Αγάπησα μια μηχανή

Ήταν η χρονιά που αγάπησα μια μηχανή.

Είχα αρχίσει να πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια (αυτό ήταν και το βασικό κριτήριο με το οποίο είχα επιλέξει το καινούριο σπίτι μου, να μπορώ να πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια, σε λιγότερο από 30 λεπτά. Τσεκ.) και από τις τρεις διαδρομές που μπορούσα ν’ ακολουθήσω, τέσσερις στις πέντε φορές διάλεγα εκείνη της Μιχαλακοπούλου. «Γιατί;» με είχε ρωτήσει ο Νικόλας. «Γιατί έχει τα μαγαζιά με τις μηχανές».

By Jennifer Elysse

Εκείνη τη χρονιά αγάπησα τη μοβ με τις πετρόλ λεπτομέρειες –να με σκοτώσεις, μάρκα δεν ξέρω να σου πω. Την έβλεπα τρεις μέρες συνεχόμενες παρκαρισμένη στη γωνία του μαγαζιού και τρεις μέρες έφτανα χαμογελώντας στο γραφείο. Την τέταρτη μέρα εξαφανίστηκε αλλά για κανένα μήνα ακόμα τη σκεφτόμουν κάθε πρωί και κάθε απόγευμα, όχι ακριβώς επειδή περίμενα να την ξαναδώ αλλά επειδή είχα εναποθέσει πάνω της ολόκληρη την εικόνα της ελευθερίας μου, αυτής που ανεβαίνεις πάνω, πατάς γκάζι και ξεχύνεσαι τρέχοντας στην Κατεχάκη προς τον Υμηττό –μην κοιτάς που δεν ήξερα ούτε ποδήλατο τότε, μην κοιτάς.

Εκείνη τη χρονιά, μου έκανε δώρο ο Αλέξανδρος τα παπούτσια. Ήταν κι αυτά μοβ και ήταν για να τρέχω. Έτρεξα το πρώτο μου δεκάρι: περνώντας κάτω από τη γέφυρα, ενώ έξω έβρεχε και μέσα χτυπούσαν τρελά τα κρουστά, διέσχισα την Κατεχάκη πηγαίνοντας προς το Καλλιμάρμαρο. Άλλη ελευθερία αυτή, με πετρόλ λεπτομέρειες από την ελευθερία των άλλων γύρω μου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s