Τρέχω, τρέχεις, τρέχει…

Πετάω, πετάς, πετάει…

Spetses Marathon

[Εκεί που φτάνεις και βγάζουν τα πόδια σου φτερά #spetsesminimarathon]
Runaway4

[Από την ταινία Runaway Day του Δημήτρη Μπαβέλλα.]
by Davie Dunn[“Τι σκέφτεσαι” μου λένε “τόσες ώρες που τρέχεις;”. Περίπου ό,τι κι αυτός, υποθέτω.]

Advertisements

Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Πάντα με απασχολούσε το πώς πρέπει να «σπάσεις» τα χιλιόμετρα μιας διαδρομής στο μυαλό σου, ώστε να τα βγάλεις πέρα όσο πιο αναίμακτα γίνεται (όπου «αναίμακτα», χωρίς καταθλιπτικές σκέψεις τύπου «δε θα τα καταφέρω ποτέ» και τάσεις αυτοκτονίας ή μεγαλοπιάσματος, όπου ξεχνάς να πιεις νερό γιατί πιστεύεις ότι σε μισή ωρίτσα θα μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο). Στις περισσότερες περιπτώσεις long runs, τουλάχιστον μέχρι τα 26 χιλιόμετρα, το μοίρασμα στη μέση λειτουργεί μια χαρά, ειδικά αν η actual απόσταση που διανύεις χωρίζεται στα δύο με αντίστοιχο τρόπο. Μέχρι να κάνεις τα μισά, συνήθως δεν προλαβαίνεις να κουραστείς, κι ύστερα η επιστροφή είναι ψυχολογικά πολύ πιο εύκολη –κάπως πρέπει να γυρίσεις, στην τελική.

Όμως μετά τα 26, οι συνθήκες απαιτούν άλλο χειρισμό, γιατί αν περιμένεις να καβατζάρεις τα 14 ή, ακόμα χειρότερα, τα 21 για να πεις «εντάξει, άλλο τόσο», ρισκάρεις να τα παρατήσεις πριν καλύψεις καν το ένα τέταρτο της διαδρομής, μόνο και μόνο από την απελπισία της μακρινής προοπτικής. Continue reading Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Panic button

Την πρώτη φορά, το ’09, το έπαθα στο 21ο χιλιόμετρο. Διασχίζαμε τη γέφυρα Καλατράβα της Βαρκελώνης (τη μοναδική, νομίζω, της διαδρομής), ήμουν ήδη κουρασμένη και ξαφνικά πέρασε απρόσκλητη από το μυαλό μου η σκέψη που ήθελα να αποφύγω περισσότερο από όλες τις άλλες: ότι έχω άλλο τόσο σε χιλιόμετρα, και περισσότερο, προφανώς, σε ώρα.

Pont de Calatrava - Carrer Espronceda

Για δύο λεπτά πίστεψα ότι το ήλεγχα. Ότι δε θα μ’ έπαιρνε από κάτω μια τέτοια προφανής ασημαντότητα –είχα προετοιμαστεί γι’ αυτό, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Για δύο λεπτά. Γιατί αμέσως μετά, ντουπ ντουπ, άρχισε η ταχυκαρδία. Ο κρύος ιδρώτας. Η αίσθηση ότι δεν μπορώ με τίποτα να πάρω ανάσα κι ότι σίγουρα πλησιάζει η ώρα που η καρδιά μου θασταματήσει ή θα πεταχτεί από το στήθος μου –τη στιγμή ακριβώς που έχω μόλις άλλο τόσο, goddammit. Continue reading Panic button

Στον αγώνα

Ήθελα τις προάλλες να γράψω ότι, κοίτα πού έφτασα, για να βγάλω ποστ πρέπει πια να τρέξω –εκεί έρχονται οι σκέψεις, εκεί γίνονται κείμενα. Ε, αν οι προπονήσεις βγάζουν ένα ποστ τη φορά, οι αγώνες βγάζουν εφτά. Bear with me, η εβδομάδα θα φύγει μ’ αυτά που σκεφτόμουν τρέχοντας σήμερα τον πρώτο μου αγώνα εδώ και ένα χρόνο, που ήταν ταυτόχρονα και η πιο δύσκολη προπόνηση της φετινής προετοιμασίας και πρόβα τζενεράλε και μία από τις πιο όμορφες διαδρομές: τον 26,5 χιλιόμετρα γύρο των Σπετσών, με ανηφόρες και θερμοκρασία κόλαση. («Οι συνθήκες είναι δύσκολες, αλλά με ψυχή θα τα καταφέρετε» -όταν το ακούς αυτό από τους διοργανωτές, πριν καν σφυρίξει ο αφέτης, η ευχή της εκκίνησης είναι «καλά στερνά». Αλλά τα καταφέραμε.)

Όμως το πρώτο ποστ, ανήκει δικαιωματικά σ’ εκείνους που ξεκίνησαν πρώτοι σήμερα και, ακόμα και όταν έμεναν λίγο πίσω στη διαδρομή, όλοι ξέραμε ότι βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας: σε δύναμη, σε κουράγιο, σε όραμα και, εννοείται, σε ψυχή.

ΠαραολυμπιονίκεςΠαραολυμπιονίκες, ρισπέκτ.

Ο πιο συγκινητικός αγώνας που (δεν) έτρεξα ποτέ

Είχαμε ξεκινήσει πολύ νωρίς από το Μαραθώνα (στις 8; Ίσως και στις 7, φαντάσου τι ώρα φύγαμε από το σπίτι), για να φτάσουμε περπατώντας ως το Καλλιμάρμαρο μέσα στις 8 ώρες που άφηνε περιθώριο η διοργάνωση. Οι περισσότεροι από εκείνους που ξεκίνησαν μαζί μας, εκείνη την πρώτη χρονιά που εντάχθηκε το δυναμικό βάδισμα στον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας, είχαν ήδη φύγει τρέχοντας χαλαρά: στην πραγματικότητα ήταν εκείνοι που φοβόντουσαν απλώς ότι δεν θα καταφέρουν να βγάλουν τρέχοντας ολόκληρη της διαδρομή μέσα στις 6 ώρες που αφήνει περιθώριο η διοργάνωση για τους δρομείς, κι έτσι είχαν επιλέξει να ξεκινήσουν μαζί με τους βαδιστές –και να μας αφήσουν αυτάρεσκα πίσω με το «καλημέρα σας».

Όχι ότι πτοηθήκαμε με τη Χριστίνα. Περπατούσαμε παρέα, εφτά ώρες παρά κάτι συνολικά, με όλα τα power snacks που είχαμε μπορέσει να σκεφτούμε ανά χείρας και συζητούσαμε ό,τι μπορείς να συζητήσεις με μια μακρινή φίλη που δε βλέπεις συχνά, αλλά ξέρεις ότι για μερικές βδομάδες κάθε χρόνο συναντιούνται κάπου στο χωροχρόνο οι προπονήσεις σας.

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, εκείνη η διαδρομή θα παραμείνει νομίζω πάντα για μένα η πιο απολαυστική αγωνιστική διαδρομή έβερ –κι ας είχε σαφώς μικρότερη δόση αδρεναλίνης, υπέρβασης, συγκινητικής υπερηφάνειας.

28 ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ  ΡΑΙΜΟΝ ΜΠΕΤ RAYMOMD BETT

Δεν ήταν ότι δεν υπήρχε κούραση, σιχτίρισμα, βαρεμάρα, πόνος και «τι κάνω εγώ εδώ» (σταματήσαμε για τουαλέτα στα Goody’s στο Πικέρμι και παραλίγο να μείνουμε κι οι δύο από πιάσιμο με το που διανοηθήκαμε να κατέβουμε το πρώτο σκαλί). Ήταν ότι οι δρομείς, οι πραγματικοί αγωνιζόμενοι (γιατί εμάς δε μας έλεγες και Αθανασίες Τσουμελέκα), ξεκίνησαν τη διαδρομή τους δύο ώρες μετά, πράγμα που σήμαινε ότι πέρασαν όλοι από δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής. Κι αν όχι όλοι, σίγουρα εκείνοι που σε κάνουν να χαζεύεις, γιατί πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με δύο χέρια, δύο πόδια και 206 οστά να τρέχει επί δύο ώρες και κάτι με ταχύτητα 20 χιλιομέτρων την ώρα (δεν έχω τρέξει ποτέ με 20 χιλιόμετρα την ώρα, όχι για δύο ώρες, ούτε καν για δύο δευτερόλεπτα);

Και πώς είναι δυνατόν να περνάνε 10 από αυτούς ξυστά από δίπλα σου, να φωνάζουν “hello, beautiful girls” (talk about conversational pace) και να μη νιώσεις ότι κάτι αδιανόητο γίνεται μπροστά σου εκείνη τη στιγμή; Ακόμα και όταν, αργότερα, η μεγάλη μάζα των δρομέων μας φώναζε «άντε, κορίτσια, του χρόνου μαζί μας» ήταν σαφές ότι τόσο μεγάλη δόση πανηγυριού δεν πρόκειται να την ξαναζήσουμε σε αγώνα –γιατί, κακά τα ψέματα, με ρυθμό 6:15, το μόνο που προλαβαίνεις να δεις ξεκινώντας είναι –ίσως- οι πλάτες των πλασμάτων που θα μπουν στο Καλλιμάρμαρο πριν καν εσύ καβατζάρεις τα Goody’s στο Πικέρμι.

Ημέρα ανεξαρτησίας

Σε εφτά λεπτά φτάνω από το σπίτι στη δουλειά, μια διαδρομή για την οποία πρέπει κάθε μέρα να περπατήσω/κατέβω σκάλες/πάρω μετρό/ανέβω σκάλες κι όλα αυτά για να φτάσω σε μισή ώρα, συνήθως. Σε ένα τέταρτο είμαι στο κέντρο και στο σχολείο της Στεφανίας φτάνω στο 1/3 του χρόνου που χρειαζόμαστε το πρωί. Τις στιγμές που ξεχνάω τον ιδρώτα, τα αθλητικά και το γεγονός ότι μου είναι αδύνατο να κουβαλήσω οτιδήποτε περισσότερο από ένα mp3 player και ένα 330άρι μπουκαλάκι νερού, αισθάνομαι μια φανταστική αίσθηση αυτονομίας, αυτής που μάλλον συγκρίνεται μόνο με το να καλλιεργείς τις ντομάτες σου στο μπαλκόνι, να θηλάζεις το μωρό σου και καμιά δεκαριά άλλα πράγματα που συμπεριλαμβάνουν πλέξιμο, κόψιμο ξύλων, ακατανόητα εργαλεία και γνώσεις φαρμακευτικής.

Μ’ αυτή την έννοια, μου φαίνεται απόλυτα ταιριαστό και λίγο συμβολικό το να τρέχεις το μίνι μαραθώνιο των Σπετσών -25 χιλιόμετρα σε ένα νησί όπου δύσκολα τα διανύεις πραγματικά γρήγορα, αφού βγαίνει από την εξίσωση το αυτοκίνητο.

IMG_9661

Και με παρηγορεί αφάνταστα το ότι θα κάνω εκεί μία από τις πιο τρομαχτικές προπονήσεις της προετοιμασίας –ένα καθόλου ευκαταφρόνητο 25άρι σφηνωμένο ανάμεσα στα 29 του προηγούμενου Σαββάτου και τα 32 του επόμενου.

Κόσμος, θάλασσα, αγώνας, πάρτι, ωραίος καιρός, ωραίος στόχος. Πρόβα τζενεράλε.

Εδώ Camino

Αυτή είναι μία από τις αγαπημένες μου μπλόγκερς (πήγα να γράψω «όλων των εποχών» αλλά το μπλόγκινγκ δεν έχει πολλές εποχές ακόμα, κλισέ καταραμένα).

Η Maggie είναι facilitator δημιουργικότητας και καινοτομίας, όπως κι αν το φαντάζεσαι αυτό (να ξέρεις απλώς ότι περιλαμβάνει πολλά –πολλά, όμως- ταξίδια). Και γράφει καλύτερα –και εκτενέστερα- απ’ όποιον άλλον ξέρω για την ανάγκη δημιουργικού χώρου/χρόνου στο κεφάλι σου και τη μονίμως ασταθή ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις μιας οικογενειακής ζωής και στη λαχτάρα του να τα αφήσεις όλα πίσω σου και να αφήσεις το μυαλό σου (και τον εαυτό σου γενικά) να κάνει τα δικά του.

Πέρυσι, περπάτησε ένα μεγάλο κομμάτι του Camino Santiago de Compostela, κάτι που ονειρεύομαι εδώ και χρόνια να κάνω. Όταν ανακοίνωσε το ξεκίνημα του ταξιδιού, βούρκωσα:

De-facto and the girls are giving me an especially generous gift this year. It is a gift of time. Time out. Time away. Not just time away to work, but time away to think. Not just a weekend. Many weeks. Enough time to walk a good portion of the Route Frances of the Camino Santiago de Compostela, a month-long (slightly more) pilgrimage across the north of Spain. I cannot walk it from start to finish in one go; there are still work and family commitments that I must keep. I will hike for a week, return to Paris for Short-pants’ orchestra concert and to be with the girls while De-facto takes a short business trip. Then I return to exactly where I left off and keep walking. A week later, a little birthday bash is scheduled in my favorite Basque village with a few good friends in attendance, and then I return to the route again, to walk some more.

Given the time I can take, I expect I might finish about half of the Camino this spring. The rest, perhaps a few days in July with the whole family in tow, or in September or May of next year. It’s not a race. It’s an active meditation, a chance to remove myself from the distractions of the day-to-day, and, with the backdrop of breathtaking scenery and the constant rhythm of one foot in front of the other, think about how to make more of – or less of – the however-many pastel-tinted calendar turns I have left.

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω ξανά τα ποστ που ανέβαζε στη διάρκεια του Camino –φανταστικά κείμενα για το περπάτημα, το χρόνο, τις αναμνήσεις, τις σχέσεις, την προσπάθεια. Θα ήθελα όσο τίποτα να έχω την ευκαιρία ενός τέτοιου ταξιδιού, ακριβώς τώρα, που όλα γύρω μου πιέζουν για το ακριβώς αντίθετο.

From Flickr by PacoSo

Και ίσως τα 42καικάτι χιλιόμετρα του μαραθωνίου να είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό της απόστασης του Camino, αλλά αν βάλεις μαζί τις προπονήσεις, τις ανηφόρες, τα όλο και πιο μεγάλα long runs, τον ίδιο τον αγώνα, το ταξίδι είναι εκεί, αρκεί να το προσέξω.

It’s all downhill from here

Περπατούσαμε μαζί με τη Χριστίνα την κλασική διαδρομή το 2008, όταν το άκουσα πρώτη φορά: λίγο μετά το 30ο χιλιόμετρο, κάποιος ξένος, νομίζοντας ότι είχαμε εγκαταλείψει το τρέξιμο λόγω κούρασης, μας φώναξε «C’mon girls, it’s all downhill from here”.

From Flickr by Dave Hilditch Photography

Το άκουσα ξανά την επόμενη χρονιά στη Βαρκελώνη, τρέχοντας αυτή τη φορά: “Go, go, go, it’s all downhill from here”. Ήταν ψέμα, αλλά η υπόσχεση της κατηφόρας έβαλε για λίγα μέτρα στα πόδια μου φτερά. Τερμάτισα.

Μερικούς μήνες μετά, με τη νεογέννητη Στεφανία στα χέρια και αρκετές αμφιβολίες για το αν θα ξαναείχα ποτέ πίσω το σώμα μου όπως το ήξερα, άκουσα τη Σοφία να μουρμουρίζει “μην ελπίζεις και πολλά, it’s all downhill from here”. Η κατηφόρα είχε γίνει ξαφνικά πτώση. Η υπόσχεση απειλή. Πόσο σχετικό πάγμα οι κατηφόρες.

How was your (running) day?

By londonscene

Ξεκινάς για 18 χλμ. Σκέφτεσαι:

α. «No. FuckRunning. Way.»

β.  «Αν δε βγάλω αυτά, πώς θα βγάλω τα 42.»

γ. «Μόνο;»

 

Κοιτάς το GPS: 6 χλμ. Νιώθεις:

α. Απελπισία: Άλλα τόσα. Κι άλλα τόσα μετά.

β. Μια… αγωνία να το πω; Άλλες δύο φορές αυτό που έχω κάνει.

γ. Θαυμάσια, γιατί;

 

Γενικά, κάθε πότε κοιτάς το GPS σήμερα;

α. Every. FuckRunning. Minute. Ελληνικά: πολύ πιο συχνά απ’ ότι πρέπει αν θες να δεις τα χιλιόμετρα να προχωράνε.

β.  Συνεχώς στις ανηφόρες. Σπάνια όταν αρχίζω να σκέφτομαι τα θέματα της δουλειάς.

γ. Α, τώρα που το ‘πες θυμήθηκα ότι έχω και το GPS.

 

Τι σκέφτεσαι όση ώρα δεν κοιτάς το GPS;

α. Πόση απόσταση να έχω διανύσει άραγε από την τελευταία φορά που κοίταξα το GPS.

β. Τη δουλειά δεν είπαμε;

γ. Ωωω. Τον τερματισμό. Την αγάπη μου. Τον αέρα στο πρόσωπό μου.

 

Από κάπου μυρίζει κοψίδι (τρου στόρι). Τι παθαίνεις;

α. Κράμπα. Δεν περνάει. Σταματάω.

β. Ντουβρουτζά. Γουργουρητό. Έπρεπε να ‘χω πάει για τρέξιμο προς την Πάρνηθα.

γ. Μια μικρή ανυπομονησία. Ευκαιρία να ανεβάσω ταχύτητα.

 

Πιάνεις το στόχο χωρίς σοβαρές απώλειες. Το πρόβλημα είναι ότι:

α. Θέλεις να κρεμαστείς από την κούραση.

β. Σκέφτεσαι με δέος το επόμενο ΣΚ, που έχεις τα 25 χλμ.

γ. Νιώθεις ότι δεν έτρεξες καθόλου. Σίγουρα κάνεις κάτι λάθος, δεν μπορεί.

 

Αποτελέσματα

Περισσότερα α

Δεν θασου πω ότι καλύτερα να είχες μείνει στο κρεβάτι, αλλά δεν αποκλείω και το να διαβάζεις αυτό το ποστ κάτω από τα σκεπάσματα. Στην πρώτη περίπτωση έκανες ένα καλό τρέινινγκ στο πώς να αγνοείς/καλοπιάνεις/ξεγελάς το μυαλό σουόταν δε συνεργάζεται. Στη δεύτερη έκανες κάβα σε ώρες ύπνου/σεξ/αποκατάστασης.  Συνέχισε. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Ελπίζω μόνο να μην ήταν σήμερα η μέρα του αγώνα σου.

 

Περισσότερα β

Εντάξει, για τρέξιμο βγήκες, όχι για σοκολάτα με τσούρος στη Βαρκελώνη: ένας βαθμός δυσκολίας είναι αναμενόμενος και θεμιτός. Συνέχισε. Αύριο θα είναι μια (ακόμα) καλύτερη μέρα. Αν παρόλ’ αυτά σήμερα ήταν η μέρα του αγώνα σου, ελπίζω να ήταν στη Βαρκελώνη.

 

Περισσότερα γ

Το ξέρεις ότι είσαι σκάνδαλο, ακόμα και για τον εαυτό σου. Ζηλεύω τα φτεράκια που δείχνουν να έχουν φυτρώσει στα πόδια σου, αλλά κάνω υπομονή για τη σειρά μου. Συνέχισε. Αύριο θα είναι μια λιγότερο καλή μέρα. Εκτός αν σήμερα ήταν η μέρα του αγώνα σου, οπότε σε παρακαλώ ευχήσου και στα δικά μας.

New York, New York

Ο Γιάννης μου έδωσε το βιβλίο με διστακτικό/ύπουλο τρόπο: «Εντάξει, ξέρω ότι είπες πως δεν θα διαβάσεις τίποτα για το τρέξιμο μέχρι τον αγώνα, αλλά πάρε αυτό, μπορεί να θελήσεις να του ρίξεις μια ματιά κάποια μέρα.»

(Τη δεύτερη φορά, τρεις μέρες μετά, πάλι την πάτησα: μου σύστησε τον χειροπράκτη του με αθώο βλέμμα και με μηδέν νύξεις για το πώς ο συγκεκριμένος χειροπράκτης σε κάνει να εύχεσαι, αντί για το ιατρείο του, να βρισκόσουν στην αίθουσα τοκετού χωρίς επισκληρίδειο. Δύο μέρες μετά, το πόδι μου ήταν περδίκι.)

Κι ύστερα, την ώρα που έπαιρνα χλιαρά το βιβλίο (Ο άλλος του εαυτός, του Alan Zweibel, εκδ. Μελάνι) στα χέρια μου, είπε τη μαγική φράση: «Το έγραψε ένας από τους σεναριογράφους του Monk. Είναι τρομερά αστείο.» Continue reading New York, New York