My χάρτης breaking

Κάνω τη διαδρομή με το αυτοκίνητο, με πιάνει δέος.

Χαζεύω τον επίσημο χάρτη, με πιάνει δέος. (Και πού να είχαν βάλει με αριθμούς στο διάγραμμα την κλίση της ανηφόρας.)

route_marathon_full

Ξυπνάω το πρωί, κοιτάζω το ρολόι μου πέντε ώρες μετά, νιώθω σα να ‘χει περάσει η μισή μέρα, σκέψου, τόσες ώρες θα τρέχω. Με πιάνει δέος.

Ξέρω ότι θα με πιάνει δέος σε κάθε βήμα μέχρι τα 30 χιλιόμετρα, μόνο στη σκέψη του πόσα έχω ακόμα να καλύψω. 

Θεωρητικά, το μυστικό είναι να μη σκέφτεσαι πόσα έχεις ακόμα μπροστά σου, ούτε καν πόσα έχεις αφήσει πίσω σου (γιατί τότε αποκλείεται να μην κάνεις την αφαίρεση). Θεωρητικά, το μυστικό είναι να συγκεντρώνεσαι αποκλειστικά στο βήμα της κάθε στιγμής. Αλλά πότε ήταν η τελευταία φορά που κατάφερες να συγκεντρώσεις το μυαλό σου αποκλειστικά στο οτιδήποτε της κάθε στιγμής;

[Με αυτή την έννοια, το τρέξιμο ενός μαραθωνίου είναι η απόλυτη αναγκαστικά διαλογιστική εμπειρία: το να παρασυρθείς και να σκεφτείς το μέλλον (“δύο πλυντήρια και ένα μίτινγκ αύριο στις εφτά”) την ώρα που κάθεσαι σταυροπόδι, με κλειστά τα μάτια, ειδικά για να διαλογιστείς, δεν κρύβει κανέναν κίνδυνο εκτός από το να τινάξεις στον αέρα το ζεν σου. Το να παρασυρθείς και να σκεφτείς το μέλλον (“25 χιλιόμετρα ακόμα”) την ώρα που φτάνεις τρέχοντας στο Πικέρμι, μπορεί, απλούστατα, να σε τρελάνει.]

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s