Category Archives: Uncategorized

Break, brake, on a break

Στο πεδίο που διαλέγεις για να κάνεις την υπέρβαση και να ξεφορτωθείς όλα τα δε θέλω/δεν μπορώ/ίσως και να μη γίνεται, εκεί σου εύχομαι να μη χρειαστεί πολλές φορές να πάρεις λογικές, ώριμες, ενήλικες αποφάσεις.

Να μη χρειαστεί να βάλεις την ασφάλεια πάνω από την έκσταση του ύψους, τη δουλειά πάνω από το ταξίδι, το φόβο πάνω από την ταχύτητα, τους περιορισμούς του σώματος πάνω από την αδρεναλίνη, τα πρέπει πάνω από τα θέλω εκείνης της στιγμής.

shutterstock_23359075

Να μη χρειαστεί να ακυρώσεις αγώνα.

Γιατί το πεδίο που διαλέγεις για να κάνεις την υπέρβαση χρειάζεται όσο γίνεται να μένει καθαρό από κανόνες και όρια, γιατί αλλιώς ποια υπέρβαση θα κάνεις και πώς; Κι από την άλλη, αν δεν ακούσεις τα όρια μερικές φορές, τραυματισμένε ποδηλάτη, άρρωστε ορειβάτη, ξενυχτισμένε ραλίστα, εξαρθρωμένε αστάνγκι, μάλλον το πεδίο θα σε πετάξει έξω μόνο του, τέρμα οι υπερβάσεις γενικώς, και τα γράφω για να τα διαβάζω εγώ, η κουρελιασμένη δρομέας.

Αφήνω τον ημιμαραθώνιο της Κυριακής στα Runny Bunnies, σ’ εσάς που τρέξατε με επιμέλεια ενώ εγώ έψαχνα νερό να βουτήξω, σ’ εσάς που δεν γκρινιάζετε σαν τη γιαγιά μου όποτε άλλαζε ο καιρός, και αποσύρομαι για λίγο, μαζί με την υπέρβασή μου, καιρός για μια δόση ξενέρωτη ωριμότητα, μια βιβλιοπαρουσίαση και λίγο παραπάνω ύπνο.

Advertisements

Running news

Το θέμα μ’ αυτή την ας-την-πούμε αγωνιστική σεζόν είναι ότι δεν ξεκίνησε επίσημα ποτέ. Από Δευτέρα σε Δευτέρα, το πρόγραμμα έμενε διπλωμένο στα τέσσερα μέσα στη μεγάλη θήκη του πορτοφολιού –και είναι ακόμα εκεί, μάλλον από φόβο ότι, αν το βγάλω, και μέσα στην τρέλα των δύο τελευταίων μηνών, θα πρέπει κάθε μέρα συνειδητά να το παραβιάζω.

half plan

Από την άλλη, η σεζόν ξεκίνησε γιατί, αν δεν είχε ξεκινήσει…

… δε θα είχα κάνει την πρώτη μου προπόνηση στο πέταλο του Καλλιμάρμαρου. Freakin’ μαγεία.

… δε θα είχα γίνει μέλος στο γκρουπ του Runny Bunny-κι αν δεν έχεις ακούσει το Runny Bunny, να πώς μου το περιέγραψε -και ψήθηκα- η Νίκη Χάγια που το εμπνεύστηκε.

Runny Bunny

“Κι εκεί που έτρεχα τον προηγούμενο χρόνο στις ανηφόρες του Σαν Φρανσίσκο, για το Nike Women’s Marathon, και μαζί με εμένα έτρεχαν γυναίκες όλων των ηλικιών και των μεγεθών, ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα: ένα running club μόνο για γυναίκες, που η μία θα υποστήριζε την άλλη, θα της έδινε το κουράγιο να συνεχίσει, θα την έκανε να πιστέψει στον εαυτό της. Όταν πέρασα το finish line χέρι χέρι με τη φίλη Ashley (την οποία την είχα γνωρίσει μόλις τρεις μέρες πριν τον αγώνα), θυμήθηκα αυτό που κάποτε είχα διαβάσει: τα κορίτσια ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Οι γυναίκες αλληλοϋποστηρίζονται.  Έτσι γεννήθηκε το Runny Bunny με σήμα μας τα κουνελοαφτιά.

Αν θέλεις να γίνεις μέλος της ομάδας μας αρκεί να είσαι γένους θηλυκού (δεχόμεθα και αγόρια, αλλά μόνο αν φοράνε tutu και έχουν attitude μπαλαρίνας) και να τρέχεις για ευχαρίστηση. Σημασία δεν έχει αν είσαι έτοιμη runner. Σημασία έχει να θέλεις να το προσπαθήσεις. Σημασία δεν έχει ο χρόνος που κάνεις. Σημασία έχει ότι βρίσκεσαι έξω στο δρόμο και όχι στον καναπέ.

Οι προπονήσεις που κάνουμε είναι μία φορά το μήνα. Τα χιλιόμετρα δεν είναι πολλά. Στόχος μας είναι η διασκέδαση και ένα flawless attitude.”

… δε θα ετοιμαζόμουν αύριο να τρέξω (επιτέλους, κάθε χρόνο έχανα την εγγραφή) στο Energizer nightrun. Και κρίμα που δεν είναι περισσότερα χιλιόμετρα, τι ωραία να τρέχεις απόσταση τη νύχτα.

… δε θα είχα ρίξει το ρυθμό του μαραθωνίου κατά 20’’. Νομίζω.

… δε θα είχα κλείσει τις 4/5 για τον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας. #may_the_force
Και,ναι, θα τρέξω με κουνελοαφτιά.

… δε θα ήμουν πιασμένη ως το λαιμό γιατί δε θα είχα τρέξει προχθές 14 χιλιόμετρα γυρίζοντας από το σχολείο της Στεφανίας, προσπαθώντας να κάνω επιτέλους ένα ρημαδοlong run, για τον Ημιμαραθώνιο που λέγαμε. Το γιατί και πώς (και το αν θα τα ξανακαταφέρω) σε επόμενο ποστ, μαζί με όλα τα τελευταία τιψ για το πώς να διασχίζεις με μίνιμουμ αναμονή, πρωί πρωί, τα φανάρια των Αμπελοκήπων.

Τι μου έμαθε *αυτός* ο μαραθώνιος

Μία βδομάδα μετά. Που έχω σταματήσει να τρώω ό,τι δεν είναι καρφωμένο στο πάτωμα.

Ότι μπορώ να τρέξω  42 και κάτι χιλιόμετρα, παρότι έχω ένα παιδί και κοιμάμαι κατά μέσο όρο πεντέμισι ώρες κάθε βράδυ. Και να ξεπιαστώ στις τρεις μέρες και να τρέξω (λίγο) στις πέντε. [Αυτό δεν το περίμενα. Την προηγούμενη φορά ξανάτρεξα στους έξι μήνες. Και αν.]

Ότι μπορώ να τρέξω 42 και κάτι χιλιόμετρα χωρίς να φάω ούτε μία φορά κρέας στη διάρκεια της προετοιμασίας. [Αυτό το περίμενα.]

Ότι μπορώ να τρέξω 42 και κάτι χιλιόμετρα χωρίς μουσική. [Αυτό αν μου το ‘λεγες θα έπεφτα από το μπαλκόνι.]

Ότι δεν τρώμε γαλακτοκομικά τη μέρα πριν από τον αγώνα. [Αυτό το θεωρούσα υπερβολή. Δεν είναι.]

Ότι βάζουμε αντηλιακό παντού πριν από τον αγώνα, εκτός αν πιστεύουμε ότι η διχρωμία θα ξεθωριάσει μετά από καμιά βδομάδα. [Δεν θα ξεθωριάσει.]

Ότι η κόκα κόλα είναι τόσο πολύτιμη όσο η βαζελίνη που είναι τόσο πολύτιμη όσο τα περιβραχιόνια. [Βασικά, η κόκα κόλα.]

Ότι ένας χρόνος γιόγκα είναι εξαιρετική προ-προετοιμασία για τέσσερις μήνες προετοιμασίας για μαραθώνιο. [Οι αναπνοές; Τα κατακόρυφα; Δεν ξέρω.]

Ότι η Πολυτεχνειούπολη είναι εξαιρετική προετοιμασία για τις ανηφόρες της Παλλήνης. [Και για όλες τις ανηφόρες, γενικώς.]

Ότι, ψυχολογικά, το long run των 32 χιλιομέτρων είναι 32 φορές πιο χρήσιμο από εκείνο των 30. [Ακόμα και από δύο των 30.]

Cross training works. [Αλλιώς πονάει.]

Σου αφήνει ένα κενό το να μη δεις τους elite του πρώτου μπλοκ να ξεκινάνε ή να τερματίζουν. [Του χρόνου λέω να περπατήσω.]

Oops, I did it again

Ο 31ος Κλασικός Μαραθώνιος (βασικά ο πρώτος δικός μου) σε αριθμούς.

4:48:56 οι ώρες/λεπτά/δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να διανύσω τα 42,195 χλμ.

Results

35 ευρώ η εκτίμηση του ταξιτζή που μας γύρισε στο σπίτι για το πόσο θα στοίχιζε η ίδια διαδρομή μαζί του.

4 τα παραπάνω λεπτά που χρειάστηκα σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

1,5 οι φορές που ο σημερινός ήταν πιο δύσκολος σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

24 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν αγάπες, ωραία πράγματα, δουλειές και ταξίδια.

18,2 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να πονάω τόσο και να τρέχω ακόμα.

1000 τα μπράβο στους εθελοντές που έδιναν κλειστά τα μπουκάλια του νερού.

27 οι φορές που παραλίγο να ρωτήσω, με δάκρυα στα μάτια, τους εθελοντές των pit stops «και για πείτε μου, αυτά τα μπουκαλάκια που έχετε εδώ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;»

3 οι γουλιές κοκακόλα που με έσωσαν από τη ναυτία (κάτι πολύ λάθος έγινε αυτή τη φορά με το fueling, θα το μελετήσω και θα επανέλθω με αποστάγματα σοφίας).

2 τα μπλοκς που χάρηκαν πυροτεχνήματα και μπαλόνια στην εκκίνησή τους από το Μαραθώνα. Εμείς ούτε τσίκι τσίκι.

1 ο Μπάτμαν, 1 ο Cherokee, 1 o Γιαπωνέζος με το κοστούμι και τα σκαρπίνια.

batman

1 η σουρεάλ στιγμή όπου ο γνωστός ξυπόλητος δρομέας με το χιτώνα και την περικεφαλαία, εθεάθη να μιλάει στο κινητό. Τερμάτισε, πάντως.

2 τα καροτσάκια: ένας μπαμπάς με το μωρό του κι ένας μπαμπάς με τον ανάπηρο γιό του. Ρισπέκτ.

4 οι φορές που χρειάστηκε να ακούσω άγνωστους ανθρώπους να με φωνάζουν στο δρόμο με το όνομά μου («μπράβο, Στέλλα! 35 χιλιόμετρα έμειναν ακόμα!!!1!!!) για να συνειδητοποιήσω ότι δεν είχα πάθει αλτσχάιμερ. Όντως δεν τους ήξερα, απλώς έβλεπαν το όνομα στη μπλούζα μου.

1η φορά που έτρεχα οικειοθελώς πάνω από 5 χιλιόμετρα χωρίς μουσική στα ακουστικά ή παρέα δίπλα. Αυτό το πάρτι είναι από μόνο του φοβερή μουσική.

1 η πραγματικά βοηθητική μπάντα της διαδρομής: Λαγοί, κλωνοποιηθείτε.

86 (περίπου) οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα σηκωθεί από το κρεβάτι μου σήμερα το πρωί.

1,5 οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα γεννηθεί, γενικώς.

10.000 ευχαριστώ στα Cosmo girls που με περίμεναν λίγο πριν την είσοδο του Καλλιμάρμαρου. Ήταν εκεί που κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει «φτερά στα (διαλυμένα) πόδια».

stella07

7 οι φίλοι που έτρεχαν λίγο μπροστά ή λίγο πίσω. Τερμάτισαν όλοι, Άλεξ, Κανέλλα, Πάνο, Βασίλη, Στέφανε, Ηλία, Γιάννη, πολύ περήφανη, μπράβο!

42 (τουλάχιστον) οι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να είναι καλύτερο το φετινό μετάλλιο του Μαραθωνίου.

metallio

9 (στην κλίμακα του 10) οι βαθμοί απόγνωσης μέχρι να βρω πώς θα φύγω από το Καλλιμάρμαρο (όχι, μετά τον τερματισμό το “περπατώντας” δεν είναι η σωστή απάντηση).

10 φορές ο τερματισμός άξιζε τον κόπο.

termatismos

3 οι ζωές που θα μου πάρει να τους ξεχάσω (και τον πόνο και τον τερματισμό).

Αμέτρητα τα tweets για τον #AthensClassicMarathon.


//

ΥΓ. Και να πούμε κάτι ακόμα: 48 τα ποστ αυτού του μπλογκ, 15 οι εβδομάδες της ζωής του.

Αντισταση κατα της αρχης (του αγωνα)

«Την Κυριακή είναι ο μαραθώνιος, ε; Πώς νιώθεις; Είσαι έτοιμη;»

  1. Ποιος μαραθώνιος; Τι λέει αυτός;
  2. Α, ο μαραθώνιος. Ποια Κυριακή; Αυτή την Κυριακή;
  3. Μπα, δε νομίζω. Λέω να πάω στο Τσάι για μπραντς την Κυριακή. Κατά τις 9.
  4. Μα τι λες, δεν υπάρχει περίπτωση να τρέξω.
  5. Δεν έχω κοιμηθεί.
  6. Νιώθω κομμάρες.
  7. Έχω δύσπνοια.
  8. Κουράστηκα πολύ αυτή τη βδομάδα.
  9. Τρέχει ακόμα η μύτη μου.
  10. Και πρέπει να τρέχω στο Φάληρο για το bib.
  11. Είναι μακριά ο Μαραθώνας.
  12. Θα τα φτύσω στο Σταυρό.
  13. Νομίζω δεν έχει πάει πολύ καλά η προετοιμασία.
  14. Και πρέπει να ξυπνήσω στις 6.00.
  15. Το αργότερο.
  16. Και να χοροπηδάω για να ζεσταθώ χωρίς φούτερ μέχρι να ξεκινήσουμε.
  17. Και είμαι στο 6ο μπλοκ.
  18. Και μέχρι να φτάσω θα ‘χει πάει 2.
  19. Όλοι θα ‘χουν φάει.
  20. Κρατήστε τίποτα και για μας.
  21. Ε, ναι, θα τρέξω.
  22. Ως εδώ που φτάσαμε.
  23. Μέχρι το Σταυρό, τουλάχιστον.
  24. Ελπίζω.
  25. Ποιος άλλος είναι στο 6ο μπλοκ;

The end is near (not)

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόση σημασία έχει το πού τερματίζεις. Και πώς φτάνεις ως εκεί. Στις Σπέτσες, για παράδειγμα, ο τερματισμός ήταν ιδανικός. Ευθεία, ίσιωμα, άνοιγμα, κόσμος, ό,τι πρέπει για να ξεχάσεις την κούραση και να τρέξεις-τρέξεις για μερικά μέτρα (σε αντιπαραβολή προς το «τρέχω-σέρνομαι» που έκανες, μεταξύ μας, για τα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα, μίνιμουμ).

Στη Βαρκελώνη, η απόλυτη συμφορά.

Αφήνεις την Plaza d’ Espana κάπως έτσι και μετά πρέπει να ξαναγυρίσεις εκεί.

IMG_2322

Όμως η διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων δεν υπάρχει μέσα στην πόλη –ούτε καν αυτή των 21 και κάτι, να πεις. Πράγμα που σημαίνει ότι παίρνεις μάστερ στα μπρος-πίσω και κάνεις διατριβή στα loops. Και όταν πια φτάνεις γύρω στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί που έχεις ήδη παραδώσει ένα γερό κομμάτι πνεύματος και βρίζεις στο ρυθμό των κομματιών που έχουν την ατυχία να βρεθούν στη λίστα σου εκείνη τη στιγμή, βλέπεις τον τερματισμό. Βλέπεις ξανά την πλατεία, είναι μπροστά σου, με τα σιντριβάνια της, σε καλεί να πας να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του μασάζ και να ξεκουραστείς επιτέλους, κι όμως… Κι όμως έχεις οχτώ καταραμένα χιλιόμετρα ακόμα να διανύσεις, τα οποία τα διανύεις και πάλι σε σχήμα S. Και τη βλέπεις την πλατεία, είναι συνέχεια εκεί, κι όταν πια τερματίζεις σχεδόν δεν το πιστεύεις, είσαι απλώς έξαλλη μαζί της που τόση ώρα δεν έλεγε να έρθει λίγο πιο κοντά.

IMG_2319Τώρα το Καλλιμάρμαρο… Ω, το Καλλιμάρμαρο είναι μια ιστορία τερματισμού από μόνο του, νομίζω. Απ’ αυτές που σε κάνουν να δακρύζεις λίγο χωρίς να το περιμένεις και χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Απ’ αυτές που ελπίζω να γράψω λίγο μετά από την επόμενη Κυριακή.

Αγάπησα μια μηχανή

Ήταν η χρονιά που αγάπησα μια μηχανή.

Είχα αρχίσει να πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια (αυτό ήταν και το βασικό κριτήριο με το οποίο είχα επιλέξει το καινούριο σπίτι μου, να μπορώ να πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια, σε λιγότερο από 30 λεπτά. Τσεκ.) και από τις τρεις διαδρομές που μπορούσα ν’ ακολουθήσω, τέσσερις στις πέντε φορές διάλεγα εκείνη της Μιχαλακοπούλου. «Γιατί;» με είχε ρωτήσει ο Νικόλας. «Γιατί έχει τα μαγαζιά με τις μηχανές».

By Jennifer Elysse

Εκείνη τη χρονιά αγάπησα τη μοβ με τις πετρόλ λεπτομέρειες –να με σκοτώσεις, μάρκα δεν ξέρω να σου πω. Την έβλεπα τρεις μέρες συνεχόμενες παρκαρισμένη στη γωνία του μαγαζιού και τρεις μέρες έφτανα χαμογελώντας στο γραφείο. Την τέταρτη μέρα εξαφανίστηκε αλλά για κανένα μήνα ακόμα τη σκεφτόμουν κάθε πρωί και κάθε απόγευμα, όχι ακριβώς επειδή περίμενα να την ξαναδώ αλλά επειδή είχα εναποθέσει πάνω της ολόκληρη την εικόνα της ελευθερίας μου, αυτής που ανεβαίνεις πάνω, πατάς γκάζι και ξεχύνεσαι τρέχοντας στην Κατεχάκη προς τον Υμηττό –μην κοιτάς που δεν ήξερα ούτε ποδήλατο τότε, μην κοιτάς.

Εκείνη τη χρονιά, μου έκανε δώρο ο Αλέξανδρος τα παπούτσια. Ήταν κι αυτά μοβ και ήταν για να τρέχω. Έτρεξα το πρώτο μου δεκάρι: περνώντας κάτω από τη γέφυρα, ενώ έξω έβρεχε και μέσα χτυπούσαν τρελά τα κρουστά, διέσχισα την Κατεχάκη πηγαίνοντας προς το Καλλιμάρμαρο. Άλλη ελευθερία αυτή, με πετρόλ λεπτομέρειες από την ελευθερία των άλλων γύρω μου.

Agony ant

Τα μυρμήγκια, όταν μεταναστεύουν -και το κάνουν, λέει, συχνά-πυκνά- διανύουν κατά μέσο όρο 100 μέτρα την ημέρα -απόσταση που αντιστοιχεί σε έναν κλασικό μαραθώνιο, με τα ανθρώπινα μέτρα.

by klythawk

Finishing lying

«Έχει μια μεγάλη ανηφόρα γύρω στο 15 και μετά θα νομίζεις ότι τελείωσες. Δεν τελείωσες. Έχει 2-3 ακόμα ως το 20, μόνο τότε θα μπορείς να πεις ότι εντάξει, θα τερματίσεις».

Ήμουν ευγνώμων στους εθελοντές, που μου έδιναν το layout της διαδρομής των Σπετσών, αλλά εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Τι εννοείς «να πω ότι θα τερματίσω», φυσικά και θα τερματίσω, έτρεξα πριν μια βδομάδα 29, το 2009 έτρεξα τα 42, σε ένα 26άρι θα κολλήσουμε τώρα; Έστω, με ανηφόρες.

Έφτασα στις τελευταίες ανηφόρες όπως ξέρεις ότι έφτασα και τότε συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά είχαν άδικο –αλλά όχι για το λόγο που είχα γελάσει. Είχαν δίκιο ότι ως εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα –δεν υπήρχε περίπτωση- να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Όμως τελικά ούτε και μετά από την τελευταία ανηφόρα, ούτε καν τη στιγμή που έμπαινα τρέχοντας στα σοκάκια του λιμανιού, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Continue reading Finishing lying

Tapering heights

Ή γιατί η ξεκούραση είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας.

*Tapering: Η περίοδος «ξεκούρασης» που ξεκινάει (περίπου) 3 εβδομάδες πριν από ένα μαραθώνιο, και βασικά μετά από το μεγάλο-μεγάλο long run που έτρεξα χθες με τον Γιάννη. Χαρακτηρίζεται από σύντομες, για τα δεδομένα της προηγούμενης φάσης, διαδρομές, που δεν ξεπερνάνε τα 20 χιλιόμετρα, αλλά αποδεικνύονται βασανιστικές, γιατί πριν, μετά και κατά τη διάρκειά τους:

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι θα μπορούσες να τρέξεις περισσότερο.

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι τόσους μήνες θα μπορούσες να έχεις τρέξει περισσότερο.

couch by yyellowbird

– Στην πραγματικότητα, κι αν θες να είσαι ειλικρινής, δεν έχεις ιδέα πόσο θα έπρεπε να έχεις τρέξει/τρέξεις.

– Ούτε πόσο να ξεκουραστείς.

– Ούτε πόσο να φας. [Κάπως έτσι καταλήγεις, μετά τις τρεις εβδομάδες, στη γραμμή της εκκίνησης, 4-5 κιλά βαρύτερη απ’ ότι ξεκίνησες, γιατί α) συνέχισες να πεινάς, εκ παραδρομής, τόσο όσο όταν κατάπινες τα 30άρια και β) είπες ν’ αρχίσεις το carb overload νωρίς, μην τυχόν και σε προσπεράσει κανείς στο δρόμο.] Continue reading Tapering heights