Tag Archives: μετανάστες

Πόσο δίκαιο είναι το τρέξιμο;

6.30 το πρωί, στο δρόμο για την Πολυτεχνειούπολη. Η γέφυρα Καλατράβα μου φαίνεται επιτέλους συμπαθητική, γιατί είναι πια σχεδόν φθινόπωρο και το πρωινό φως είναι μουντό, ρομαντικό και σκοτεινό όσο πρέπει. Τρέχω για λίγο στο πεζοδρόμιο -σύντομα πρέπει να κατέβω, γιατί έξω από την Κεντρική Υπηρεσία Ασύλου υπάρχει κάθε πρωί ουρά από ανθρώπους, μετανάστες, ξάγρυπνους, που περιμένουν (ώρες;) για μία αίτηση, μία απάντηση, κάτι χαρτιά που μάλλον θα ορίσουν τη ζωή τους για τους επόμενους μήνες.

Ασυναίσθητα σκύβω το κεφάλι. Κάθε φορά. Κι ας είναι ακόμα σχεδόν φθινόπωρο, κι ας μην τσούζει το κρύο, κι ας μην είναι πίσσα σκοτάδι, κι ας χαμογελάνε οι περισσότεροι από αυτούς βλέποντάς με να ανηφορίζω. Στην υπόλοιπη διαδρομή προσπαθώ να το εξηγήσω στον εαυτό μου:

Μου δίνει αφορμή για να σκεφτώ το γεγονός ότι έχω χρόνο να τρέχω για το κέφι μου.

Το ότι σηκώνομαι στις 6 το πρωί όχι για να πάω για ένα, κάποιο, ίσως, μεροκάματο, ή για κάτι χαρτιά, αλλά για κάτι που με κάνει να νιώθω πιο ωραία.

Το ότι έχω φάει αρκετά ώστε να έχω δύναμη να τρέξω.

Το ότι έχω ρούχα (παμπάλαια, ναι, αλλά και πάλι ρούχα) μόνο για το τρέξιμο.

Έχω παπούτσια με αερόσολα, μόνο για το τρέξιμο.

Έχω χώρο, στο μυαλό και στη μέρα μου, για να φτιάξω πρόγραμμα, να σκεφτώ πού θα πάω, να βάλω ένα στόχο άσκησης/εκτόνωσης/αναψυχής, αντί να σκέφτομαι την κάθε στιγμή μόνο με όρους επιβίωσης.

Χαίρομαι. Είναι σωστό και είναι έμπνευση το να νιώθω ευγνώμων κάθε πρωί για κάτι τέτοιο. Continue reading Πόσο δίκαιο είναι το τρέξιμο;

Advertisements