Tag Archives: μουσική

Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Πάντα με απασχολούσε το πώς πρέπει να «σπάσεις» τα χιλιόμετρα μιας διαδρομής στο μυαλό σου, ώστε να τα βγάλεις πέρα όσο πιο αναίμακτα γίνεται (όπου «αναίμακτα», χωρίς καταθλιπτικές σκέψεις τύπου «δε θα τα καταφέρω ποτέ» και τάσεις αυτοκτονίας ή μεγαλοπιάσματος, όπου ξεχνάς να πιεις νερό γιατί πιστεύεις ότι σε μισή ωρίτσα θα μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο). Στις περισσότερες περιπτώσεις long runs, τουλάχιστον μέχρι τα 26 χιλιόμετρα, το μοίρασμα στη μέση λειτουργεί μια χαρά, ειδικά αν η actual απόσταση που διανύεις χωρίζεται στα δύο με αντίστοιχο τρόπο. Μέχρι να κάνεις τα μισά, συνήθως δεν προλαβαίνεις να κουραστείς, κι ύστερα η επιστροφή είναι ψυχολογικά πολύ πιο εύκολη –κάπως πρέπει να γυρίσεις, στην τελική.

Όμως μετά τα 26, οι συνθήκες απαιτούν άλλο χειρισμό, γιατί αν περιμένεις να καβατζάρεις τα 14 ή, ακόμα χειρότερα, τα 21 για να πεις «εντάξει, άλλο τόσο», ρισκάρεις να τα παρατήσεις πριν καλύψεις καν το ένα τέταρτο της διαδρομής, μόνο και μόνο από την απελπισία της μακρινής προοπτικής. Continue reading Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Advertisements

Imagine all the music

Φαντάσου να τρέχεις, Νοέμβριο, κάτω από τη γέφυρα της Μεσογείων, και ν’ ακούς την μπάντα, ενώ έξω, δέκα βήματα πιο μετά, βρέχει καρέκλες. #truestory

Φαντάσου, λέει, σε όλο το μήκος του μαραθωνίου να έπαιζαν τύποι σαν τους Λαγούς.

Ή και άλλοι, διαφορετικοί. Όπως Βαρκελώνη.

By procsilas

Φαντάσου ο Δήμος να έδινε δωρεάν wi-fi σε όλη τη διαδρομή, και να μπορείς να έχεις το Stereomood για DJ, να σου βάζει τραγούδια ανάλογα με το πόσο μακριά νιώθεις από το τέρμα.

Φαντάσου να μπορούσαμε να ανταλλάζουμε players καθώς με προσπερνάς ή σε προσπερνάω. #runflirt

Φαντάσου να μπορούσαμε να φτιάξουμε όλοι μαζί, πριν τρέξουμε, ένα playlist με όλα τα powersongs μας. #crowdsourcing

Φαντάσου να μάζευε κάποιους τους ήχους του αγώνα και να τους έκανε μουσική, με λούπες από κορναρίσματα ανυπόμονων οδηγών και ρυθμό από πόδια που τρέχουν.

Φαντάσου, μετά τον τερματισμό, να γινόταν όλο το κέντρο ένα τεράστιο πάρτι.

Μπορείς να τρέξεις αγκαλιά με το γραφείο σου (ή με τον καναπέ σου)

Μου χάλασαν τα ακουστικά. Σιγά το πράγμα, θα μου πεις αν δεν τρέχεις ή αν ανήκεις στο περίπου 20% (αυθαίρετες εικασίες) των ανθρώπων που βρίσκουν εξίσου εύκολο το να τρέχουν με μουσική ή χωρίς. Αν όχι, καταλαβαίνεις.

Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο η μουσική. Το σκέφτηκα εκείνη τη μέρα, τρέχοντας χωρίς αντιπερισπασμούς. Το θέμα είναι ότι ίσως το τρέξιμο (ως μια εντελώς μίνιμαλ μορφή άσκησης, μόνο εσύ και τα παπούτσια σου –βάζω μέσα και το κολύμπι και τη γιόγκα χωρίς δάσκαλο) γίνεται όλο και πιο δύσκολο για μας, επειδή είναι πια το ακριβώς αντίθετο αυτού που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε όλη μέρα: έχει κίνηση και δεν έχει τη βροχή από νοητικά ερεθίσματα που δέχεσαι όταν δουλεύεις/χαζεύεις ακίνητος μπροστά στον υπολογιστή σου (διάβαζε: τηλεόραση/τηλέφωνο/tablet/kindle σου).

Παλιότερα, οι άνθρωποι ήταν μαθημένοι να κινούνται και καθόλου εξαρτημένοι από τη συνεχή ροή πληροφοριών που κρατάει το νου απασχολημένο. Είχαν, ενδεχομένως, μεγαλύτερη ικανότητα να αντέξουν σωματικά την προσπάθεια αλλά και να διαχειριστούν το μυαλό τους έτσι ώστε να τα βγάλει πέρα σε συνθήκες σιωπής, μοναξιάς, κούρασης, μονοτονίας, σκέψεων που δε θέλεις πάντα να είναι εκεί. Εμείς; Καμία σχέση.

Continue reading Μπορείς να τρέξεις αγκαλιά με το γραφείο σου (ή με τον καναπέ σου)