Tag Archives: βάδην

Ο πιο συγκινητικός αγώνας που (δεν) έτρεξα ποτέ

Είχαμε ξεκινήσει πολύ νωρίς από το Μαραθώνα (στις 8; Ίσως και στις 7, φαντάσου τι ώρα φύγαμε από το σπίτι), για να φτάσουμε περπατώντας ως το Καλλιμάρμαρο μέσα στις 8 ώρες που άφηνε περιθώριο η διοργάνωση. Οι περισσότεροι από εκείνους που ξεκίνησαν μαζί μας, εκείνη την πρώτη χρονιά που εντάχθηκε το δυναμικό βάδισμα στον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας, είχαν ήδη φύγει τρέχοντας χαλαρά: στην πραγματικότητα ήταν εκείνοι που φοβόντουσαν απλώς ότι δεν θα καταφέρουν να βγάλουν τρέχοντας ολόκληρη της διαδρομή μέσα στις 6 ώρες που αφήνει περιθώριο η διοργάνωση για τους δρομείς, κι έτσι είχαν επιλέξει να ξεκινήσουν μαζί με τους βαδιστές –και να μας αφήσουν αυτάρεσκα πίσω με το «καλημέρα σας».

Όχι ότι πτοηθήκαμε με τη Χριστίνα. Περπατούσαμε παρέα, εφτά ώρες παρά κάτι συνολικά, με όλα τα power snacks που είχαμε μπορέσει να σκεφτούμε ανά χείρας και συζητούσαμε ό,τι μπορείς να συζητήσεις με μια μακρινή φίλη που δε βλέπεις συχνά, αλλά ξέρεις ότι για μερικές βδομάδες κάθε χρόνο συναντιούνται κάπου στο χωροχρόνο οι προπονήσεις σας.

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, εκείνη η διαδρομή θα παραμείνει νομίζω πάντα για μένα η πιο απολαυστική αγωνιστική διαδρομή έβερ –κι ας είχε σαφώς μικρότερη δόση αδρεναλίνης, υπέρβασης, συγκινητικής υπερηφάνειας.

28 ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ  ΡΑΙΜΟΝ ΜΠΕΤ RAYMOMD BETT

Δεν ήταν ότι δεν υπήρχε κούραση, σιχτίρισμα, βαρεμάρα, πόνος και «τι κάνω εγώ εδώ» (σταματήσαμε για τουαλέτα στα Goody’s στο Πικέρμι και παραλίγο να μείνουμε κι οι δύο από πιάσιμο με το που διανοηθήκαμε να κατέβουμε το πρώτο σκαλί). Ήταν ότι οι δρομείς, οι πραγματικοί αγωνιζόμενοι (γιατί εμάς δε μας έλεγες και Αθανασίες Τσουμελέκα), ξεκίνησαν τη διαδρομή τους δύο ώρες μετά, πράγμα που σήμαινε ότι πέρασαν όλοι από δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής. Κι αν όχι όλοι, σίγουρα εκείνοι που σε κάνουν να χαζεύεις, γιατί πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με δύο χέρια, δύο πόδια και 206 οστά να τρέχει επί δύο ώρες και κάτι με ταχύτητα 20 χιλιομέτρων την ώρα (δεν έχω τρέξει ποτέ με 20 χιλιόμετρα την ώρα, όχι για δύο ώρες, ούτε καν για δύο δευτερόλεπτα);

Και πώς είναι δυνατόν να περνάνε 10 από αυτούς ξυστά από δίπλα σου, να φωνάζουν “hello, beautiful girls” (talk about conversational pace) και να μη νιώσεις ότι κάτι αδιανόητο γίνεται μπροστά σου εκείνη τη στιγμή; Ακόμα και όταν, αργότερα, η μεγάλη μάζα των δρομέων μας φώναζε «άντε, κορίτσια, του χρόνου μαζί μας» ήταν σαφές ότι τόσο μεγάλη δόση πανηγυριού δεν πρόκειται να την ξαναζήσουμε σε αγώνα –γιατί, κακά τα ψέματα, με ρυθμό 6:15, το μόνο που προλαβαίνεις να δεις ξεκινώντας είναι –ίσως- οι πλάτες των πλασμάτων που θα μπουν στο Καλλιμάρμαρο πριν καν εσύ καβατζάρεις τα Goody’s στο Πικέρμι.

Advertisements