Monthly Archives: September 2013

Running stones

Αυτή η παραλία.

Αυτή η γέφυρα.

Αυτοί οι δρόμοι.

Αυτή η φώκια.

Advertisements

Eat, pray, run

Η καινούρια μου ξαδέρφη πόσταρε πριν λίγο καιρό στο facebook: «Όλοι αυτοί οι παχύσαρκοι που αδυνάτισαν, έτρεξαν σε κάποιο μαραθώνιο. Εγώ δε θέλω να τρέξω μαραθώνιο, θέλω μόνο να κάνω μαραθωνίους [σειρών] στο Netflix». Της απάντησα πως, όταν έτρεξα εγώ τον πρώτο μου μαραθώνιο, πήρα ακριβώς τρία κιλά, οπότε, αν ο στόχος της είναι το αδυνάτισμα, μπορεί μια χαρά να κάτσει εκεί που είναι.

(Ήταν αυτά τα τρία κιλά μυς, απ’ όλες τις ανηφόρες, τα σπριντ και τα βαθιά καθίσματα για τουςτετρακέφαλους; Μπα, οι φωτογραφίες του γάμου μου, λίγο μετά τον τερματισμό, λένε μια άλλη ιστορία: ότι, μάλλον, όταν τα χιλιόμετρα αρχίζουν και αυξάνονται, και ο οργανισμός ξεπερνάει το πρώτο σοκ της αλλαγής στη δραστηριότητα, αρχίζεις να φαντάζεσαι ότι πια μπορείς στ’ αλήθεια να φας ό,τι θες –καλύτερα: ότι δικαιούσαι να φας ό,τι (νομίζεις ότι) θες, δυόμισι ώρες τώρα τρέχεις. Το μαγαζάκι με τα εκατοντάδες είδη σοκολάτας, δίπλα στο διαμέρισμα που μέναμε όταν ταξιδέψαμε για το μαραθώνιο του ’09 στη Βαρκελώνη, με κοιτάζει λοξά και κουνάει αυτή τη στιγμή με νόημα το κεφάλι του.)

Η Μέγκνα, αφού τερμάτισε πρώτη από την ομάδα μας σε εκείνο τον ίδιο μαραθώνιο, κάθισε μαζί μας στο εστιατόριο και παράγγειλε μία σαλάτα. Ενώ καταβρόχθιζα την παέγια μου με την απελπισία του ανθρώπου που πιστεύει ότι δεν πρόκειται να χορτάσει ΠΟΤΕ, ένιωθα απίστευτη χαρά που αυτή τη φορά στη ζωή μου δεν ένιωθα την ψυχαναγκαστική υποχρέωση να φάω το μίνιμουμ που μου χρειαζόταν για να συνεχίσω να στέκομαι όρθια (κι ας ήμουν πιασμένη παντού).

Αλλιώς:

Είναι σχεδόν αστείο το πόσο συχνά η κουβέντα γύρω από το μαραθώνιο γίνεται κουβέντα γύρω από το φαγητό. Μακαρονάδες, τζελ, μπανάνες, μπάρες, ποτά και ό,τι τραβάει η όρεξή σου για μετά. Είναι μάλλον μέσα στη χαρά της προπόνησης, της προσπάθειας και της επιτυχίας αυτή η παράδοση στην υπερβολή και, αν με ρωτάς, νομίζω πως αν έλειπε, θα ήταν λειψή η διαδικασία.

Από την άλλη, λέω αυτή τη φορά να προσπεράσω τις σοκολάτες.

 

 

 

 

Πώς να τρέξεις λίιιιγο ακόμα

Στους γύρους τροχάδην στο προαύλιο.

Στις επιδείξεις της ρυθμικής.

Στις δύσκολες/βαρετές/απαίσιες μέρες του Λυκείου.

Στις φανταστικές μέρες, απ’ αυτές που είχα συνέχεια την αίσθηση ότι κάτι καταπληκτικό θα συμβεί.

Στις εξετάσεις.

Στις συναυλίες. Στις γιορτές.

Στους αγώνες βόλεϊ, όταν ξεχνούσαν ότι είμαι άμπαλη.

Στις σκυταλοδρομίες.

Πάντα, στην εφηβεία μου, για να βρω το νεύρο μου, να ξεχάσω το άγχος μου, να κόψω τις αναβολές, να σταματήσω να σέρνω τα πόδια μου, να κάνω το καλύτερο που μπορώ, να φανταστώ ότι μπορώ και κάτι ακόμα καλύτερο, πάντα φανταζόμουν ότι ο γκόμενος που μου άρεσε κάθε φορά ήταν κάπου κρυμμένος εκεί κοντά και με έβλεπε να το παλεύω.

Να, κάπως έτσι.

#alli_douleia_den_eixe #ksero #whatever_works_though

Γιατί, μαμά;

–          Στεφανάκι, πάω για τρέξιμο.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Για να τρέξω λίγο πιο μακριά από την προηγούμενη φορά, μωρό μου.

–          Γιατί, βλε μαμά;

photo stef

–          Για να συνηθίσω και να γίνω πιο δυνατή και να το κάνω πιο εύκολα, αγάπη μου.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Για να τρέξω σ’ εκείνο τον αγώνα που λέγαμε, το Νοέμβριο, θυμάσαι;

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί εκεί θα τρέχει πολύς κόσμος, που έχει έρθει κι έχει προετοιμαστεί ειδικά γι’ αυτόν τον αγώνα.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί στους αγώνες σπρώχνουμε τον εαυτό μας λίγο παραπάνω και βλέπουμε πόσα πράγματα έχουμε καταφέρει.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί είναι ωραίο να βλέπεις ότι γίνεσαι καλύτερη σε κάτι.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί όταν κάτι σου αρέσει θέλεις να βελτιώνεσαι σ’ αυτό. Και το τρέξιμο μας αρέσει πολύ.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί όταν τρέχεις νιώθεις ότι μπορείς να πας όπου θες, νιώθεις ότι πετάς από πάνω σου τα πράγματα που δεν θέλεις και είναι ωραία να σου φυσάει ο αέρας το πρόσωπο.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί καμιά φορά στην καθημερινή μας ζωή ξεχνάμε να το κάνουμε αυτό.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί τόση ώρα, Στεφανία μου, εγώ θα είχα φτάσει στο Μαραθώνα.

Stories we run

Ο παππούς μου περπατούσε πολύ.

Στην Αίγινα ή στα Τρίκαλα Κορινθίας ή κοντά στο σπίτι τους, κάτω από την Ακρόπολη ή στα δρομάκια της Πλάκας, περπατούσαμε μαζί ώρες, πάντα με ιστορίες. Για ανθρώπους, σπίτια, εποχές, θεατρικά έργα και μουσικές, βιβλία και μεγάλες διαδρομές (όπως αυτή που είχε κάνει ο ίδιος με τα πόδια, από το Ξυλόκαστρο ως τη μεσαία συνοικία των Τρικάλων, ή την άλλη, στο όρος Σινά, που είχε καταλήξει σε ηλίαση, απ’ αυτές που κάνουν εκείνους που σε υποδέχονται να διανθίζουν το καλωσόρισμα με ένα σωρό -τρυφερές ή λιγότερο τρυφερές- αποδοκιμασίες της ικανότητάς σου να σκέφτεσαι λογικά).

Για ταινίες, όχι, δε μου μιλούσε συχνά, κι έτσι θυμάμαι μόνο μία, που δεν έχω καταφέρει από τότε να εντοπίσω, ούτε είμαι καλά καλά σίγουρη ότι τη θυμάμαι σωστά –θυμάμαι μόνο ότι τόσο ζωντανά και με λεπτομέρειες μου την είχε περιγράψει, που περπατούσα στο πεζοδρόμιο της Καβαλόττι, δίπλα του, και φανταζόμουν ότι αρχίζω ξαφνικά να τρέχω –εγώ, που άκουγα τότε, στα 12-13 μου, «τρέξιμο» και πάθαινα τεταρταίο πυρετό- σαν να είχα στα πόδια φτερά. Continue reading Stories we run

5 πράγματα που μου έμαθε (+3 κομμάτια ’80s που μου θύμισε) ο ημιμαραθώνιος

1. Ο Αντώνης είναι πιο βραδινός τύπος από μένα.

Ο διάλογος είχε πάει κάπως έτσι:

–              Πάμε αύριο το πρωί;

–              Πρωί;

–              Πρωί, Αντώνη, ναι.

–              Δηλαδή τι ώρα;

–              Ε, στην Πολυτεχνειούπολη έχει δέντρα, δε χρειάζεται να πάμε αξημέρωτα. Μπορούμε και στις οχτώ.

–              Στις οχτώ; Είσαι τρελή.

–              Εχμ, στις εννιά είναι και ο αγώνας, ξέρεις.

–              Το ξέρω. Θα συνηθίσω.

–              Πότε;

–              Εντάξει, πάμε στις οχτώ. Το βράδυ.

Η αλήθεια είναι ότι το βραδινό τρέξιμο στην παραλιακή ήταν φανταστικό. Η αλήθεια επίσης είναι ότι μέχρι να αποβάλλω την υπερένταση (και την τεράστια recovery μερίδα που έφαγα στο γυρισμό), η ώρα πήγε χαράματα.

2. Ο Αντώνης είναι πιο γρήγορος τύπος από μένα.

Ο μονόλογος πήγε κάπως έτσι:

–          Τώρα που φτάσαμε στη μέση, φύγε μπροστά αν θες. Ξέρω να γυρίσω.

–          …

–          Αντώνη;

–          …

–          Εντάξει, Αντώνηηη, τα λέμε στο Τροκαντερό.

Η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να το είχα υπολογίσει: οι άντρες τρέχουν συνήθως πιο γρήγορα, πράγμα που σημαίνει ότι α. ο Σταύρος, με τον οποίο είχαμε τρέξει πλάι πλάι όλα τα long runs το 2009 ήταν ή πολύ ευγενικός ή πολύ απροπόνητος β. τώρα που το σκέφτομαι, μιλάμε για 1 ½ φορά περισσότερη καταπόνηση, για τα κορίτσια, για την ίδια ακριβώς απόσταση. Bummer).

3. Το βραδινό τρέξιμο στην παραλιακή είναι φανταστικό μόνο αν δεν σε σκοτώνει το ότι στη μισή διαδρομή μοσχοβολάνε ποπ κορν, μαλλιά της γριάς και ψητά καλαμπόκια.

Εμένα παραλίγο να με σκοτώσει.

4. Όταν προπονείσαι για μαραθώνιο ως μαμά, η προπόνηση είναι λίγο σαν ένα δεύτερο παιδί.

Το έχεις βέβαια πάντα κατά νου, αλλά let’s face it, μεγαλώνει σχεδόν κατά τύχη.

5. Ένα κωφάλαλο ζευγαράκι που συζητάει ζωηρά ανεβασμένο στο πεζούλι του Φλοίσβου και σε χαιρετάει χειροκροτώντας, μπορεί να σου αλλάξει γνώμη εκεί που πιστεύεις ότι πάει, τα 19 χιλιόμετρα ήταν το όριό σου.

[Bonus track]

Εκείνη η απόσταση που είχαμε περπατήσει το 1999, μετά τη συναυλία των REM, από τον Άγιο Κοσμά ως την Αργυρούπολη; Ε, ήταν όντως αρκετά μεγάλη.