Tag Archives: αδρεναλίνη

Γιατί τρέχω μαραθώνιο #2

Η τηλεόραση στο σπίτι είναι ανοιχτή και χαζεύω το Lonely Planet. Δεν είμαι σίγουρη πού βρίσκεται ο τυπάκος αυτή τη φορά, είμαι μόνο σίγουρη για το ότι σε λίγο θα πηδήξει, δεμένος με σκοινί, από μια πανύψηλη γέφυρα (και, να ξέρεις, δεν είμαι υπερευαίσθητη με τα ύψη: η γέφυρα είναι ΠΑΝΥΨΗΛΗ). Το πλάνο είναι ότι, πηδώντας, θα φτάσει ως το πιο χαμηλό σημείο του φαραγγιού που βρίσκεται κάτω από τη γέφυρα, θα αιωρηθεί κατά μήκος του σαν έκκρεμές, φτάνοντας σχεδόν στο ύψος απ’ όπου ξεκίνησε, από την άλλη πλευρά, και στη συνέχεια… η συνέχεια δεν έχει και τόση σημασία αν σ’ αυτό το σημείο δεν έχεις ήδη πεθάνει από καρδιακή ανακοπή.

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα συνέχιζα να βλέπω: δεν είμαι καλή στις εκρήξεις αδρεναλίνης, ούτε καν όταν συμβαίνουν σε άλλους, ούτε καν όταν προκύπτουν από ένα σπριντ στο τρέξιμο (ναι, σιχαίνομαι τις διαλειμματικές προπονήσεις, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ). Το μόνο που με κρατάει, που με κάνει μέχρι και να θέλω στ’ αλήθεια να παρακολουθήσω αυτή τη φάση, είναι ότι ο τύπος (που είναι κατά συρροή bungee jumper, όχι κανένας πρωτάρης) δεν κάνει κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια, ενώ ετοιμάζεται να πέσει, να βάλει φρένο στο φόβο του. Απλώς παραδέχεται ότι φοβάται. Το επαναλαμβάνει ακόμα και την ώρα που πηδάει τελικά –κι αυτό, με έναν περίεργο τρόπο, βοηθάει την καρδιά μου να αντισταθεί στο σπάσιμο. Είναι ειλικρινής, είναι ανθρώπινος.

Continue reading Γιατί τρέχω μαραθώνιο #2

Advertisements