Ο διάλογος είχε πάει κάπως έτσι:

–              Πάμε αύριο το πρωί;

–              Πρωί;

–              Πρωί, Αντώνη, ναι.

–              Δηλαδή τι ώρα;

–              Ε, στην Πολυτεχνειούπολη έχει δέντρα, δε χρειάζεται να πάμε αξημέρωτα. Μπορούμε και στις οχτώ.

–              Στις οχτώ; Είσαι τρελή.

–              Εχμ, στις εννιά είναι και ο αγώνας, ξέρεις.

–              Το ξέρω. Θα συνηθίσω.

–              Πότε;

–              Εντάξει, πάμε στις οχτώ. Το βράδυ.

Η αλήθεια είναι ότι το βραδινό τρέξιμο στην παραλιακή ήταν φανταστικό. Η αλήθεια επίσης είναι ότι μέχρι να αποβάλλω την υπερένταση (και την τεράστια recovery μερίδα που έφαγα στο γυρισμό), η ώρα πήγε χαράματα.

2. Ο Αντώνης είναι πιο γρήγορος τύπος από μένα.

Ο μονόλογος πήγε κάπως έτσι:

–          Τώρα που φτάσαμε στη μέση, φύγε μπροστά αν θες. Ξέρω να γυρίσω.

–          …

–          Αντώνη;

–          …

–          Εντάξει, Αντώνηηη, τα λέμε στο Τροκαντερό.

Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να το είχα υπολογίσει: οι άντρες τρέχουν συνήθως πιο γρήγορα, πράγμα που σημαίνει ότι α. ο Σταύρος, με τον οποίο είχαμε τρέξει πλάι πλάι όλα τα long runs το 2009 ήταν ή πολύ ευγενικός ή πολύ απροπόνητος β. τώρα που το σκέφτομαι, μιλάμε για 1 ½ φορά περισσότερη καταπόνηση, για τα κορίτσια, για την ίδια ακριβώς απόσταση. Bummer).

3. Το βραδινό τρέξιμο στην παραλιακή είναι φανταστικό μόνο αν δεν σε σκοτώνει το ότι στη μισή διαδρομή μοσχοβολάνε ποπ κορν, μαλλιά της γριάς και ψητά καλαμπόκια.

Εμένα παραλίγο να με σκοτώσει.

4. Όταν προπονείσαι για μαραθώνιο ως μαμά, η προπόνηση είναι λίγο σαν ένα δεύτερο παιδί.

Το έχεις βέβαια πάντα κατά νου, αλλά let’s face it, μεγαλώνει σχεδόν κατά τύχη.

5. Ένα κωφάλαλο ζευγαράκι που συζητάει ζωηρά ανεβασμένο στο πεζούλι του Φλοίσβου και σε χαιρετάει χειροκροτώντας, μπορεί να σου αλλάξει γνώμη εκεί που πιστεύεις ότι πάει, τα 19 χιλιόμετρα ήταν το όριό σου.

[Bonus track]

Εκείνη η απόσταση που είχαμε περπατήσει το 1999, μετά τη συναυλία των REM, από τον Άγιο Κοσμά ως την Αργυρούπολη; Ε, ήταν όντως αρκετά μεγάλη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s