Panic button

Την πρώτη φορά, το ’09, το έπαθα στο 21ο χιλιόμετρο. Διασχίζαμε τη γέφυρα Καλατράβα της Βαρκελώνης (τη μοναδική, νομίζω, της διαδρομής), ήμουν ήδη κουρασμένη και ξαφνικά πέρασε απρόσκλητη από το μυαλό μου η σκέψη που ήθελα να αποφύγω περισσότερο από όλες τις άλλες: ότι έχω άλλο τόσο σε χιλιόμετρα, και περισσότερο, προφανώς, σε ώρα.

Pont de Calatrava - Carrer Espronceda

Για δύο λεπτά πίστεψα ότι το ήλεγχα. Ότι δε θα μ’ έπαιρνε από κάτω μια τέτοια προφανής ασημαντότητα –είχα προετοιμαστεί γι’ αυτό, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Για δύο λεπτά. Γιατί αμέσως μετά, ντουπ ντουπ, άρχισε η ταχυκαρδία. Ο κρύος ιδρώτας. Η αίσθηση ότι δεν μπορώ με τίποτα να πάρω ανάσα κι ότι σίγουρα πλησιάζει η ώρα που η καρδιά μου θασταματήσει ή θα πεταχτεί από το στήθος μου –τη στιγμή ακριβώς που έχω μόλις άλλο τόσο, goddammit.

Κράτησε κι αυτό δύο λεπτά, ατελείωτα και βασανιστικά. Έριξα ταχύτητα, την έριξα κι άλλο, βρέθηκα σχεδόν να περπατάω, μέχρι που οι σφυγμοί μου επανήλθαν στο φυσιολογικό και ένιωσα ότι μπορώ να συνεχίσω το παιχνίδι: αυτό που δεν ήξερα πού θα βγει κι αν θα το κερδίσω, αλλά που το ‘χα αγαπήσει ς εκείνη τη στιγμή, μαζί με όλους τους άλλους που το έπαιζαν με την ίδια άγνοια και παράδοση ελέγχου.

Αυτή τη φορά, στις Σπέτσες, το έπαθα στο 4ο. Δεν είχα καν προλάβει νακουραστώ, απλώς έριξα μια ανέμελη ματιά στην απέναντι πλαγιά, εκεί που ήδη έτρεχαν οι τύποι του 5 λεπτά/χλμ, και συνειδητοποίησα ότι η ανηφόρα στην οποία εκείνοι κατάφερναν να διατηρήσουν το ρυθμό τους, για μένα ήταν πρωτόγνωρη προπονητικά και τρομαχτική για οτιδήποτε άλλο πέρα από μια χαλαρή βόλτα στο βουνό.

By nickmacalley

Για δύο λεπτά πίστεψα ότι το ήλεγχα. Ότι, διάολε, 25 χιλιόμετρα ήταν (αποδείχτηκαν 26,5 τελικά), μια σχεδόν χαλαρή προπόνηση μετά τα 29 και πριν τα 32. Κι αν είχαν μερικές ανηφόρες ως το 20 τι πείραζε, ευκαιρία να ποετοιμαστώ για εκείνη του Σταυρού. Και αν δεν τις έβγαζα μερικές, τι πείραζε ξανά, έκανε δαιμονισμένη ζέστη, στο κάτω κάτω είχα έρθει κυρίως για την εμπειρία.

Για δύο λεπτά. Γιατί αμέσως μετά, ντουπ ντουπ, άρχισε η ταχυκαρδία. Ο κρύος ιδρώτας. Η αίσθηση ότι δεν μπορώ με τίποτα να πάρω ανάσα κι ότι σίγουρα πλησιάζει η ώρα που η καρδιά μου θασταματήσει ή θα πεταχτεί από το στήθος μου –πριν καν φτάσω στον πρώτο σταθμό με τα νερά, goddammit.

Τα καλά νέα ήταν ότι αυτή τη φορά ήξερα. Έριξα ταχύτητα, την έριξα κι άλλο, βρέθηκα σχεδόν να περπατάω, μέχρι που οι σφυγμοί μου επανήλθαν στο φυσιολογικό και ένιωσα ότι μπορώ να συνεχίσω το παιχνίδι. Τα κακά ήταν ότι είχα μπροστά μου τόσα χιλιόμετρα και τόσες ανηφόρες, που η κρίση πανικού είχε όλες τις ευκαιρίες να ξαναγυρίσει: και ξαναγύρισε κι ύστερα ξαναγύρισε πάλι, πάντα πριν από κάποια μεγάλη ανηφόρα που φαινόταν ακατόρθωτη, κάθε φορά. Τις κατάφερα όλες. Κι ύστερα, είδα από μακριά μία, τη μεγαλύτερη, και πλησίασα με την καρδιά μου να παίζει τύμπανο μέσα στ’ αφτιά και τότε είδα την κορδέλα: ήθελα τόσο πολύ να τρομάξω, που είχα ξεχάσει να παρατηρήσω ότι σ’ εκείνο το μονοπάτι δεν έτρεχε κανείς. Ήταν εκτός διαδρομής.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s