Tag Archives: προπόνηση

Finishing lying

«Έχει μια μεγάλη ανηφόρα γύρω στο 15 και μετά θα νομίζεις ότι τελείωσες. Δεν τελείωσες. Έχει 2-3 ακόμα ως το 20, μόνο τότε θα μπορείς να πεις ότι εντάξει, θα τερματίσεις».

Ήμουν ευγνώμων στους εθελοντές, που μου έδιναν το layout της διαδρομής των Σπετσών, αλλά εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Τι εννοείς «να πω ότι θα τερματίσω», φυσικά και θα τερματίσω, έτρεξα πριν μια βδομάδα 29, το 2009 έτρεξα τα 42, σε ένα 26άρι θα κολλήσουμε τώρα; Έστω, με ανηφόρες.

Έφτασα στις τελευταίες ανηφόρες όπως ξέρεις ότι έφτασα και τότε συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά είχαν άδικο –αλλά όχι για το λόγο που είχα γελάσει. Είχαν δίκιο ότι ως εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα –δεν υπήρχε περίπτωση- να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Όμως τελικά ούτε και μετά από την τελευταία ανηφόρα, ούτε καν τη στιγμή που έμπαινα τρέχοντας στα σοκάκια του λιμανιού, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Continue reading Finishing lying

Advertisements

Tapering heights

Ή γιατί η ξεκούραση είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας.

*Tapering: Η περίοδος «ξεκούρασης» που ξεκινάει (περίπου) 3 εβδομάδες πριν από ένα μαραθώνιο, και βασικά μετά από το μεγάλο-μεγάλο long run που έτρεξα χθες με τον Γιάννη. Χαρακτηρίζεται από σύντομες, για τα δεδομένα της προηγούμενης φάσης, διαδρομές, που δεν ξεπερνάνε τα 20 χιλιόμετρα, αλλά αποδεικνύονται βασανιστικές, γιατί πριν, μετά και κατά τη διάρκειά τους:

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι θα μπορούσες να τρέξεις περισσότερο.

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι τόσους μήνες θα μπορούσες να έχεις τρέξει περισσότερο.

couch by yyellowbird

– Στην πραγματικότητα, κι αν θες να είσαι ειλικρινής, δεν έχεις ιδέα πόσο θα έπρεπε να έχεις τρέξει/τρέξεις.

– Ούτε πόσο να ξεκουραστείς.

– Ούτε πόσο να φας. [Κάπως έτσι καταλήγεις, μετά τις τρεις εβδομάδες, στη γραμμή της εκκίνησης, 4-5 κιλά βαρύτερη απ’ ότι ξεκίνησες, γιατί α) συνέχισες να πεινάς, εκ παραδρομής, τόσο όσο όταν κατάπινες τα 30άρια και β) είπες ν’ αρχίσεις το carb overload νωρίς, μην τυχόν και σε προσπεράσει κανείς στο δρόμο.] Continue reading Tapering heights

Panic button

Την πρώτη φορά, το ’09, το έπαθα στο 21ο χιλιόμετρο. Διασχίζαμε τη γέφυρα Καλατράβα της Βαρκελώνης (τη μοναδική, νομίζω, της διαδρομής), ήμουν ήδη κουρασμένη και ξαφνικά πέρασε απρόσκλητη από το μυαλό μου η σκέψη που ήθελα να αποφύγω περισσότερο από όλες τις άλλες: ότι έχω άλλο τόσο σε χιλιόμετρα, και περισσότερο, προφανώς, σε ώρα.

Pont de Calatrava - Carrer Espronceda

Για δύο λεπτά πίστεψα ότι το ήλεγχα. Ότι δε θα μ’ έπαιρνε από κάτω μια τέτοια προφανής ασημαντότητα –είχα προετοιμαστεί γι’ αυτό, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Για δύο λεπτά. Γιατί αμέσως μετά, ντουπ ντουπ, άρχισε η ταχυκαρδία. Ο κρύος ιδρώτας. Η αίσθηση ότι δεν μπορώ με τίποτα να πάρω ανάσα κι ότι σίγουρα πλησιάζει η ώρα που η καρδιά μου θασταματήσει ή θα πεταχτεί από το στήθος μου –τη στιγμή ακριβώς που έχω μόλις άλλο τόσο, goddammit. Continue reading Panic button

How was your (running) day?

By londonscene

Ξεκινάς για 18 χλμ. Σκέφτεσαι:

α. «No. FuckRunning. Way.»

β.  «Αν δε βγάλω αυτά, πώς θα βγάλω τα 42.»

γ. «Μόνο;»

 

Κοιτάς το GPS: 6 χλμ. Νιώθεις:

α. Απελπισία: Άλλα τόσα. Κι άλλα τόσα μετά.

β. Μια… αγωνία να το πω; Άλλες δύο φορές αυτό που έχω κάνει.

γ. Θαυμάσια, γιατί;

 

Γενικά, κάθε πότε κοιτάς το GPS σήμερα;

α. Every. FuckRunning. Minute. Ελληνικά: πολύ πιο συχνά απ’ ότι πρέπει αν θες να δεις τα χιλιόμετρα να προχωράνε.

β.  Συνεχώς στις ανηφόρες. Σπάνια όταν αρχίζω να σκέφτομαι τα θέματα της δουλειάς.

γ. Α, τώρα που το ‘πες θυμήθηκα ότι έχω και το GPS.

 

Τι σκέφτεσαι όση ώρα δεν κοιτάς το GPS;

α. Πόση απόσταση να έχω διανύσει άραγε από την τελευταία φορά που κοίταξα το GPS.

β. Τη δουλειά δεν είπαμε;

γ. Ωωω. Τον τερματισμό. Την αγάπη μου. Τον αέρα στο πρόσωπό μου.

 

Από κάπου μυρίζει κοψίδι (τρου στόρι). Τι παθαίνεις;

α. Κράμπα. Δεν περνάει. Σταματάω.

β. Ντουβρουτζά. Γουργουρητό. Έπρεπε να ‘χω πάει για τρέξιμο προς την Πάρνηθα.

γ. Μια μικρή ανυπομονησία. Ευκαιρία να ανεβάσω ταχύτητα.

 

Πιάνεις το στόχο χωρίς σοβαρές απώλειες. Το πρόβλημα είναι ότι:

α. Θέλεις να κρεμαστείς από την κούραση.

β. Σκέφτεσαι με δέος το επόμενο ΣΚ, που έχεις τα 25 χλμ.

γ. Νιώθεις ότι δεν έτρεξες καθόλου. Σίγουρα κάνεις κάτι λάθος, δεν μπορεί.

 

Αποτελέσματα

Περισσότερα α

Δεν θασου πω ότι καλύτερα να είχες μείνει στο κρεβάτι, αλλά δεν αποκλείω και το να διαβάζεις αυτό το ποστ κάτω από τα σκεπάσματα. Στην πρώτη περίπτωση έκανες ένα καλό τρέινινγκ στο πώς να αγνοείς/καλοπιάνεις/ξεγελάς το μυαλό σουόταν δε συνεργάζεται. Στη δεύτερη έκανες κάβα σε ώρες ύπνου/σεξ/αποκατάστασης.  Συνέχισε. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Ελπίζω μόνο να μην ήταν σήμερα η μέρα του αγώνα σου.

 

Περισσότερα β

Εντάξει, για τρέξιμο βγήκες, όχι για σοκολάτα με τσούρος στη Βαρκελώνη: ένας βαθμός δυσκολίας είναι αναμενόμενος και θεμιτός. Συνέχισε. Αύριο θα είναι μια (ακόμα) καλύτερη μέρα. Αν παρόλ’ αυτά σήμερα ήταν η μέρα του αγώνα σου, ελπίζω να ήταν στη Βαρκελώνη.

 

Περισσότερα γ

Το ξέρεις ότι είσαι σκάνδαλο, ακόμα και για τον εαυτό σου. Ζηλεύω τα φτεράκια που δείχνουν να έχουν φυτρώσει στα πόδια σου, αλλά κάνω υπομονή για τη σειρά μου. Συνέχισε. Αύριο θα είναι μια λιγότερο καλή μέρα. Εκτός αν σήμερα ήταν η μέρα του αγώνα σου, οπότε σε παρακαλώ ευχήσου και στα δικά μας.

Παίρνεις το μάφιν και μπάααπ

Να χάσεις προπόνηση επειδή αρρώστησες: λογικό. Να χάσεις προπόνηση επειδή το παράκανες με τα χιλιόμετρα: δικαιολογημένο. Να χάσεις προπόνηση επειδή σε πήρε το χάραμα να παίζεις νταλμούτη: αναμενόμενο. Να χάσεις προπόνηση επειδή γύρισες τον αστράγαλο τρέχοντας στις ανηφόρες του Υμηττού: ηρωικό. Να χάσεις προπόνηση επειδή αρρώστησε η Στεφανία: γλυκοτρυφερό.

by onegirlinthekitchen @Flickr

Να χάσεις προπόνηση επειδή σου έπεσε η φόρμα για τα μάφιν στο πόδι; Ugh, ούτε καν χαριτωμένο.

The Wall

Ξέρεις τον Τοίχο;

Είναι το σημείο εκείνο σε μια μεγάλη διαδρομή, που τα αποθέματα του σώματός σου σε γλυκογόνο, στο συκώτι και τους μυς, τελειώνουν και τα πόδια σου αδυνατούν (πραγματικά αδυνατούν) να σε πάνε έστω και ένα βήμα ακόμη μπροστά, λες και έχεις όντως κουτουλήσει ξαφνικά σε έναν τοίχο τόσο ψηλό, που είναι αδύνατο να τον σκαρφαλώσεις, αδύνατο να τον γκρεμίσεις και αδύνατο να κάνεις το γύρο του μέχρι να βρεις κάποιο άνοιγμα για να περάσεις στην άλλη πλευρά.

By visualpanic @Flickr

Οπότε σταματάς. Κι αν είσαι τυχερός κι έχεις προνοήσει να υπάρχει κάποιος δικός σου με αυτοκίνητο stand-by, έρχεται και σε μαζεύει από το Πικέρμι ή από το Σταυρό, κι εσύ είσαι πολύ κουρασμένος για να παραδεχτείς πόσο λυπάσαι, οπότε σκέφτεσαι απλώς ότι δεν πειράζει, του χρόνου ίσως φτάσεις πιο μακριά.

Δυο πράγματα βρίσκω περισσότερο τρομαχτικά σ’ αυτόν τον Τοίχο: Continue reading The Wall

Εικοσιτέσσερα

Ίσως και να μην ήταν τόσο σημαντικό. Τουλάχιστον όχι πιο σημαντικό από κάθε long run που ολοκληρώνεις, και που, για περίπου πέντε λεπτά μετά τον τερματισμό, σου φαίνεται ο μεγαλύτερος άθλος –μέχρι το επόμενο σαββατοκύριακο.

Από την άλλη, είναι.

24kaikati

Γιατί τα εικοσιτέσσερα χιλιόμετρα είναι η φορά που μπορείς να πεις «έχω πια λιγότερο από άλλο τόσο».

Γιατί αν αντιστρέψεις τα νούμερα, έχεις σχεδόν φτάσει.

Γιατί απέχεις μόλις οχτώ χιλιόμετρα από τη μεγαλύτερη προπόνησή σου.

Γιατί απέχεις μόλις οχτώ εβδομάδες από τον αγώνα σου.

Γιατί πια δεν μπορείς να τρέξεις χωρίς να φας κάτι κατά τη διάρκεια.

Γιατί παίρνεις μια ιδέα του πώς είναι να νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο και παράλληλα να ξέρεις ότι τώρα πρέπει ν’ αρχίσεις να βάζεις απλώς το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Ασταμάτητα. Μηχανικά. Σαν να μη συμβαίνει κάτι. Σαν να απέχει ο τερματισμός μόνο ένα ακόμη βήμα.

 

Eat, pray, run

Η καινούρια μου ξαδέρφη πόσταρε πριν λίγο καιρό στο facebook: «Όλοι αυτοί οι παχύσαρκοι που αδυνάτισαν, έτρεξαν σε κάποιο μαραθώνιο. Εγώ δε θέλω να τρέξω μαραθώνιο, θέλω μόνο να κάνω μαραθωνίους [σειρών] στο Netflix». Της απάντησα πως, όταν έτρεξα εγώ τον πρώτο μου μαραθώνιο, πήρα ακριβώς τρία κιλά, οπότε, αν ο στόχος της είναι το αδυνάτισμα, μπορεί μια χαρά να κάτσει εκεί που είναι.

(Ήταν αυτά τα τρία κιλά μυς, απ’ όλες τις ανηφόρες, τα σπριντ και τα βαθιά καθίσματα για τουςτετρακέφαλους; Μπα, οι φωτογραφίες του γάμου μου, λίγο μετά τον τερματισμό, λένε μια άλλη ιστορία: ότι, μάλλον, όταν τα χιλιόμετρα αρχίζουν και αυξάνονται, και ο οργανισμός ξεπερνάει το πρώτο σοκ της αλλαγής στη δραστηριότητα, αρχίζεις να φαντάζεσαι ότι πια μπορείς στ’ αλήθεια να φας ό,τι θες –καλύτερα: ότι δικαιούσαι να φας ό,τι (νομίζεις ότι) θες, δυόμισι ώρες τώρα τρέχεις. Το μαγαζάκι με τα εκατοντάδες είδη σοκολάτας, δίπλα στο διαμέρισμα που μέναμε όταν ταξιδέψαμε για το μαραθώνιο του ’09 στη Βαρκελώνη, με κοιτάζει λοξά και κουνάει αυτή τη στιγμή με νόημα το κεφάλι του.)

Η Μέγκνα, αφού τερμάτισε πρώτη από την ομάδα μας σε εκείνο τον ίδιο μαραθώνιο, κάθισε μαζί μας στο εστιατόριο και παράγγειλε μία σαλάτα. Ενώ καταβρόχθιζα την παέγια μου με την απελπισία του ανθρώπου που πιστεύει ότι δεν πρόκειται να χορτάσει ΠΟΤΕ, ένιωθα απίστευτη χαρά που αυτή τη φορά στη ζωή μου δεν ένιωθα την ψυχαναγκαστική υποχρέωση να φάω το μίνιμουμ που μου χρειαζόταν για να συνεχίσω να στέκομαι όρθια (κι ας ήμουν πιασμένη παντού).

Αλλιώς:

Είναι σχεδόν αστείο το πόσο συχνά η κουβέντα γύρω από το μαραθώνιο γίνεται κουβέντα γύρω από το φαγητό. Μακαρονάδες, τζελ, μπανάνες, μπάρες, ποτά και ό,τι τραβάει η όρεξή σου για μετά. Είναι μάλλον μέσα στη χαρά της προπόνησης, της προσπάθειας και της επιτυχίας αυτή η παράδοση στην υπερβολή και, αν με ρωτάς, νομίζω πως αν έλειπε, θα ήταν λειψή η διαδικασία.

Από την άλλη, λέω αυτή τη φορά να προσπεράσω τις σοκολάτες.

 

 

 

 

Πώς να τρέξεις λίιιιγο ακόμα

Στους γύρους τροχάδην στο προαύλιο.

Στις επιδείξεις της ρυθμικής.

Στις δύσκολες/βαρετές/απαίσιες μέρες του Λυκείου.

Στις φανταστικές μέρες, απ’ αυτές που είχα συνέχεια την αίσθηση ότι κάτι καταπληκτικό θα συμβεί.

Στις εξετάσεις.

Στις συναυλίες. Στις γιορτές.

Στους αγώνες βόλεϊ, όταν ξεχνούσαν ότι είμαι άμπαλη.

Στις σκυταλοδρομίες.

Πάντα, στην εφηβεία μου, για να βρω το νεύρο μου, να ξεχάσω το άγχος μου, να κόψω τις αναβολές, να σταματήσω να σέρνω τα πόδια μου, να κάνω το καλύτερο που μπορώ, να φανταστώ ότι μπορώ και κάτι ακόμα καλύτερο, πάντα φανταζόμουν ότι ο γκόμενος που μου άρεσε κάθε φορά ήταν κάπου κρυμμένος εκεί κοντά και με έβλεπε να το παλεύω.

Να, κάπως έτσι.

#alli_douleia_den_eixe #ksero #whatever_works_though

Γιατί, μαμά;

–          Στεφανάκι, πάω για τρέξιμο.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Για να τρέξω λίγο πιο μακριά από την προηγούμενη φορά, μωρό μου.

–          Γιατί, βλε μαμά;

photo stef

–          Για να συνηθίσω και να γίνω πιο δυνατή και να το κάνω πιο εύκολα, αγάπη μου.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Για να τρέξω σ’ εκείνο τον αγώνα που λέγαμε, το Νοέμβριο, θυμάσαι;

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί εκεί θα τρέχει πολύς κόσμος, που έχει έρθει κι έχει προετοιμαστεί ειδικά γι’ αυτόν τον αγώνα.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί στους αγώνες σπρώχνουμε τον εαυτό μας λίγο παραπάνω και βλέπουμε πόσα πράγματα έχουμε καταφέρει.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί είναι ωραίο να βλέπεις ότι γίνεσαι καλύτερη σε κάτι.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί όταν κάτι σου αρέσει θέλεις να βελτιώνεσαι σ’ αυτό. Και το τρέξιμο μας αρέσει πολύ.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί όταν τρέχεις νιώθεις ότι μπορείς να πας όπου θες, νιώθεις ότι πετάς από πάνω σου τα πράγματα που δεν θέλεις και είναι ωραία να σου φυσάει ο αέρας το πρόσωπο.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί καμιά φορά στην καθημερινή μας ζωή ξεχνάμε να το κάνουμε αυτό.

–          Γιατί, βλε μαμά;

–          Γιατί τόση ώρα, Στεφανία μου, εγώ θα είχα φτάσει στο Μαραθώνα.