Tag Archives: μαραθώνιος

Oops, I did it again

Ο 31ος Κλασικός Μαραθώνιος (βασικά ο πρώτος δικός μου) σε αριθμούς.

4:48:56 οι ώρες/λεπτά/δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να διανύσω τα 42,195 χλμ.

Results

35 ευρώ η εκτίμηση του ταξιτζή που μας γύρισε στο σπίτι για το πόσο θα στοίχιζε η ίδια διαδρομή μαζί του.

4 τα παραπάνω λεπτά που χρειάστηκα σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

1,5 οι φορές που ο σημερινός ήταν πιο δύσκολος σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

24 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν αγάπες, ωραία πράγματα, δουλειές και ταξίδια.

18,2 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να πονάω τόσο και να τρέχω ακόμα.

1000 τα μπράβο στους εθελοντές που έδιναν κλειστά τα μπουκάλια του νερού.

27 οι φορές που παραλίγο να ρωτήσω, με δάκρυα στα μάτια, τους εθελοντές των pit stops «και για πείτε μου, αυτά τα μπουκαλάκια που έχετε εδώ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;»

3 οι γουλιές κοκακόλα που με έσωσαν από τη ναυτία (κάτι πολύ λάθος έγινε αυτή τη φορά με το fueling, θα το μελετήσω και θα επανέλθω με αποστάγματα σοφίας).

2 τα μπλοκς που χάρηκαν πυροτεχνήματα και μπαλόνια στην εκκίνησή τους από το Μαραθώνα. Εμείς ούτε τσίκι τσίκι.

1 ο Μπάτμαν, 1 ο Cherokee, 1 o Γιαπωνέζος με το κοστούμι και τα σκαρπίνια.

batman

1 η σουρεάλ στιγμή όπου ο γνωστός ξυπόλητος δρομέας με το χιτώνα και την περικεφαλαία, εθεάθη να μιλάει στο κινητό. Τερμάτισε, πάντως.

2 τα καροτσάκια: ένας μπαμπάς με το μωρό του κι ένας μπαμπάς με τον ανάπηρο γιό του. Ρισπέκτ.

4 οι φορές που χρειάστηκε να ακούσω άγνωστους ανθρώπους να με φωνάζουν στο δρόμο με το όνομά μου («μπράβο, Στέλλα! 35 χιλιόμετρα έμειναν ακόμα!!!1!!!) για να συνειδητοποιήσω ότι δεν είχα πάθει αλτσχάιμερ. Όντως δεν τους ήξερα, απλώς έβλεπαν το όνομα στη μπλούζα μου.

1η φορά που έτρεχα οικειοθελώς πάνω από 5 χιλιόμετρα χωρίς μουσική στα ακουστικά ή παρέα δίπλα. Αυτό το πάρτι είναι από μόνο του φοβερή μουσική.

1 η πραγματικά βοηθητική μπάντα της διαδρομής: Λαγοί, κλωνοποιηθείτε.

86 (περίπου) οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα σηκωθεί από το κρεβάτι μου σήμερα το πρωί.

1,5 οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα γεννηθεί, γενικώς.

10.000 ευχαριστώ στα Cosmo girls που με περίμεναν λίγο πριν την είσοδο του Καλλιμάρμαρου. Ήταν εκεί που κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει «φτερά στα (διαλυμένα) πόδια».

stella07

7 οι φίλοι που έτρεχαν λίγο μπροστά ή λίγο πίσω. Τερμάτισαν όλοι, Άλεξ, Κανέλλα, Πάνο, Βασίλη, Στέφανε, Ηλία, Γιάννη, πολύ περήφανη, μπράβο!

42 (τουλάχιστον) οι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να είναι καλύτερο το φετινό μετάλλιο του Μαραθωνίου.

metallio

9 (στην κλίμακα του 10) οι βαθμοί απόγνωσης μέχρι να βρω πώς θα φύγω από το Καλλιμάρμαρο (όχι, μετά τον τερματισμό το “περπατώντας” δεν είναι η σωστή απάντηση).

10 φορές ο τερματισμός άξιζε τον κόπο.

termatismos

3 οι ζωές που θα μου πάρει να τους ξεχάσω (και τον πόνο και τον τερματισμό).

Αμέτρητα τα tweets για τον #AthensClassicMarathon.


//

ΥΓ. Και να πούμε κάτι ακόμα: 48 τα ποστ αυτού του μπλογκ, 15 οι εβδομάδες της ζωής του.

Advertisements

The end is near (not)

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόση σημασία έχει το πού τερματίζεις. Και πώς φτάνεις ως εκεί. Στις Σπέτσες, για παράδειγμα, ο τερματισμός ήταν ιδανικός. Ευθεία, ίσιωμα, άνοιγμα, κόσμος, ό,τι πρέπει για να ξεχάσεις την κούραση και να τρέξεις-τρέξεις για μερικά μέτρα (σε αντιπαραβολή προς το «τρέχω-σέρνομαι» που έκανες, μεταξύ μας, για τα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα, μίνιμουμ).

Στη Βαρκελώνη, η απόλυτη συμφορά.

Αφήνεις την Plaza d’ Espana κάπως έτσι και μετά πρέπει να ξαναγυρίσεις εκεί.

IMG_2322

Όμως η διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων δεν υπάρχει μέσα στην πόλη –ούτε καν αυτή των 21 και κάτι, να πεις. Πράγμα που σημαίνει ότι παίρνεις μάστερ στα μπρος-πίσω και κάνεις διατριβή στα loops. Και όταν πια φτάνεις γύρω στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί που έχεις ήδη παραδώσει ένα γερό κομμάτι πνεύματος και βρίζεις στο ρυθμό των κομματιών που έχουν την ατυχία να βρεθούν στη λίστα σου εκείνη τη στιγμή, βλέπεις τον τερματισμό. Βλέπεις ξανά την πλατεία, είναι μπροστά σου, με τα σιντριβάνια της, σε καλεί να πας να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του μασάζ και να ξεκουραστείς επιτέλους, κι όμως… Κι όμως έχεις οχτώ καταραμένα χιλιόμετρα ακόμα να διανύσεις, τα οποία τα διανύεις και πάλι σε σχήμα S. Και τη βλέπεις την πλατεία, είναι συνέχεια εκεί, κι όταν πια τερματίζεις σχεδόν δεν το πιστεύεις, είσαι απλώς έξαλλη μαζί της που τόση ώρα δεν έλεγε να έρθει λίγο πιο κοντά.

IMG_2319Τώρα το Καλλιμάρμαρο… Ω, το Καλλιμάρμαρο είναι μια ιστορία τερματισμού από μόνο του, νομίζω. Απ’ αυτές που σε κάνουν να δακρύζεις λίγο χωρίς να το περιμένεις και χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Απ’ αυτές που ελπίζω να γράψω λίγο μετά από την επόμενη Κυριακή.

Finishing lying

«Έχει μια μεγάλη ανηφόρα γύρω στο 15 και μετά θα νομίζεις ότι τελείωσες. Δεν τελείωσες. Έχει 2-3 ακόμα ως το 20, μόνο τότε θα μπορείς να πεις ότι εντάξει, θα τερματίσεις».

Ήμουν ευγνώμων στους εθελοντές, που μου έδιναν το layout της διαδρομής των Σπετσών, αλλά εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Τι εννοείς «να πω ότι θα τερματίσω», φυσικά και θα τερματίσω, έτρεξα πριν μια βδομάδα 29, το 2009 έτρεξα τα 42, σε ένα 26άρι θα κολλήσουμε τώρα; Έστω, με ανηφόρες.

Έφτασα στις τελευταίες ανηφόρες όπως ξέρεις ότι έφτασα και τότε συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά είχαν άδικο –αλλά όχι για το λόγο που είχα γελάσει. Είχαν δίκιο ότι ως εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα –δεν υπήρχε περίπτωση- να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Όμως τελικά ούτε και μετά από την τελευταία ανηφόρα, ούτε καν τη στιγμή που έμπαινα τρέχοντας στα σοκάκια του λιμανιού, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Continue reading Finishing lying

Tapering heights

Ή γιατί η ξεκούραση είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας.

*Tapering: Η περίοδος «ξεκούρασης» που ξεκινάει (περίπου) 3 εβδομάδες πριν από ένα μαραθώνιο, και βασικά μετά από το μεγάλο-μεγάλο long run που έτρεξα χθες με τον Γιάννη. Χαρακτηρίζεται από σύντομες, για τα δεδομένα της προηγούμενης φάσης, διαδρομές, που δεν ξεπερνάνε τα 20 χιλιόμετρα, αλλά αποδεικνύονται βασανιστικές, γιατί πριν, μετά και κατά τη διάρκειά τους:

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι θα μπορούσες να τρέξεις περισσότερο.

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι τόσους μήνες θα μπορούσες να έχεις τρέξει περισσότερο.

couch by yyellowbird

– Στην πραγματικότητα, κι αν θες να είσαι ειλικρινής, δεν έχεις ιδέα πόσο θα έπρεπε να έχεις τρέξει/τρέξεις.

– Ούτε πόσο να ξεκουραστείς.

– Ούτε πόσο να φας. [Κάπως έτσι καταλήγεις, μετά τις τρεις εβδομάδες, στη γραμμή της εκκίνησης, 4-5 κιλά βαρύτερη απ’ ότι ξεκίνησες, γιατί α) συνέχισες να πεινάς, εκ παραδρομής, τόσο όσο όταν κατάπινες τα 30άρια και β) είπες ν’ αρχίσεις το carb overload νωρίς, μην τυχόν και σε προσπεράσει κανείς στο δρόμο.] Continue reading Tapering heights

Στον αγώνα

Ήθελα τις προάλλες να γράψω ότι, κοίτα πού έφτασα, για να βγάλω ποστ πρέπει πια να τρέξω –εκεί έρχονται οι σκέψεις, εκεί γίνονται κείμενα. Ε, αν οι προπονήσεις βγάζουν ένα ποστ τη φορά, οι αγώνες βγάζουν εφτά. Bear with me, η εβδομάδα θα φύγει μ’ αυτά που σκεφτόμουν τρέχοντας σήμερα τον πρώτο μου αγώνα εδώ και ένα χρόνο, που ήταν ταυτόχρονα και η πιο δύσκολη προπόνηση της φετινής προετοιμασίας και πρόβα τζενεράλε και μία από τις πιο όμορφες διαδρομές: τον 26,5 χιλιόμετρα γύρο των Σπετσών, με ανηφόρες και θερμοκρασία κόλαση. («Οι συνθήκες είναι δύσκολες, αλλά με ψυχή θα τα καταφέρετε» -όταν το ακούς αυτό από τους διοργανωτές, πριν καν σφυρίξει ο αφέτης, η ευχή της εκκίνησης είναι «καλά στερνά». Αλλά τα καταφέραμε.)

Όμως το πρώτο ποστ, ανήκει δικαιωματικά σ’ εκείνους που ξεκίνησαν πρώτοι σήμερα και, ακόμα και όταν έμεναν λίγο πίσω στη διαδρομή, όλοι ξέραμε ότι βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας: σε δύναμη, σε κουράγιο, σε όραμα και, εννοείται, σε ψυχή.

ΠαραολυμπιονίκεςΠαραολυμπιονίκες, ρισπέκτ.

It’s all downhill from here

Περπατούσαμε μαζί με τη Χριστίνα την κλασική διαδρομή το 2008, όταν το άκουσα πρώτη φορά: λίγο μετά το 30ο χιλιόμετρο, κάποιος ξένος, νομίζοντας ότι είχαμε εγκαταλείψει το τρέξιμο λόγω κούρασης, μας φώναξε «C’mon girls, it’s all downhill from here”.

From Flickr by Dave Hilditch Photography

Το άκουσα ξανά την επόμενη χρονιά στη Βαρκελώνη, τρέχοντας αυτή τη φορά: “Go, go, go, it’s all downhill from here”. Ήταν ψέμα, αλλά η υπόσχεση της κατηφόρας έβαλε για λίγα μέτρα στα πόδια μου φτερά. Τερμάτισα.

Μερικούς μήνες μετά, με τη νεογέννητη Στεφανία στα χέρια και αρκετές αμφιβολίες για το αν θα ξαναείχα ποτέ πίσω το σώμα μου όπως το ήξερα, άκουσα τη Σοφία να μουρμουρίζει “μην ελπίζεις και πολλά, it’s all downhill from here”. Η κατηφόρα είχε γίνει ξαφνικά πτώση. Η υπόσχεση απειλή. Πόσο σχετικό πάγμα οι κατηφόρες.

How was your (running) day?

By londonscene

Ξεκινάς για 18 χλμ. Σκέφτεσαι:

α. «No. FuckRunning. Way.»

β.  «Αν δε βγάλω αυτά, πώς θα βγάλω τα 42.»

γ. «Μόνο;»

 

Κοιτάς το GPS: 6 χλμ. Νιώθεις:

α. Απελπισία: Άλλα τόσα. Κι άλλα τόσα μετά.

β. Μια… αγωνία να το πω; Άλλες δύο φορές αυτό που έχω κάνει.

γ. Θαυμάσια, γιατί;

 

Γενικά, κάθε πότε κοιτάς το GPS σήμερα;

α. Every. FuckRunning. Minute. Ελληνικά: πολύ πιο συχνά απ’ ότι πρέπει αν θες να δεις τα χιλιόμετρα να προχωράνε.

β.  Συνεχώς στις ανηφόρες. Σπάνια όταν αρχίζω να σκέφτομαι τα θέματα της δουλειάς.

γ. Α, τώρα που το ‘πες θυμήθηκα ότι έχω και το GPS.

 

Τι σκέφτεσαι όση ώρα δεν κοιτάς το GPS;

α. Πόση απόσταση να έχω διανύσει άραγε από την τελευταία φορά που κοίταξα το GPS.

β. Τη δουλειά δεν είπαμε;

γ. Ωωω. Τον τερματισμό. Την αγάπη μου. Τον αέρα στο πρόσωπό μου.

 

Από κάπου μυρίζει κοψίδι (τρου στόρι). Τι παθαίνεις;

α. Κράμπα. Δεν περνάει. Σταματάω.

β. Ντουβρουτζά. Γουργουρητό. Έπρεπε να ‘χω πάει για τρέξιμο προς την Πάρνηθα.

γ. Μια μικρή ανυπομονησία. Ευκαιρία να ανεβάσω ταχύτητα.

 

Πιάνεις το στόχο χωρίς σοβαρές απώλειες. Το πρόβλημα είναι ότι:

α. Θέλεις να κρεμαστείς από την κούραση.

β. Σκέφτεσαι με δέος το επόμενο ΣΚ, που έχεις τα 25 χλμ.

γ. Νιώθεις ότι δεν έτρεξες καθόλου. Σίγουρα κάνεις κάτι λάθος, δεν μπορεί.

 

Αποτελέσματα

Περισσότερα α

Δεν θασου πω ότι καλύτερα να είχες μείνει στο κρεβάτι, αλλά δεν αποκλείω και το να διαβάζεις αυτό το ποστ κάτω από τα σκεπάσματα. Στην πρώτη περίπτωση έκανες ένα καλό τρέινινγκ στο πώς να αγνοείς/καλοπιάνεις/ξεγελάς το μυαλό σουόταν δε συνεργάζεται. Στη δεύτερη έκανες κάβα σε ώρες ύπνου/σεξ/αποκατάστασης.  Συνέχισε. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Ελπίζω μόνο να μην ήταν σήμερα η μέρα του αγώνα σου.

 

Περισσότερα β

Εντάξει, για τρέξιμο βγήκες, όχι για σοκολάτα με τσούρος στη Βαρκελώνη: ένας βαθμός δυσκολίας είναι αναμενόμενος και θεμιτός. Συνέχισε. Αύριο θα είναι μια (ακόμα) καλύτερη μέρα. Αν παρόλ’ αυτά σήμερα ήταν η μέρα του αγώνα σου, ελπίζω να ήταν στη Βαρκελώνη.

 

Περισσότερα γ

Το ξέρεις ότι είσαι σκάνδαλο, ακόμα και για τον εαυτό σου. Ζηλεύω τα φτεράκια που δείχνουν να έχουν φυτρώσει στα πόδια σου, αλλά κάνω υπομονή για τη σειρά μου. Συνέχισε. Αύριο θα είναι μια λιγότερο καλή μέρα. Εκτός αν σήμερα ήταν η μέρα του αγώνα σου, οπότε σε παρακαλώ ευχήσου και στα δικά μας.

New York, New York

Ο Γιάννης μου έδωσε το βιβλίο με διστακτικό/ύπουλο τρόπο: «Εντάξει, ξέρω ότι είπες πως δεν θα διαβάσεις τίποτα για το τρέξιμο μέχρι τον αγώνα, αλλά πάρε αυτό, μπορεί να θελήσεις να του ρίξεις μια ματιά κάποια μέρα.»

(Τη δεύτερη φορά, τρεις μέρες μετά, πάλι την πάτησα: μου σύστησε τον χειροπράκτη του με αθώο βλέμμα και με μηδέν νύξεις για το πώς ο συγκεκριμένος χειροπράκτης σε κάνει να εύχεσαι, αντί για το ιατρείο του, να βρισκόσουν στην αίθουσα τοκετού χωρίς επισκληρίδειο. Δύο μέρες μετά, το πόδι μου ήταν περδίκι.)

Κι ύστερα, την ώρα που έπαιρνα χλιαρά το βιβλίο (Ο άλλος του εαυτός, του Alan Zweibel, εκδ. Μελάνι) στα χέρια μου, είπε τη μαγική φράση: «Το έγραψε ένας από τους σεναριογράφους του Monk. Είναι τρομερά αστείο.» Continue reading New York, New York

The Wall

Ξέρεις τον Τοίχο;

Είναι το σημείο εκείνο σε μια μεγάλη διαδρομή, που τα αποθέματα του σώματός σου σε γλυκογόνο, στο συκώτι και τους μυς, τελειώνουν και τα πόδια σου αδυνατούν (πραγματικά αδυνατούν) να σε πάνε έστω και ένα βήμα ακόμη μπροστά, λες και έχεις όντως κουτουλήσει ξαφνικά σε έναν τοίχο τόσο ψηλό, που είναι αδύνατο να τον σκαρφαλώσεις, αδύνατο να τον γκρεμίσεις και αδύνατο να κάνεις το γύρο του μέχρι να βρεις κάποιο άνοιγμα για να περάσεις στην άλλη πλευρά.

By visualpanic @Flickr

Οπότε σταματάς. Κι αν είσαι τυχερός κι έχεις προνοήσει να υπάρχει κάποιος δικός σου με αυτοκίνητο stand-by, έρχεται και σε μαζεύει από το Πικέρμι ή από το Σταυρό, κι εσύ είσαι πολύ κουρασμένος για να παραδεχτείς πόσο λυπάσαι, οπότε σκέφτεσαι απλώς ότι δεν πειράζει, του χρόνου ίσως φτάσεις πιο μακριά.

Δυο πράγματα βρίσκω περισσότερο τρομαχτικά σ’ αυτόν τον Τοίχο: Continue reading The Wall

Κορίτσια χιλιόμετρα

Έχασα χθες το Ladies Run -τα έχουν αυτά οι μαραθώνιοι, οργανώνεις την εβδομάδα σου γύρω από τα long runs και γύρω από τον καναπέ την προηγούμενη και την επόμενη μέρα. Το συγκεκριμένο μου έλειψε για ένα λόγο παραπάνω όμως, γιατί βλέπεις επάνω στον Υμηττό, που πήγαμε με τον Αντώνη για να τρέξουμε τα 26, πιο εύκολα έβισκες αστερία παρά γυναίκα: σίγουρα θα υπήρχαν τέσσερις-πέντε αστερίες ξεχασμένοι σε κάποιο πορτ-μπαγκάζ, γυναίκες πάλι είδα μόνο τρεις.

By Thomas Hawk

Και στη γραμμή της εκκίνησης το Νοέμβριο, το ίδιο θα συμβεί: 9 στους 10 που μου έχουν στείλει μέιλ «σε διαβάζω, θα τρέξουμε μαζί» είναι άντρες. Το οποίο με κάνει να το σκέφτομαι δύο φορές πριν γράψω σε τούτο εδώ το μπλογκ καθαρά γυναικείους προβληματισμούς που αφορούν γενικά το τρέξιμο και ειδικά το τρέξιμο για όσες ώρες σου παίρνει για να πας, να παρκάρεις, να ξεπαρκάρεις και να γυρίσεις από τη Μαλακάσα.

Από τη μία, το να τρέχεις ανάμεσα σε 90% τεστοστερόνη, σου δημιουργεί την παρόρμηση να αρχίσεις να παίρνεις τηλέφωνο όλες τις έστω και οριακά fit φίλες σου για μία επί τροχάδην (pun intended) πλύση εγκεφάλου στα οφέλη του τρεξίματος (άσε τη γυμναστική, εδώ σου λέω ότι αν, φέτος το καλοκαίρι, δεν είχα το τρέξιμο, θα είχα αρχίσει τη βαλεριάνα). Το αναβάλλεις, γιατί οι μισές είναι έγκυες και οι άλλες μισές έχουν αρχίσει από πέρυσι pole dancing, αλλά στ’ αλήθεια το ζεις: σε άλλες εποχές θα τους έκανες δώρο για την αρχή της σχολικής χρονιάς τις καινούριες τους αερόσολες –τώρα μετά βίας μια κορδέλα για τον ιδρώτα.

Από την άλλη, το να τρέχεις ανάμεσα σε 90% τεστοστερόνη σου δίνει (εμένα μου δίνει) τη χαζή χαρά του να ρίχνεις κλεφτές ματιές στο boys’ club και να νιώθεις ότι λίγο σε παραδέχονται -έστω κι αν ξέρουμε (κι εσύ κι εγώ και τα boys) με σιγουριά ότι στο πρώτο τέταρτο θα μας έχουν αφήσει πίσω, να κοιτάμε το «λαγό» των 4 ωρών με τα κυάλια.

Γι’ αυτό, στην τελευταία ανηφόρα του Υμηττού, να τι οραματίστηκα: πολλές κορδέλες για τον ιδρώτα, χρωματιστές αερόσολες και μια ομάδα από κορίτσια, νέες μαμάδες (θα ‘χουν ξεφουσκώσει οι κοιλίτσες) και αστερίες που θα τρέχουν το μαραθώνιο με pole dancers για «λαγούς». Ναι, τα 42 και κάτι.