Tag Archives: τερματισμός

Oops, I did it again

Ο 31ος Κλασικός Μαραθώνιος (βασικά ο πρώτος δικός μου) σε αριθμούς.

4:48:56 οι ώρες/λεπτά/δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να διανύσω τα 42,195 χλμ.

Results

35 ευρώ η εκτίμηση του ταξιτζή που μας γύρισε στο σπίτι για το πόσο θα στοίχιζε η ίδια διαδρομή μαζί του.

4 τα παραπάνω λεπτά που χρειάστηκα σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

1,5 οι φορές που ο σημερινός ήταν πιο δύσκολος σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

24 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν αγάπες, ωραία πράγματα, δουλειές και ταξίδια.

18,2 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να πονάω τόσο και να τρέχω ακόμα.

1000 τα μπράβο στους εθελοντές που έδιναν κλειστά τα μπουκάλια του νερού.

27 οι φορές που παραλίγο να ρωτήσω, με δάκρυα στα μάτια, τους εθελοντές των pit stops «και για πείτε μου, αυτά τα μπουκαλάκια που έχετε εδώ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;»

3 οι γουλιές κοκακόλα που με έσωσαν από τη ναυτία (κάτι πολύ λάθος έγινε αυτή τη φορά με το fueling, θα το μελετήσω και θα επανέλθω με αποστάγματα σοφίας).

2 τα μπλοκς που χάρηκαν πυροτεχνήματα και μπαλόνια στην εκκίνησή τους από το Μαραθώνα. Εμείς ούτε τσίκι τσίκι.

1 ο Μπάτμαν, 1 ο Cherokee, 1 o Γιαπωνέζος με το κοστούμι και τα σκαρπίνια.

batman

1 η σουρεάλ στιγμή όπου ο γνωστός ξυπόλητος δρομέας με το χιτώνα και την περικεφαλαία, εθεάθη να μιλάει στο κινητό. Τερμάτισε, πάντως.

2 τα καροτσάκια: ένας μπαμπάς με το μωρό του κι ένας μπαμπάς με τον ανάπηρο γιό του. Ρισπέκτ.

4 οι φορές που χρειάστηκε να ακούσω άγνωστους ανθρώπους να με φωνάζουν στο δρόμο με το όνομά μου («μπράβο, Στέλλα! 35 χιλιόμετρα έμειναν ακόμα!!!1!!!) για να συνειδητοποιήσω ότι δεν είχα πάθει αλτσχάιμερ. Όντως δεν τους ήξερα, απλώς έβλεπαν το όνομα στη μπλούζα μου.

1η φορά που έτρεχα οικειοθελώς πάνω από 5 χιλιόμετρα χωρίς μουσική στα ακουστικά ή παρέα δίπλα. Αυτό το πάρτι είναι από μόνο του φοβερή μουσική.

1 η πραγματικά βοηθητική μπάντα της διαδρομής: Λαγοί, κλωνοποιηθείτε.

86 (περίπου) οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα σηκωθεί από το κρεβάτι μου σήμερα το πρωί.

1,5 οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα γεννηθεί, γενικώς.

10.000 ευχαριστώ στα Cosmo girls που με περίμεναν λίγο πριν την είσοδο του Καλλιμάρμαρου. Ήταν εκεί που κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει «φτερά στα (διαλυμένα) πόδια».

stella07

7 οι φίλοι που έτρεχαν λίγο μπροστά ή λίγο πίσω. Τερμάτισαν όλοι, Άλεξ, Κανέλλα, Πάνο, Βασίλη, Στέφανε, Ηλία, Γιάννη, πολύ περήφανη, μπράβο!

42 (τουλάχιστον) οι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να είναι καλύτερο το φετινό μετάλλιο του Μαραθωνίου.

metallio

9 (στην κλίμακα του 10) οι βαθμοί απόγνωσης μέχρι να βρω πώς θα φύγω από το Καλλιμάρμαρο (όχι, μετά τον τερματισμό το “περπατώντας” δεν είναι η σωστή απάντηση).

10 φορές ο τερματισμός άξιζε τον κόπο.

termatismos

3 οι ζωές που θα μου πάρει να τους ξεχάσω (και τον πόνο και τον τερματισμό).

Αμέτρητα τα tweets για τον #AthensClassicMarathon.


//

ΥΓ. Και να πούμε κάτι ακόμα: 48 τα ποστ αυτού του μπλογκ, 15 οι εβδομάδες της ζωής του.

Advertisements

The end is near (not)

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόση σημασία έχει το πού τερματίζεις. Και πώς φτάνεις ως εκεί. Στις Σπέτσες, για παράδειγμα, ο τερματισμός ήταν ιδανικός. Ευθεία, ίσιωμα, άνοιγμα, κόσμος, ό,τι πρέπει για να ξεχάσεις την κούραση και να τρέξεις-τρέξεις για μερικά μέτρα (σε αντιπαραβολή προς το «τρέχω-σέρνομαι» που έκανες, μεταξύ μας, για τα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα, μίνιμουμ).

Στη Βαρκελώνη, η απόλυτη συμφορά.

Αφήνεις την Plaza d’ Espana κάπως έτσι και μετά πρέπει να ξαναγυρίσεις εκεί.

IMG_2322

Όμως η διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων δεν υπάρχει μέσα στην πόλη –ούτε καν αυτή των 21 και κάτι, να πεις. Πράγμα που σημαίνει ότι παίρνεις μάστερ στα μπρος-πίσω και κάνεις διατριβή στα loops. Και όταν πια φτάνεις γύρω στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί που έχεις ήδη παραδώσει ένα γερό κομμάτι πνεύματος και βρίζεις στο ρυθμό των κομματιών που έχουν την ατυχία να βρεθούν στη λίστα σου εκείνη τη στιγμή, βλέπεις τον τερματισμό. Βλέπεις ξανά την πλατεία, είναι μπροστά σου, με τα σιντριβάνια της, σε καλεί να πας να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του μασάζ και να ξεκουραστείς επιτέλους, κι όμως… Κι όμως έχεις οχτώ καταραμένα χιλιόμετρα ακόμα να διανύσεις, τα οποία τα διανύεις και πάλι σε σχήμα S. Και τη βλέπεις την πλατεία, είναι συνέχεια εκεί, κι όταν πια τερματίζεις σχεδόν δεν το πιστεύεις, είσαι απλώς έξαλλη μαζί της που τόση ώρα δεν έλεγε να έρθει λίγο πιο κοντά.

IMG_2319Τώρα το Καλλιμάρμαρο… Ω, το Καλλιμάρμαρο είναι μια ιστορία τερματισμού από μόνο του, νομίζω. Απ’ αυτές που σε κάνουν να δακρύζεις λίγο χωρίς να το περιμένεις και χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Απ’ αυτές που ελπίζω να γράψω λίγο μετά από την επόμενη Κυριακή.

Finishing lying

«Έχει μια μεγάλη ανηφόρα γύρω στο 15 και μετά θα νομίζεις ότι τελείωσες. Δεν τελείωσες. Έχει 2-3 ακόμα ως το 20, μόνο τότε θα μπορείς να πεις ότι εντάξει, θα τερματίσεις».

Ήμουν ευγνώμων στους εθελοντές, που μου έδιναν το layout της διαδρομής των Σπετσών, αλλά εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Τι εννοείς «να πω ότι θα τερματίσω», φυσικά και θα τερματίσω, έτρεξα πριν μια βδομάδα 29, το 2009 έτρεξα τα 42, σε ένα 26άρι θα κολλήσουμε τώρα; Έστω, με ανηφόρες.

Έφτασα στις τελευταίες ανηφόρες όπως ξέρεις ότι έφτασα και τότε συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά είχαν άδικο –αλλά όχι για το λόγο που είχα γελάσει. Είχαν δίκιο ότι ως εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα –δεν υπήρχε περίπτωση- να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Όμως τελικά ούτε και μετά από την τελευταία ανηφόρα, ούτε καν τη στιγμή που έμπαινα τρέχοντας στα σοκάκια του λιμανιού, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Continue reading Finishing lying

Ο πιο συγκινητικός αγώνας που (δεν) έτρεξα ποτέ

Είχαμε ξεκινήσει πολύ νωρίς από το Μαραθώνα (στις 8; Ίσως και στις 7, φαντάσου τι ώρα φύγαμε από το σπίτι), για να φτάσουμε περπατώντας ως το Καλλιμάρμαρο μέσα στις 8 ώρες που άφηνε περιθώριο η διοργάνωση. Οι περισσότεροι από εκείνους που ξεκίνησαν μαζί μας, εκείνη την πρώτη χρονιά που εντάχθηκε το δυναμικό βάδισμα στον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας, είχαν ήδη φύγει τρέχοντας χαλαρά: στην πραγματικότητα ήταν εκείνοι που φοβόντουσαν απλώς ότι δεν θα καταφέρουν να βγάλουν τρέχοντας ολόκληρη της διαδρομή μέσα στις 6 ώρες που αφήνει περιθώριο η διοργάνωση για τους δρομείς, κι έτσι είχαν επιλέξει να ξεκινήσουν μαζί με τους βαδιστές –και να μας αφήσουν αυτάρεσκα πίσω με το «καλημέρα σας».

Όχι ότι πτοηθήκαμε με τη Χριστίνα. Περπατούσαμε παρέα, εφτά ώρες παρά κάτι συνολικά, με όλα τα power snacks που είχαμε μπορέσει να σκεφτούμε ανά χείρας και συζητούσαμε ό,τι μπορείς να συζητήσεις με μια μακρινή φίλη που δε βλέπεις συχνά, αλλά ξέρεις ότι για μερικές βδομάδες κάθε χρόνο συναντιούνται κάπου στο χωροχρόνο οι προπονήσεις σας.

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, εκείνη η διαδρομή θα παραμείνει νομίζω πάντα για μένα η πιο απολαυστική αγωνιστική διαδρομή έβερ –κι ας είχε σαφώς μικρότερη δόση αδρεναλίνης, υπέρβασης, συγκινητικής υπερηφάνειας.

28 ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ  ΡΑΙΜΟΝ ΜΠΕΤ RAYMOMD BETT

Δεν ήταν ότι δεν υπήρχε κούραση, σιχτίρισμα, βαρεμάρα, πόνος και «τι κάνω εγώ εδώ» (σταματήσαμε για τουαλέτα στα Goody’s στο Πικέρμι και παραλίγο να μείνουμε κι οι δύο από πιάσιμο με το που διανοηθήκαμε να κατέβουμε το πρώτο σκαλί). Ήταν ότι οι δρομείς, οι πραγματικοί αγωνιζόμενοι (γιατί εμάς δε μας έλεγες και Αθανασίες Τσουμελέκα), ξεκίνησαν τη διαδρομή τους δύο ώρες μετά, πράγμα που σήμαινε ότι πέρασαν όλοι από δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής. Κι αν όχι όλοι, σίγουρα εκείνοι που σε κάνουν να χαζεύεις, γιατί πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με δύο χέρια, δύο πόδια και 206 οστά να τρέχει επί δύο ώρες και κάτι με ταχύτητα 20 χιλιομέτρων την ώρα (δεν έχω τρέξει ποτέ με 20 χιλιόμετρα την ώρα, όχι για δύο ώρες, ούτε καν για δύο δευτερόλεπτα);

Και πώς είναι δυνατόν να περνάνε 10 από αυτούς ξυστά από δίπλα σου, να φωνάζουν “hello, beautiful girls” (talk about conversational pace) και να μη νιώσεις ότι κάτι αδιανόητο γίνεται μπροστά σου εκείνη τη στιγμή; Ακόμα και όταν, αργότερα, η μεγάλη μάζα των δρομέων μας φώναζε «άντε, κορίτσια, του χρόνου μαζί μας» ήταν σαφές ότι τόσο μεγάλη δόση πανηγυριού δεν πρόκειται να την ξαναζήσουμε σε αγώνα –γιατί, κακά τα ψέματα, με ρυθμό 6:15, το μόνο που προλαβαίνεις να δεις ξεκινώντας είναι –ίσως- οι πλάτες των πλασμάτων που θα μπουν στο Καλλιμάρμαρο πριν καν εσύ καβατζάρεις τα Goody’s στο Πικέρμι.