Tag Archives: santiago de compostela

Εδώ Camino

Αυτή είναι μία από τις αγαπημένες μου μπλόγκερς (πήγα να γράψω «όλων των εποχών» αλλά το μπλόγκινγκ δεν έχει πολλές εποχές ακόμα, κλισέ καταραμένα).

Η Maggie είναι facilitator δημιουργικότητας και καινοτομίας, όπως κι αν το φαντάζεσαι αυτό (να ξέρεις απλώς ότι περιλαμβάνει πολλά –πολλά, όμως- ταξίδια). Και γράφει καλύτερα –και εκτενέστερα- απ’ όποιον άλλον ξέρω για την ανάγκη δημιουργικού χώρου/χρόνου στο κεφάλι σου και τη μονίμως ασταθή ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις μιας οικογενειακής ζωής και στη λαχτάρα του να τα αφήσεις όλα πίσω σου και να αφήσεις το μυαλό σου (και τον εαυτό σου γενικά) να κάνει τα δικά του.

Πέρυσι, περπάτησε ένα μεγάλο κομμάτι του Camino Santiago de Compostela, κάτι που ονειρεύομαι εδώ και χρόνια να κάνω. Όταν ανακοίνωσε το ξεκίνημα του ταξιδιού, βούρκωσα:

De-facto and the girls are giving me an especially generous gift this year. It is a gift of time. Time out. Time away. Not just time away to work, but time away to think. Not just a weekend. Many weeks. Enough time to walk a good portion of the Route Frances of the Camino Santiago de Compostela, a month-long (slightly more) pilgrimage across the north of Spain. I cannot walk it from start to finish in one go; there are still work and family commitments that I must keep. I will hike for a week, return to Paris for Short-pants’ orchestra concert and to be with the girls while De-facto takes a short business trip. Then I return to exactly where I left off and keep walking. A week later, a little birthday bash is scheduled in my favorite Basque village with a few good friends in attendance, and then I return to the route again, to walk some more.

Given the time I can take, I expect I might finish about half of the Camino this spring. The rest, perhaps a few days in July with the whole family in tow, or in September or May of next year. It’s not a race. It’s an active meditation, a chance to remove myself from the distractions of the day-to-day, and, with the backdrop of breathtaking scenery and the constant rhythm of one foot in front of the other, think about how to make more of – or less of – the however-many pastel-tinted calendar turns I have left.

Τις τελευταίες μέρες διαβάζω ξανά τα ποστ που ανέβαζε στη διάρκεια του Camino –φανταστικά κείμενα για το περπάτημα, το χρόνο, τις αναμνήσεις, τις σχέσεις, την προσπάθεια. Θα ήθελα όσο τίποτα να έχω την ευκαιρία ενός τέτοιου ταξιδιού, ακριβώς τώρα, που όλα γύρω μου πιέζουν για το ακριβώς αντίθετο.

From Flickr by PacoSo

Και ίσως τα 42καικάτι χιλιόμετρα του μαραθωνίου να είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό της απόστασης του Camino, αλλά αν βάλεις μαζί τις προπονήσεις, τις ανηφόρες, τα όλο και πιο μεγάλα long runs, τον ίδιο τον αγώνα, το ταξίδι είναι εκεί, αρκεί να το προσέξω.