Stories we run

Ο παππούς μου περπατούσε πολύ.

Στην Αίγινα ή στα Τρίκαλα Κορινθίας ή κοντά στο σπίτι τους, κάτω από την Ακρόπολη ή στα δρομάκια της Πλάκας, περπατούσαμε μαζί ώρες, πάντα με ιστορίες. Για ανθρώπους, σπίτια, εποχές, θεατρικά έργα και μουσικές, βιβλία και μεγάλες διαδρομές (όπως αυτή που είχε κάνει ο ίδιος με τα πόδια, από το Ξυλόκαστρο ως τη μεσαία συνοικία των Τρικάλων, ή την άλλη, στο όρος Σινά, που είχε καταλήξει σε ηλίαση, απ’ αυτές που κάνουν εκείνους που σε υποδέχονται να διανθίζουν το καλωσόρισμα με ένα σωρό -τρυφερές ή λιγότερο τρυφερές- αποδοκιμασίες της ικανότητάς σου να σκέφτεσαι λογικά).

Για ταινίες, όχι, δε μου μιλούσε συχνά, κι έτσι θυμάμαι μόνο μία, που δεν έχω καταφέρει από τότε να εντοπίσω, ούτε είμαι καλά καλά σίγουρη ότι τη θυμάμαι σωστά –θυμάμαι μόνο ότι τόσο ζωντανά και με λεπτομέρειες μου την είχε περιγράψει, που περπατούσα στο πεζοδρόμιο της Καβαλόττι, δίπλα του, και φανταζόμουν ότι αρχίζω ξαφνικά να τρέχω –εγώ, που άκουγα τότε, στα 12-13 μου, «τρέξιμο» και πάθαινα τεταρταίο πυρετό- σαν να είχα στα πόδια φτερά.

Ήταν η ιστορία ενός μικρού αγοριού που έτρεχε κάθε μέρα από το σπίτι του στο σχολείο. Κι ήταν τόσο μοναχικό παιδί, και τα υπόλοιπα πράγματα στη ζωή του πήγαιναν τόσο όχι καλά, που δεν του είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι η ταχύτητα με την οποία έτρεχε ήταν κάτι για το οποίο θα μπορούσε να είναι περήφανος. Κι όταν κάποιος πρόσεξε τελικά την ικανότητά του και ο μικρός πρωταγωνιστής έφτασε μεγάλος και διάσημος στο happy end, είχαμε φτάσει πια στο σπίτι για φαγητό. Ανάμεσα σε μένα και στο τρέξιμο δεν είχε αλλάξει κάτι, αλλά η ιστορία είχε ειπωθεί, μας είχε κάνει παρέα στη βόλτα και ήταν σημαντική.

Τώρα ο παππούς μου έχει πεθάνει κι έχω την αίσθηση ότι οι υπόλοιποι μεταξύ μας λέμε λιγότερες ιστορίες.

Οι ίδιες οι ιστορίες είναι εκεί: οι θρυλικοί δρομείς υπεραποστάσεων Tarahumara του Μεξικού, που τρέχουν με σανδάλια.

tarahumara2

Ο vegan Scott Jurek που τρέχει για 24 συνεχόμενες ώρες με αυτό που στην Ελλάδα χαρακτηρίζουμε ως «μαρούλια».

Αυτή η ιστορία με τις αντιλόπες που άκουσα πριν μερικά χρόνια στην Bossa Nova του Κωνσταντίνου Ρήγου και ακόμα ψάχνω να την ανακαλύψω. Αλλά, βλέπεις, εκτός από τις αντιλόπες, όλες τις άλλες μπορώ να σου τις στείλω με λινκ. Εκτός αν τρέχουμε μαζί ή περπατάμε, οπότε, για να μας κάνει παρέα στη βόλτα, θα σου την πω με λόγια, και μπορεί να είναι σημαντική.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s