Tag Archives: Καλλιμάρμαρο

The end is near (not)

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόση σημασία έχει το πού τερματίζεις. Και πώς φτάνεις ως εκεί. Στις Σπέτσες, για παράδειγμα, ο τερματισμός ήταν ιδανικός. Ευθεία, ίσιωμα, άνοιγμα, κόσμος, ό,τι πρέπει για να ξεχάσεις την κούραση και να τρέξεις-τρέξεις για μερικά μέτρα (σε αντιπαραβολή προς το «τρέχω-σέρνομαι» που έκανες, μεταξύ μας, για τα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα, μίνιμουμ).

Στη Βαρκελώνη, η απόλυτη συμφορά.

Αφήνεις την Plaza d’ Espana κάπως έτσι και μετά πρέπει να ξαναγυρίσεις εκεί.

IMG_2322

Όμως η διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων δεν υπάρχει μέσα στην πόλη –ούτε καν αυτή των 21 και κάτι, να πεις. Πράγμα που σημαίνει ότι παίρνεις μάστερ στα μπρος-πίσω και κάνεις διατριβή στα loops. Και όταν πια φτάνεις γύρω στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί που έχεις ήδη παραδώσει ένα γερό κομμάτι πνεύματος και βρίζεις στο ρυθμό των κομματιών που έχουν την ατυχία να βρεθούν στη λίστα σου εκείνη τη στιγμή, βλέπεις τον τερματισμό. Βλέπεις ξανά την πλατεία, είναι μπροστά σου, με τα σιντριβάνια της, σε καλεί να πας να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του μασάζ και να ξεκουραστείς επιτέλους, κι όμως… Κι όμως έχεις οχτώ καταραμένα χιλιόμετρα ακόμα να διανύσεις, τα οποία τα διανύεις και πάλι σε σχήμα S. Και τη βλέπεις την πλατεία, είναι συνέχεια εκεί, κι όταν πια τερματίζεις σχεδόν δεν το πιστεύεις, είσαι απλώς έξαλλη μαζί της που τόση ώρα δεν έλεγε να έρθει λίγο πιο κοντά.

IMG_2319Τώρα το Καλλιμάρμαρο… Ω, το Καλλιμάρμαρο είναι μια ιστορία τερματισμού από μόνο του, νομίζω. Απ’ αυτές που σε κάνουν να δακρύζεις λίγο χωρίς να το περιμένεις και χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Απ’ αυτές που ελπίζω να γράψω λίγο μετά από την επόμενη Κυριακή.

Advertisements

Conversational pace*

Ίσως να μην υπάρχει άλλος χώρος τρεξίματος στην Αθήνα που να προσελκύει τόσο αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις όσο το πέταλο του Καλλιμάρμαρου. Δεν έχω τρέξει ποτέ εκεί. Αλλά θα το κάνω, μέχρι να τελειώσει η φετινή προπόνηση, έστω και μόνο για να μπορώ να διαλέξω θέση ανάμεσα στους αμετανόητους της ατμόσφαιρας, της θέας, της μοναδικότητας του πετάλου και σ’ εκείνους που σου το παρουσιάζουν λες και πρόκειται να τρέξεις μεσάνυχτα Σαββάτου στην Ανδριανού, με καμένες τις λάμπες της ΔΕΗ.

Ο Γιάννης Γκανάς, που το 2011 έκανε την προετοιμασία του για τον Κλασικό Μαραθώνιο, έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη («ως δρομέας που παρατηρεί και ως εικαστικός που τρέχει»), είδε, για παράδειγμα, το στάδιο έτσι:

arditos_117x210_cm

Και είδε (βάλε «βλέπει», φέτος θα τρέξουμε μαζί) το τρέξιμο ως ενδοσκόπηση και ως φουλ υπερβατική εμπειρία.

agra_117x210_cm

Ο άλλος, σου λέει όταν τρέχεις ιδρώνεις, λαχανιάζεις, κουράζεσαι/στο πέταλο είναι στενά, σκοτεινά και μονίμως τρακάρεις.

* «Conversational pace», στη γλώσσα των δρομέων μεγάλων αποστάσεων, είναι η ταχύτητα προπόνησης που σου επιτρέπει να τρέχεις, ενώ ταυτόχρονα κουβεντιάζεις.