Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Πάντα με απασχολούσε το πώς πρέπει να «σπάσεις» τα χιλιόμετρα μιας διαδρομής στο μυαλό σου, ώστε να τα βγάλεις πέρα όσο πιο αναίμακτα γίνεται (όπου «αναίμακτα», χωρίς καταθλιπτικές σκέψεις τύπου «δε θα τα καταφέρω ποτέ» και τάσεις αυτοκτονίας ή μεγαλοπιάσματος, όπου ξεχνάς να πιεις νερό γιατί πιστεύεις ότι σε μισή ωρίτσα θα μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο). Στις περισσότερες περιπτώσεις long runs, τουλάχιστον μέχρι τα 26 χιλιόμετρα, το μοίρασμα στη μέση λειτουργεί μια χαρά, ειδικά αν η actual απόσταση που διανύεις χωρίζεται στα δύο με αντίστοιχο τρόπο. Μέχρι να κάνεις τα μισά, συνήθως δεν προλαβαίνεις να κουραστείς, κι ύστερα η επιστροφή είναι ψυχολογικά πολύ πιο εύκολη –κάπως πρέπει να γυρίσεις, στην τελική.

Όμως μετά τα 26, οι συνθήκες απαιτούν άλλο χειρισμό, γιατί αν περιμένεις να καβατζάρεις τα 14 ή, ακόμα χειρότερα, τα 21 για να πεις «εντάξει, άλλο τόσο», ρισκάρεις να τα παρατήσεις πριν καλύψεις καν το ένα τέταρτο της διαδρομής, μόνο και μόνο από την απελπισία της μακρινής προοπτικής.

Οπότε; Οπότε το μελέτησα προσεκτικά ανεβοκατεβαίνοντας τα βουνά πάνω από τις φανταστικές μικροσκοπικές παραλίες των Σπετσών. Και η πρότασή μου για το break-down της κλασικής διαδρομής λέει:

Πρώτη φάση (0-10 χλμ)

Αν έχεις κάνει στοιχειωδώς καλή προπόνηση και δεν είσαι αδιάθετη/τραυματισμένος/νηστικός τη μέρα του αγώνα, τότε τα 10 χιλιόμετρα σου φαίνονται πια παιχνιδάκι. Βάλε το δήθεν στόχο εκεί, πες ότι ξεκινάς για ένα χαλαρό τρέξιμο και απόλαυσέ το.

Playlist: Ανέμελο, χωρίς ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση.

Δεύτερη φάση (10-21 χλμ)

«Κοίτα» πες στον -ξεκούραστο ακόμα- εαυτό σου. «Πάμε για τον ημι-μαραθώνιο, ωραίο ακούγεται, το ‘χεις». Κι έτσι έχεις κάνει ήδη το μισό της διαδρομής, κι έχεις ολοκληρώσει έναν αγώνα –άλλον αγώνα, σε άλλη διοργάνωση, αλλά αγώνα, όπως και να το κάνεις.

Playlist: Αν με ρωτάς εμένα, γκάζια. Έχεις ζεσταθεί καλά αλλά δεν έχεις κουραστεί τόσο ώστε να σε πιάνει πονοκέφαλος από τις εντάσεις.

Τρίτη φάση (21-32 χλμ)

Έλα, μέχρι το 32 το ‘χεις κάνει στην προπόνηση, ξέρεις ότι μπορείς να το καταφέρεις.

Playlist: Εδώ θέλει μερικά πράγματα που κυλάνε, όχι απαραίτητα «κομμάτια για τρέξιμο» με τη στενή έννοια, γιατί αν πετύχεις το σωστό συνδυασμό (με μερικές δόσεις power songs, εννοείται) μπορείς να τρέξεις 11 χιλιόμετρα σε ημι-τρανς ενδορφινών, flow.

Τέταρτη φάση (32-42καικάτι)

Δέκα χιλιόμετρα, μόνο. Ακόμα κι αν πονάς και το μόνο που αντέχεις πια να κάνεις είναι να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, σε ρυθμό που θα έκανε τις χελώνες να ντραπούν για λογαριασμό σου, κατά πάσα πιθανότητα μπορείς να διανύσεις 10 χιλιόμετρα και μόνο με τη σκέψη ότι είναι τα τελευταία –μετά θα έχεις κάνει την υπέρβαση.

Playlist: Δεν είναι ώρα για τσιγκουνιές, ό,τι έχεις βάλ’ το. Ναι, και το Eye of the tiger.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s