Conversational pace*

Ίσως να μην υπάρχει άλλος χώρος τρεξίματος στην Αθήνα που να προσελκύει τόσο αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις όσο το πέταλο του Καλλιμάρμαρου. Δεν έχω τρέξει ποτέ εκεί. Αλλά θα το κάνω, μέχρι να τελειώσει η φετινή προπόνηση, έστω και μόνο για να μπορώ να διαλέξω θέση ανάμεσα στους αμετανόητους της ατμόσφαιρας, της θέας, της μοναδικότητας του πετάλου και σ’ εκείνους που σου το παρουσιάζουν λες και πρόκειται να τρέξεις μεσάνυχτα Σαββάτου στην Ανδριανού, με καμένες τις λάμπες της ΔΕΗ.

Ο Γιάννης Γκανάς, που το 2011 έκανε την προετοιμασία του για τον Κλασικό Μαραθώνιο, έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη («ως δρομέας που παρατηρεί και ως εικαστικός που τρέχει»), είδε, για παράδειγμα, το στάδιο έτσι:

arditos_117x210_cm

Και είδε (βάλε «βλέπει», φέτος θα τρέξουμε μαζί) το τρέξιμο ως ενδοσκόπηση και ως φουλ υπερβατική εμπειρία.

agra_117x210_cm

Ο άλλος, σου λέει όταν τρέχεις ιδρώνεις, λαχανιάζεις, κουράζεσαι/στο πέταλο είναι στενά, σκοτεινά και μονίμως τρακάρεις.

* «Conversational pace», στη γλώσσα των δρομέων μεγάλων αποστάσεων, είναι η ταχύτητα προπόνησης που σου επιτρέπει να τρέχεις, ενώ ταυτόχρονα κουβεντιάζεις.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s