Tag Archives: Σπέτσες

Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Πάντα με απασχολούσε το πώς πρέπει να «σπάσεις» τα χιλιόμετρα μιας διαδρομής στο μυαλό σου, ώστε να τα βγάλεις πέρα όσο πιο αναίμακτα γίνεται (όπου «αναίμακτα», χωρίς καταθλιπτικές σκέψεις τύπου «δε θα τα καταφέρω ποτέ» και τάσεις αυτοκτονίας ή μεγαλοπιάσματος, όπου ξεχνάς να πιεις νερό γιατί πιστεύεις ότι σε μισή ωρίτσα θα μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο). Στις περισσότερες περιπτώσεις long runs, τουλάχιστον μέχρι τα 26 χιλιόμετρα, το μοίρασμα στη μέση λειτουργεί μια χαρά, ειδικά αν η actual απόσταση που διανύεις χωρίζεται στα δύο με αντίστοιχο τρόπο. Μέχρι να κάνεις τα μισά, συνήθως δεν προλαβαίνεις να κουραστείς, κι ύστερα η επιστροφή είναι ψυχολογικά πολύ πιο εύκολη –κάπως πρέπει να γυρίσεις, στην τελική.

Όμως μετά τα 26, οι συνθήκες απαιτούν άλλο χειρισμό, γιατί αν περιμένεις να καβατζάρεις τα 14 ή, ακόμα χειρότερα, τα 21 για να πεις «εντάξει, άλλο τόσο», ρισκάρεις να τα παρατήσεις πριν καλύψεις καν το ένα τέταρτο της διαδρομής, μόνο και μόνο από την απελπισία της μακρινής προοπτικής. Continue reading Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Advertisements

Panic button

Την πρώτη φορά, το ’09, το έπαθα στο 21ο χιλιόμετρο. Διασχίζαμε τη γέφυρα Καλατράβα της Βαρκελώνης (τη μοναδική, νομίζω, της διαδρομής), ήμουν ήδη κουρασμένη και ξαφνικά πέρασε απρόσκλητη από το μυαλό μου η σκέψη που ήθελα να αποφύγω περισσότερο από όλες τις άλλες: ότι έχω άλλο τόσο σε χιλιόμετρα, και περισσότερο, προφανώς, σε ώρα.

Pont de Calatrava - Carrer Espronceda

Για δύο λεπτά πίστεψα ότι το ήλεγχα. Ότι δε θα μ’ έπαιρνε από κάτω μια τέτοια προφανής ασημαντότητα –είχα προετοιμαστεί γι’ αυτό, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Για δύο λεπτά. Γιατί αμέσως μετά, ντουπ ντουπ, άρχισε η ταχυκαρδία. Ο κρύος ιδρώτας. Η αίσθηση ότι δεν μπορώ με τίποτα να πάρω ανάσα κι ότι σίγουρα πλησιάζει η ώρα που η καρδιά μου θασταματήσει ή θα πεταχτεί από το στήθος μου –τη στιγμή ακριβώς που έχω μόλις άλλο τόσο, goddammit. Continue reading Panic button

Στον αγώνα

Ήθελα τις προάλλες να γράψω ότι, κοίτα πού έφτασα, για να βγάλω ποστ πρέπει πια να τρέξω –εκεί έρχονται οι σκέψεις, εκεί γίνονται κείμενα. Ε, αν οι προπονήσεις βγάζουν ένα ποστ τη φορά, οι αγώνες βγάζουν εφτά. Bear with me, η εβδομάδα θα φύγει μ’ αυτά που σκεφτόμουν τρέχοντας σήμερα τον πρώτο μου αγώνα εδώ και ένα χρόνο, που ήταν ταυτόχρονα και η πιο δύσκολη προπόνηση της φετινής προετοιμασίας και πρόβα τζενεράλε και μία από τις πιο όμορφες διαδρομές: τον 26,5 χιλιόμετρα γύρο των Σπετσών, με ανηφόρες και θερμοκρασία κόλαση. («Οι συνθήκες είναι δύσκολες, αλλά με ψυχή θα τα καταφέρετε» -όταν το ακούς αυτό από τους διοργανωτές, πριν καν σφυρίξει ο αφέτης, η ευχή της εκκίνησης είναι «καλά στερνά». Αλλά τα καταφέραμε.)

Όμως το πρώτο ποστ, ανήκει δικαιωματικά σ’ εκείνους που ξεκίνησαν πρώτοι σήμερα και, ακόμα και όταν έμεναν λίγο πίσω στη διαδρομή, όλοι ξέραμε ότι βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας: σε δύναμη, σε κουράγιο, σε όραμα και, εννοείται, σε ψυχή.

ΠαραολυμπιονίκεςΠαραολυμπιονίκες, ρισπέκτ.

Ημέρα ανεξαρτησίας

Σε εφτά λεπτά φτάνω από το σπίτι στη δουλειά, μια διαδρομή για την οποία πρέπει κάθε μέρα να περπατήσω/κατέβω σκάλες/πάρω μετρό/ανέβω σκάλες κι όλα αυτά για να φτάσω σε μισή ώρα, συνήθως. Σε ένα τέταρτο είμαι στο κέντρο και στο σχολείο της Στεφανίας φτάνω στο 1/3 του χρόνου που χρειαζόμαστε το πρωί. Τις στιγμές που ξεχνάω τον ιδρώτα, τα αθλητικά και το γεγονός ότι μου είναι αδύνατο να κουβαλήσω οτιδήποτε περισσότερο από ένα mp3 player και ένα 330άρι μπουκαλάκι νερού, αισθάνομαι μια φανταστική αίσθηση αυτονομίας, αυτής που μάλλον συγκρίνεται μόνο με το να καλλιεργείς τις ντομάτες σου στο μπαλκόνι, να θηλάζεις το μωρό σου και καμιά δεκαριά άλλα πράγματα που συμπεριλαμβάνουν πλέξιμο, κόψιμο ξύλων, ακατανόητα εργαλεία και γνώσεις φαρμακευτικής.

Μ’ αυτή την έννοια, μου φαίνεται απόλυτα ταιριαστό και λίγο συμβολικό το να τρέχεις το μίνι μαραθώνιο των Σπετσών -25 χιλιόμετρα σε ένα νησί όπου δύσκολα τα διανύεις πραγματικά γρήγορα, αφού βγαίνει από την εξίσωση το αυτοκίνητο.

IMG_9661

Και με παρηγορεί αφάνταστα το ότι θα κάνω εκεί μία από τις πιο τρομαχτικές προπονήσεις της προετοιμασίας –ένα καθόλου ευκαταφρόνητο 25άρι σφηνωμένο ανάμεσα στα 29 του προηγούμενου Σαββάτου και τα 32 του επόμενου.

Κόσμος, θάλασσα, αγώνας, πάρτι, ωραίος καιρός, ωραίος στόχος. Πρόβα τζενεράλε.