Monthly Archives: April 2014

Break, brake, on a break

Στο πεδίο που διαλέγεις για να κάνεις την υπέρβαση και να ξεφορτωθείς όλα τα δε θέλω/δεν μπορώ/ίσως και να μη γίνεται, εκεί σου εύχομαι να μη χρειαστεί πολλές φορές να πάρεις λογικές, ώριμες, ενήλικες αποφάσεις.

Να μη χρειαστεί να βάλεις την ασφάλεια πάνω από την έκσταση του ύψους, τη δουλειά πάνω από το ταξίδι, το φόβο πάνω από την ταχύτητα, τους περιορισμούς του σώματος πάνω από την αδρεναλίνη, τα πρέπει πάνω από τα θέλω εκείνης της στιγμής.

shutterstock_23359075

Να μη χρειαστεί να ακυρώσεις αγώνα.

Γιατί το πεδίο που διαλέγεις για να κάνεις την υπέρβαση χρειάζεται όσο γίνεται να μένει καθαρό από κανόνες και όρια, γιατί αλλιώς ποια υπέρβαση θα κάνεις και πώς; Κι από την άλλη, αν δεν ακούσεις τα όρια μερικές φορές, τραυματισμένε ποδηλάτη, άρρωστε ορειβάτη, ξενυχτισμένε ραλίστα, εξαρθρωμένε αστάνγκι, μάλλον το πεδίο θα σε πετάξει έξω μόνο του, τέρμα οι υπερβάσεις γενικώς, και τα γράφω για να τα διαβάζω εγώ, η κουρελιασμένη δρομέας.

Αφήνω τον ημιμαραθώνιο της Κυριακής στα Runny Bunnies, σ’ εσάς που τρέξατε με επιμέλεια ενώ εγώ έψαχνα νερό να βουτήξω, σ’ εσάς που δεν γκρινιάζετε σαν τη γιαγιά μου όποτε άλλαζε ο καιρός, και αποσύρομαι για λίγο, μαζί με την υπέρβασή μου, καιρός για μια δόση ξενέρωτη ωριμότητα, μια βιβλιοπαρουσίαση και λίγο παραπάνω ύπνο.

Advertisements

Running news

Το θέμα μ’ αυτή την ας-την-πούμε αγωνιστική σεζόν είναι ότι δεν ξεκίνησε επίσημα ποτέ. Από Δευτέρα σε Δευτέρα, το πρόγραμμα έμενε διπλωμένο στα τέσσερα μέσα στη μεγάλη θήκη του πορτοφολιού –και είναι ακόμα εκεί, μάλλον από φόβο ότι, αν το βγάλω, και μέσα στην τρέλα των δύο τελευταίων μηνών, θα πρέπει κάθε μέρα συνειδητά να το παραβιάζω.

half plan

Από την άλλη, η σεζόν ξεκίνησε γιατί, αν δεν είχε ξεκινήσει…

… δε θα είχα κάνει την πρώτη μου προπόνηση στο πέταλο του Καλλιμάρμαρου. Freakin’ μαγεία.

… δε θα είχα γίνει μέλος στο γκρουπ του Runny Bunny-κι αν δεν έχεις ακούσει το Runny Bunny, να πώς μου το περιέγραψε -και ψήθηκα- η Νίκη Χάγια που το εμπνεύστηκε.

Runny Bunny

“Κι εκεί που έτρεχα τον προηγούμενο χρόνο στις ανηφόρες του Σαν Φρανσίσκο, για το Nike Women’s Marathon, και μαζί με εμένα έτρεχαν γυναίκες όλων των ηλικιών και των μεγεθών, ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα: ένα running club μόνο για γυναίκες, που η μία θα υποστήριζε την άλλη, θα της έδινε το κουράγιο να συνεχίσει, θα την έκανε να πιστέψει στον εαυτό της. Όταν πέρασα το finish line χέρι χέρι με τη φίλη Ashley (την οποία την είχα γνωρίσει μόλις τρεις μέρες πριν τον αγώνα), θυμήθηκα αυτό που κάποτε είχα διαβάσει: τα κορίτσια ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Οι γυναίκες αλληλοϋποστηρίζονται.  Έτσι γεννήθηκε το Runny Bunny με σήμα μας τα κουνελοαφτιά.

Αν θέλεις να γίνεις μέλος της ομάδας μας αρκεί να είσαι γένους θηλυκού (δεχόμεθα και αγόρια, αλλά μόνο αν φοράνε tutu και έχουν attitude μπαλαρίνας) και να τρέχεις για ευχαρίστηση. Σημασία δεν έχει αν είσαι έτοιμη runner. Σημασία έχει να θέλεις να το προσπαθήσεις. Σημασία δεν έχει ο χρόνος που κάνεις. Σημασία έχει ότι βρίσκεσαι έξω στο δρόμο και όχι στον καναπέ.

Οι προπονήσεις που κάνουμε είναι μία φορά το μήνα. Τα χιλιόμετρα δεν είναι πολλά. Στόχος μας είναι η διασκέδαση και ένα flawless attitude.”

… δε θα ετοιμαζόμουν αύριο να τρέξω (επιτέλους, κάθε χρόνο έχανα την εγγραφή) στο Energizer nightrun. Και κρίμα που δεν είναι περισσότερα χιλιόμετρα, τι ωραία να τρέχεις απόσταση τη νύχτα.

… δε θα είχα ρίξει το ρυθμό του μαραθωνίου κατά 20’’. Νομίζω.

… δε θα είχα κλείσει τις 4/5 για τον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας. #may_the_force
Και,ναι, θα τρέξω με κουνελοαφτιά.

… δε θα ήμουν πιασμένη ως το λαιμό γιατί δε θα είχα τρέξει προχθές 14 χιλιόμετρα γυρίζοντας από το σχολείο της Στεφανίας, προσπαθώντας να κάνω επιτέλους ένα ρημαδοlong run, για τον Ημιμαραθώνιο που λέγαμε. Το γιατί και πώς (και το αν θα τα ξανακαταφέρω) σε επόμενο ποστ, μαζί με όλα τα τελευταία τιψ για το πώς να διασχίζεις με μίνιμουμ αναμονή, πρωί πρωί, τα φανάρια των Αμπελοκήπων.