Ημέρα ανεξαρτησίας

Σε εφτά λεπτά φτάνω από το σπίτι στη δουλειά, μια διαδρομή για την οποία πρέπει κάθε μέρα να περπατήσω/κατέβω σκάλες/πάρω μετρό/ανέβω σκάλες κι όλα αυτά για να φτάσω σε μισή ώρα, συνήθως. Σε ένα τέταρτο είμαι στο κέντρο και στο σχολείο της Στεφανίας φτάνω στο 1/3 του χρόνου που χρειαζόμαστε το πρωί. Τις στιγμές που ξεχνάω τον ιδρώτα, τα αθλητικά και το γεγονός ότι μου είναι αδύνατο να κουβαλήσω οτιδήποτε περισσότερο από ένα mp3 player και ένα 330άρι μπουκαλάκι νερού, αισθάνομαι μια φανταστική αίσθηση αυτονομίας, αυτής που μάλλον συγκρίνεται μόνο με το να καλλιεργείς τις ντομάτες σου στο μπαλκόνι, να θηλάζεις το μωρό σου και καμιά δεκαριά άλλα πράγματα που συμπεριλαμβάνουν πλέξιμο, κόψιμο ξύλων, ακατανόητα εργαλεία και γνώσεις φαρμακευτικής.

Μ’ αυτή την έννοια, μου φαίνεται απόλυτα ταιριαστό και λίγο συμβολικό το να τρέχεις το μίνι μαραθώνιο των Σπετσών -25 χιλιόμετρα σε ένα νησί όπου δύσκολα τα διανύεις πραγματικά γρήγορα, αφού βγαίνει από την εξίσωση το αυτοκίνητο.

IMG_9661

Και με παρηγορεί αφάνταστα το ότι θα κάνω εκεί μία από τις πιο τρομαχτικές προπονήσεις της προετοιμασίας –ένα καθόλου ευκαταφρόνητο 25άρι σφηνωμένο ανάμεσα στα 29 του προηγούμενου Σαββάτου και τα 32 του επόμενου.

Κόσμος, θάλασσα, αγώνας, πάρτι, ωραίος καιρός, ωραίος στόχος. Πρόβα τζενεράλε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s