Tag Archives: τρέξιμο

Oops, I did it again

Ο 31ος Κλασικός Μαραθώνιος (βασικά ο πρώτος δικός μου) σε αριθμούς.

4:48:56 οι ώρες/λεπτά/δευτερόλεπτα που χρειάστηκα για να διανύσω τα 42,195 χλμ.

Results

35 ευρώ η εκτίμηση του ταξιτζή που μας γύρισε στο σπίτι για το πόσο θα στοίχιζε η ίδια διαδρομή μαζί του.

4 τα παραπάνω λεπτά που χρειάστηκα σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

1,5 οι φορές που ο σημερινός ήταν πιο δύσκολος σε σχέση με το μαραθώνιο της Βαρκελώνης το 2009.

24 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν αγάπες, ωραία πράγματα, δουλειές και ταξίδια.

18,2 τα χιλιόμετρα που σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν να πονάω τόσο και να τρέχω ακόμα.

1000 τα μπράβο στους εθελοντές που έδιναν κλειστά τα μπουκάλια του νερού.

27 οι φορές που παραλίγο να ρωτήσω, με δάκρυα στα μάτια, τους εθελοντές των pit stops «και για πείτε μου, αυτά τα μπουκαλάκια που έχετε εδώ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;»

3 οι γουλιές κοκακόλα που με έσωσαν από τη ναυτία (κάτι πολύ λάθος έγινε αυτή τη φορά με το fueling, θα το μελετήσω και θα επανέλθω με αποστάγματα σοφίας).

2 τα μπλοκς που χάρηκαν πυροτεχνήματα και μπαλόνια στην εκκίνησή τους από το Μαραθώνα. Εμείς ούτε τσίκι τσίκι.

1 ο Μπάτμαν, 1 ο Cherokee, 1 o Γιαπωνέζος με το κοστούμι και τα σκαρπίνια.

batman

1 η σουρεάλ στιγμή όπου ο γνωστός ξυπόλητος δρομέας με το χιτώνα και την περικεφαλαία, εθεάθη να μιλάει στο κινητό. Τερμάτισε, πάντως.

2 τα καροτσάκια: ένας μπαμπάς με το μωρό του κι ένας μπαμπάς με τον ανάπηρο γιό του. Ρισπέκτ.

4 οι φορές που χρειάστηκε να ακούσω άγνωστους ανθρώπους να με φωνάζουν στο δρόμο με το όνομά μου («μπράβο, Στέλλα! 35 χιλιόμετρα έμειναν ακόμα!!!1!!!) για να συνειδητοποιήσω ότι δεν είχα πάθει αλτσχάιμερ. Όντως δεν τους ήξερα, απλώς έβλεπαν το όνομα στη μπλούζα μου.

1η φορά που έτρεχα οικειοθελώς πάνω από 5 χιλιόμετρα χωρίς μουσική στα ακουστικά ή παρέα δίπλα. Αυτό το πάρτι είναι από μόνο του φοβερή μουσική.

1 η πραγματικά βοηθητική μπάντα της διαδρομής: Λαγοί, κλωνοποιηθείτε.

86 (περίπου) οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα σηκωθεί από το κρεβάτι μου σήμερα το πρωί.

1,5 οι φορές που ευχήθηκα να μην είχα γεννηθεί, γενικώς.

10.000 ευχαριστώ στα Cosmo girls που με περίμεναν λίγο πριν την είσοδο του Καλλιμάρμαρου. Ήταν εκεί που κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει «φτερά στα (διαλυμένα) πόδια».

stella07

7 οι φίλοι που έτρεχαν λίγο μπροστά ή λίγο πίσω. Τερμάτισαν όλοι, Άλεξ, Κανέλλα, Πάνο, Βασίλη, Στέφανε, Ηλία, Γιάννη, πολύ περήφανη, μπράβο!

42 (τουλάχιστον) οι τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να είναι καλύτερο το φετινό μετάλλιο του Μαραθωνίου.

metallio

9 (στην κλίμακα του 10) οι βαθμοί απόγνωσης μέχρι να βρω πώς θα φύγω από το Καλλιμάρμαρο (όχι, μετά τον τερματισμό το “περπατώντας” δεν είναι η σωστή απάντηση).

10 φορές ο τερματισμός άξιζε τον κόπο.

termatismos

3 οι ζωές που θα μου πάρει να τους ξεχάσω (και τον πόνο και τον τερματισμό).

Αμέτρητα τα tweets για τον #AthensClassicMarathon.


//

ΥΓ. Και να πούμε κάτι ακόμα: 48 τα ποστ αυτού του μπλογκ, 15 οι εβδομάδες της ζωής του.

Advertisements

The end is near (not)

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πόση σημασία έχει το πού τερματίζεις. Και πώς φτάνεις ως εκεί. Στις Σπέτσες, για παράδειγμα, ο τερματισμός ήταν ιδανικός. Ευθεία, ίσιωμα, άνοιγμα, κόσμος, ό,τι πρέπει για να ξεχάσεις την κούραση και να τρέξεις-τρέξεις για μερικά μέτρα (σε αντιπαραβολή προς το «τρέχω-σέρνομαι» που έκανες, μεταξύ μας, για τα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα, μίνιμουμ).

Στη Βαρκελώνη, η απόλυτη συμφορά.

Αφήνεις την Plaza d’ Espana κάπως έτσι και μετά πρέπει να ξαναγυρίσεις εκεί.

IMG_2322

Όμως η διαδρομή των 42,195 χιλιομέτρων δεν υπάρχει μέσα στην πόλη –ούτε καν αυτή των 21 και κάτι, να πεις. Πράγμα που σημαίνει ότι παίρνεις μάστερ στα μπρος-πίσω και κάνεις διατριβή στα loops. Και όταν πια φτάνεις γύρω στο 35ο χιλιόμετρο, εκεί που έχεις ήδη παραδώσει ένα γερό κομμάτι πνεύματος και βρίζεις στο ρυθμό των κομματιών που έχουν την ατυχία να βρεθούν στη λίστα σου εκείνη τη στιγμή, βλέπεις τον τερματισμό. Βλέπεις ξανά την πλατεία, είναι μπροστά σου, με τα σιντριβάνια της, σε καλεί να πας να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του μασάζ και να ξεκουραστείς επιτέλους, κι όμως… Κι όμως έχεις οχτώ καταραμένα χιλιόμετρα ακόμα να διανύσεις, τα οποία τα διανύεις και πάλι σε σχήμα S. Και τη βλέπεις την πλατεία, είναι συνέχεια εκεί, κι όταν πια τερματίζεις σχεδόν δεν το πιστεύεις, είσαι απλώς έξαλλη μαζί της που τόση ώρα δεν έλεγε να έρθει λίγο πιο κοντά.

IMG_2319Τώρα το Καλλιμάρμαρο… Ω, το Καλλιμάρμαρο είναι μια ιστορία τερματισμού από μόνο του, νομίζω. Απ’ αυτές που σε κάνουν να δακρύζεις λίγο χωρίς να το περιμένεις και χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Απ’ αυτές που ελπίζω να γράψω λίγο μετά από την επόμενη Κυριακή.

Αγάπησα μια μηχανή

Ήταν η χρονιά που αγάπησα μια μηχανή.

Είχα αρχίσει να πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια (αυτό ήταν και το βασικό κριτήριο με το οποίο είχα επιλέξει το καινούριο σπίτι μου, να μπορώ να πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια, σε λιγότερο από 30 λεπτά. Τσεκ.) και από τις τρεις διαδρομές που μπορούσα ν’ ακολουθήσω, τέσσερις στις πέντε φορές διάλεγα εκείνη της Μιχαλακοπούλου. «Γιατί;» με είχε ρωτήσει ο Νικόλας. «Γιατί έχει τα μαγαζιά με τις μηχανές».

By Jennifer Elysse

Εκείνη τη χρονιά αγάπησα τη μοβ με τις πετρόλ λεπτομέρειες –να με σκοτώσεις, μάρκα δεν ξέρω να σου πω. Την έβλεπα τρεις μέρες συνεχόμενες παρκαρισμένη στη γωνία του μαγαζιού και τρεις μέρες έφτανα χαμογελώντας στο γραφείο. Την τέταρτη μέρα εξαφανίστηκε αλλά για κανένα μήνα ακόμα τη σκεφτόμουν κάθε πρωί και κάθε απόγευμα, όχι ακριβώς επειδή περίμενα να την ξαναδώ αλλά επειδή είχα εναποθέσει πάνω της ολόκληρη την εικόνα της ελευθερίας μου, αυτής που ανεβαίνεις πάνω, πατάς γκάζι και ξεχύνεσαι τρέχοντας στην Κατεχάκη προς τον Υμηττό –μην κοιτάς που δεν ήξερα ούτε ποδήλατο τότε, μην κοιτάς.

Εκείνη τη χρονιά, μου έκανε δώρο ο Αλέξανδρος τα παπούτσια. Ήταν κι αυτά μοβ και ήταν για να τρέχω. Έτρεξα το πρώτο μου δεκάρι: περνώντας κάτω από τη γέφυρα, ενώ έξω έβρεχε και μέσα χτυπούσαν τρελά τα κρουστά, διέσχισα την Κατεχάκη πηγαίνοντας προς το Καλλιμάρμαρο. Άλλη ελευθερία αυτή, με πετρόλ λεπτομέρειες από την ελευθερία των άλλων γύρω μου.

Finishing lying

«Έχει μια μεγάλη ανηφόρα γύρω στο 15 και μετά θα νομίζεις ότι τελείωσες. Δεν τελείωσες. Έχει 2-3 ακόμα ως το 20, μόνο τότε θα μπορείς να πεις ότι εντάξει, θα τερματίσεις».

Ήμουν ευγνώμων στους εθελοντές, που μου έδιναν το layout της διαδρομής των Σπετσών, αλλά εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να βάλω τα γέλια. Τι εννοείς «να πω ότι θα τερματίσω», φυσικά και θα τερματίσω, έτρεξα πριν μια βδομάδα 29, το 2009 έτρεξα τα 42, σε ένα 26άρι θα κολλήσουμε τώρα; Έστω, με ανηφόρες.

Έφτασα στις τελευταίες ανηφόρες όπως ξέρεις ότι έφτασα και τότε συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά είχαν άδικο –αλλά όχι για το λόγο που είχα γελάσει. Είχαν δίκιο ότι ως εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα –δεν υπήρχε περίπτωση- να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Όμως τελικά ούτε και μετά από την τελευταία ανηφόρα, ούτε καν τη στιγμή που έμπαινα τρέχοντας στα σοκάκια του λιμανιού, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ με σιγουριά ότι θα τερματίσω. Continue reading Finishing lying

Tapering heights

Ή γιατί η ξεκούραση είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας.

*Tapering: Η περίοδος «ξεκούρασης» που ξεκινάει (περίπου) 3 εβδομάδες πριν από ένα μαραθώνιο, και βασικά μετά από το μεγάλο-μεγάλο long run που έτρεξα χθες με τον Γιάννη. Χαρακτηρίζεται από σύντομες, για τα δεδομένα της προηγούμενης φάσης, διαδρομές, που δεν ξεπερνάνε τα 20 χιλιόμετρα, αλλά αποδεικνύονται βασανιστικές, γιατί πριν, μετά και κατά τη διάρκειά τους:

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι θα μπορούσες να τρέξεις περισσότερο.

– Σκέφτεσαι διαρκώς ότι τόσους μήνες θα μπορούσες να έχεις τρέξει περισσότερο.

couch by yyellowbird

– Στην πραγματικότητα, κι αν θες να είσαι ειλικρινής, δεν έχεις ιδέα πόσο θα έπρεπε να έχεις τρέξει/τρέξεις.

– Ούτε πόσο να ξεκουραστείς.

– Ούτε πόσο να φας. [Κάπως έτσι καταλήγεις, μετά τις τρεις εβδομάδες, στη γραμμή της εκκίνησης, 4-5 κιλά βαρύτερη απ’ ότι ξεκίνησες, γιατί α) συνέχισες να πεινάς, εκ παραδρομής, τόσο όσο όταν κατάπινες τα 30άρια και β) είπες ν’ αρχίσεις το carb overload νωρίς, μην τυχόν και σε προσπεράσει κανείς στο δρόμο.] Continue reading Tapering heights

Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Πάντα με απασχολούσε το πώς πρέπει να «σπάσεις» τα χιλιόμετρα μιας διαδρομής στο μυαλό σου, ώστε να τα βγάλεις πέρα όσο πιο αναίμακτα γίνεται (όπου «αναίμακτα», χωρίς καταθλιπτικές σκέψεις τύπου «δε θα τα καταφέρω ποτέ» και τάσεις αυτοκτονίας ή μεγαλοπιάσματος, όπου ξεχνάς να πιεις νερό γιατί πιστεύεις ότι σε μισή ωρίτσα θα μπαίνεις στο Καλλιμάρμαρο). Στις περισσότερες περιπτώσεις long runs, τουλάχιστον μέχρι τα 26 χιλιόμετρα, το μοίρασμα στη μέση λειτουργεί μια χαρά, ειδικά αν η actual απόσταση που διανύεις χωρίζεται στα δύο με αντίστοιχο τρόπο. Μέχρι να κάνεις τα μισά, συνήθως δεν προλαβαίνεις να κουραστείς, κι ύστερα η επιστροφή είναι ψυχολογικά πολύ πιο εύκολη –κάπως πρέπει να γυρίσεις, στην τελική.

Όμως μετά τα 26, οι συνθήκες απαιτούν άλλο χειρισμό, γιατί αν περιμένεις να καβατζάρεις τα 14 ή, ακόμα χειρότερα, τα 21 για να πεις «εντάξει, άλλο τόσο», ρισκάρεις να τα παρατήσεις πριν καλύψεις καν το ένα τέταρτο της διαδρομής, μόνο και μόνο από την απελπισία της μακρινής προοπτικής. Continue reading Σπάσιμο (με την καλή έννοια)

Panic button

Την πρώτη φορά, το ’09, το έπαθα στο 21ο χιλιόμετρο. Διασχίζαμε τη γέφυρα Καλατράβα της Βαρκελώνης (τη μοναδική, νομίζω, της διαδρομής), ήμουν ήδη κουρασμένη και ξαφνικά πέρασε απρόσκλητη από το μυαλό μου η σκέψη που ήθελα να αποφύγω περισσότερο από όλες τις άλλες: ότι έχω άλλο τόσο σε χιλιόμετρα, και περισσότερο, προφανώς, σε ώρα.

Pont de Calatrava - Carrer Espronceda

Για δύο λεπτά πίστεψα ότι το ήλεγχα. Ότι δε θα μ’ έπαιρνε από κάτω μια τέτοια προφανής ασημαντότητα –είχα προετοιμαστεί γι’ αυτό, ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Για δύο λεπτά. Γιατί αμέσως μετά, ντουπ ντουπ, άρχισε η ταχυκαρδία. Ο κρύος ιδρώτας. Η αίσθηση ότι δεν μπορώ με τίποτα να πάρω ανάσα κι ότι σίγουρα πλησιάζει η ώρα που η καρδιά μου θασταματήσει ή θα πεταχτεί από το στήθος μου –τη στιγμή ακριβώς που έχω μόλις άλλο τόσο, goddammit. Continue reading Panic button

Στον αγώνα

Ήθελα τις προάλλες να γράψω ότι, κοίτα πού έφτασα, για να βγάλω ποστ πρέπει πια να τρέξω –εκεί έρχονται οι σκέψεις, εκεί γίνονται κείμενα. Ε, αν οι προπονήσεις βγάζουν ένα ποστ τη φορά, οι αγώνες βγάζουν εφτά. Bear with me, η εβδομάδα θα φύγει μ’ αυτά που σκεφτόμουν τρέχοντας σήμερα τον πρώτο μου αγώνα εδώ και ένα χρόνο, που ήταν ταυτόχρονα και η πιο δύσκολη προπόνηση της φετινής προετοιμασίας και πρόβα τζενεράλε και μία από τις πιο όμορφες διαδρομές: τον 26,5 χιλιόμετρα γύρο των Σπετσών, με ανηφόρες και θερμοκρασία κόλαση. («Οι συνθήκες είναι δύσκολες, αλλά με ψυχή θα τα καταφέρετε» -όταν το ακούς αυτό από τους διοργανωτές, πριν καν σφυρίξει ο αφέτης, η ευχή της εκκίνησης είναι «καλά στερνά». Αλλά τα καταφέραμε.)

Όμως το πρώτο ποστ, ανήκει δικαιωματικά σ’ εκείνους που ξεκίνησαν πρώτοι σήμερα και, ακόμα και όταν έμεναν λίγο πίσω στη διαδρομή, όλοι ξέραμε ότι βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας: σε δύναμη, σε κουράγιο, σε όραμα και, εννοείται, σε ψυχή.

ΠαραολυμπιονίκεςΠαραολυμπιονίκες, ρισπέκτ.

Ημέρα ανεξαρτησίας

Σε εφτά λεπτά φτάνω από το σπίτι στη δουλειά, μια διαδρομή για την οποία πρέπει κάθε μέρα να περπατήσω/κατέβω σκάλες/πάρω μετρό/ανέβω σκάλες κι όλα αυτά για να φτάσω σε μισή ώρα, συνήθως. Σε ένα τέταρτο είμαι στο κέντρο και στο σχολείο της Στεφανίας φτάνω στο 1/3 του χρόνου που χρειαζόμαστε το πρωί. Τις στιγμές που ξεχνάω τον ιδρώτα, τα αθλητικά και το γεγονός ότι μου είναι αδύνατο να κουβαλήσω οτιδήποτε περισσότερο από ένα mp3 player και ένα 330άρι μπουκαλάκι νερού, αισθάνομαι μια φανταστική αίσθηση αυτονομίας, αυτής που μάλλον συγκρίνεται μόνο με το να καλλιεργείς τις ντομάτες σου στο μπαλκόνι, να θηλάζεις το μωρό σου και καμιά δεκαριά άλλα πράγματα που συμπεριλαμβάνουν πλέξιμο, κόψιμο ξύλων, ακατανόητα εργαλεία και γνώσεις φαρμακευτικής.

Μ’ αυτή την έννοια, μου φαίνεται απόλυτα ταιριαστό και λίγο συμβολικό το να τρέχεις το μίνι μαραθώνιο των Σπετσών -25 χιλιόμετρα σε ένα νησί όπου δύσκολα τα διανύεις πραγματικά γρήγορα, αφού βγαίνει από την εξίσωση το αυτοκίνητο.

IMG_9661

Και με παρηγορεί αφάνταστα το ότι θα κάνω εκεί μία από τις πιο τρομαχτικές προπονήσεις της προετοιμασίας –ένα καθόλου ευκαταφρόνητο 25άρι σφηνωμένο ανάμεσα στα 29 του προηγούμενου Σαββάτου και τα 32 του επόμενου.

Κόσμος, θάλασσα, αγώνας, πάρτι, ωραίος καιρός, ωραίος στόχος. Πρόβα τζενεράλε.

It’s all downhill from here

Περπατούσαμε μαζί με τη Χριστίνα την κλασική διαδρομή το 2008, όταν το άκουσα πρώτη φορά: λίγο μετά το 30ο χιλιόμετρο, κάποιος ξένος, νομίζοντας ότι είχαμε εγκαταλείψει το τρέξιμο λόγω κούρασης, μας φώναξε «C’mon girls, it’s all downhill from here”.

From Flickr by Dave Hilditch Photography

Το άκουσα ξανά την επόμενη χρονιά στη Βαρκελώνη, τρέχοντας αυτή τη φορά: “Go, go, go, it’s all downhill from here”. Ήταν ψέμα, αλλά η υπόσχεση της κατηφόρας έβαλε για λίγα μέτρα στα πόδια μου φτερά. Τερμάτισα.

Μερικούς μήνες μετά, με τη νεογέννητη Στεφανία στα χέρια και αρκετές αμφιβολίες για το αν θα ξαναείχα ποτέ πίσω το σώμα μου όπως το ήξερα, άκουσα τη Σοφία να μουρμουρίζει “μην ελπίζεις και πολλά, it’s all downhill from here”. Η κατηφόρα είχε γίνει ξαφνικά πτώση. Η υπόσχεση απειλή. Πόσο σχετικό πάγμα οι κατηφόρες.